Tag: Stemmingen

(ge)ST(r)EMMINGEN!



IMG_7430
IMG_7431


De avond valt, nacht nadert met rasse schreden. Laat zich niet beteugelen en daardoor blijft een pogen uit. Takken kraken, bladeren rukken zich los, vogels vallen stil terwijl de wind aanwakkert. Ergens in de verte huilt een hond, hinnikt een paard en loeit een koe. Wolken jagen langs het zwerk en niet veel later maakt een silhouet zich los uit dit tableau. Een mens””Een dier” Of iets wat ik droom” Het zou de entree kunnen zijn naar de verschillende gemoedstoestanden die ik vandaag mocht vernemen. Alsof de zwaarmoedigheid een bepaalde tol eiste, op die weg naar het Tolhuis in de Egmondermeer. En wanneer ik de vraag stelde op welk van een tweetal taferelen de keuze zou vallen, was het de foto met die prachtige wolkenpartijen. Waarschijnlijk terecht, daar deze meer recht doen aan het leven, dan dat op die andere foto niet alleen de zwaarmoedigheid te vinden valt, maar mensen als het ware dwingt stil te staan met die andere kant van het leven. De dood en als zodanig de verschrikking van het einde van een levenspad. Symbool in zekere zin van iets dat we wel weten, maar niet te lang bij stil wensen te staan. Althans wanneer ik voor mezelf spreek en dat doe ik in vele gevallen. Het is nu eenmaal veel moeilijker om voor die ander te spreken…
Morgen de laatste dag van BEM 450 jaar. Dan kunnen de vele kunstenaars uitkijken naar een volgende expositie, zijn er verschillende kaartjes verschillende richtingen uitgegaan en kan er sprake zijn van mogelijk een volgende reactie. Want mensen zijn wat bescheiden in hun mening over het werk dat bij ons in de stal van de familie Lansbergen werd aangeboden. Zichtbaar gemaakt door de scheppers van de verschillende werken. De keramiek, de foto’s van Gerda, Harry, Martin en Wik. Het schilderwerk van Yvonne en Bianca. En de entourage als zodanig. De hooischudder, de kunstmeststrooier, de giertank en al die andere attributen die het boerenbedrijf zo interessant voor de buitenstaander maken.
De mestvorken, de muizenjagers, koeien die, wanneer de eerste vlagen regen zich van hun huid meester maken, de stal opzoeken gelijk mensen die in de schuur komen schuilen, hun fietsen droog weten te houden en onder he genot van een glaasje dan wel een pakje chocomel juist deze ambiance op zich in laten werken, om niet veel later anderen de verblijden met een bezoek. De polder als het ware op peil waardoor het credo van peil de polder inhoud krijgt. Maar heel opvallend dat het voornamelijk ouderen zijn die zich hier vertonen, waardoor de toekomst die de jeugd te wachten staat een beetje beneden peil blijft. Maar deze opmerking komt ook dit keer geheel en al voor mijn rekening, daar ik het genoegen heb gehad deel uit te maken van een aantal pensionados waar ik voor het gemak dit keer nalaat om hen in het bijzonder te benoemen. Bedankt dus Harry, dank Bianca en dat Martin, Marjolijn, Gerda en Yvonne de jeugd van tegenwoordig vertegenwoordigden, ach die smaak laat zich nu eenmaal met genoegen verorberen!


IMG_7453

stemmingen

Ontdek je stekje en neem je plekje. In bezit. En sta dit plekje niet meer af. Laat mensen om je heen gaan zoeken, laat hen niet jouw last zijn en voor je het goed en wel beseft zal eenieder dankbaar zijn. Tenminste, als het gaat zoals het dient te gaan. maar veelal gaat het anders. Veelal komt er iets van kinnesinne om de hoek en op een later tijdstip naast jaloezie, de afgunst. En het gekijf. Gekissebis. Het gezeik om niets. Maar de spanning die dit alles teweegbrengt, vergoed veel. Als het daar om draait. Maar soms draait het zelfs daar niet om. Soms draait het stomweg om de heb. Om het feit dat de gedachten en de persoon en de gedachten omtrent de persoon ervoor gaan zorgen dat heel oneigenlijk wordt gereageerd. Dan kun JU de schouders op gaan halen en op zoek gaan naar een andere plaats, een andere plek en een andere mogelijkheid maar is de kans groot dat JU JU tevreden dient te stellen met iets wat niet bepaald de eerste keus was.


iGer.nl
En dat heeft invloed. Niet in de laatste plaats op de stemming. Daar draait het vandaag dan ook om. Stemmingsstoornissen komen veel voor. Minstens één op de tien mensen heeft ooit in zijn leven last van een stemmingsstoornis. Gelet op de omvang van het probleem, behoren stemmingsstoornissen zeker tot de belangrijke volksziekten. Nog afgezien van een onvoorstelbaar lijden, kosten ze de samenleving een nauwelijks te becijferen bedrag aan ziekteverzuim, opnamen, en andersoortige behandelingen. Van een groot aantal su”cides moet worden aangenomen dat ze het gevolg zijn van een stemmingsstoornis en dus behoren stemmingsstoornissen ook tot de levensbedreigende aandoeningen.
Daarnaast is het duidelijk dat de stemming in normale omstandigheden op- en neergaat met de levenservaringen van ieder mens. Bij meevallers kun je in een gelukzalige toestand verkeren en je stemming, of anders gezegd: de emotionele kleur van je psyche, is ermee in overeenstemming.
In verdrietige omstandigheden zul je reageren met een verdrietige stemming. Kenmerkend is ook dat het niet al te lang duurt. Na het verliezen (om welke reden dan ook) van de partner gaat het verdriet misschien nooit over, maar de stemming herstelt zich toch na enige tijd, zodat de draad weer kan worden opgepakt. Wie vijf jaar na een sterfgeval nog de hele dag loopt te huilen, zal door iedereen ziek worden gevonden. Ook is het een veeg teken als iemand een jaar na het winnen van de hoofdprijs in de loterij nog loopt te dansen.


iGer.nl
Ook kan de mate van stemmingswisselingen zodanig zijn dat we nauwelijks kunnen spreken van een normale stemmingsregeling. Wanneer het grote publiek het over depressie heeft, kan daar van alles mee worden bedoeld. Meestal heeft men het dan over iemand die somber gestemd is of vaker nog lusteloos is. Gangbaar kan het woord ‘depri’ zijn. Wie depri is heeft er even niet zoveel zin in. Het oneigenlijke gebruik van de term depressief (en depri) zou niet erg zijn, ware het niet dat daardoor een echte depressie wordt miskend. Een depressie is namelijk iets anders dan een normale variatie van de stemming. Het risico bestaat dat de ware ernst niet wordt ingeschat en dat men niet beseft wat er aan de hand is.
Elk levend wezen bestaat bij de gratie van voortdurende aanpassing. De omstandigheden veranderen steeds, en daarom moeten er steeds antwoorden worden gevonden om de biologische balans te handhaven. Het menselijk lichaam toont daarvan talloze voorbeelden zoals: als het kouder wordt, vernauwen zich de bloedvaten in de huid waardoor de warmteafgifte vermindert. Veel van deze aanpassingen worden geregeld door reflexen, soms is de reactie ingewikkelder (hoewel een reflex ook niet zo simpel is als velen denken). Bij een ingewikkelder antwoord is bijvoorbeeld leren van belang. Ook erfelijkheid speelt een rol: de een reageert nu eenmaal anders dan de ander.””””””””” Het is mogelijk dat een reactie op veranderde omstandigheden niet lukt.
Hiervoor zijn twee redenen aan te wijzen:

  • de verandering is te groot;
  • het aanpassingsvermogen is verminderd.

Het reactievermogen verschilt van persoon tot persoon, maar kan ook bij een en dezelfde persoon veranderen. Bekend is dat iemand anders reageert wanneer hij ziek is: koorts of slaapgebrek zijn van invloed op zijn reacties. Van belang is ook de interessesfeer. Iemand die maar één doel voor ogen heeft zal heftiger reageren als dat doel niet wordt bereikt dan iemand met meer pijlen op zijn boog. Te denken valt aan de moeder voor wie haar kinderen alles zijn of aan iemand voor wie zijn nieuwe auto op dat moment zijn hele bestaan vertegenwoordigt. Bij eenzelfde stress zijn dus vele reacties mogelijk.


iGer.nl
En dan komt het draaglast/draagkracht model om de hoek kijken. Een model waarvan het evenwicht constant uit balans zou dienen te zijn. Het Jantje lacht en Jantje huilt fenomeen. Of het weerhuisje wat zich openbaart. Of de uitdrukking ‘zo gewonnen, zo geronnen.’ Of andere gezegden.
Niet zonder reden. Aan het einde van deze week wacht mij, neen wacht ons een afscheid. En ik kijk daar met zeer gemengde gevoelens naar uit. Want eigenlijk is dit afscheid op 9 juni 2008 alreeds in gang gezet. En sinds dat moment heb ik mij, bij herhaling, Harm gevoeld.
‘Kijk daar gaat Harm, met zijn ziel onder zijn arm, zonder slaapzak op zijn rug, lopend heen en veelal lopend terug. De kant van de weg is gratis, hij heeft geen doel, hij heeft geen geld. Hij wil de wereld zien voordat het te laat is, want zijn dagen zijn geteld. Waar moet dat heen, hoe zal dat gaan, Quo Vadis…”!’
Een tekst uit die ontzettend beladen ouwe tijd. Een tekst geschreven en op muziek gezet door de oude Nederland Hoop. Toen nog in Bange dagen. Waarbij Bram en Freek de opinie van dat moment niet schuwden. En ik begeesterd werd juist door die teksten. Waarschijnlijk ook toen werd geconfronteerd met schommelingen. Niet in de laatste plaats ook door stemmingsschommelingen. En waarbij de draaglast en de daaraan gekoppelde draagkracht heftig fluctueerden. Nu zijn de pieken en de dalen wat meer afgesleten. Niet alleen door de tijd maar ook voor een belangrijk deel door de omstandigheid. Of liever gezegd de omstandigheden. Waarbij ik toen nog het idee koesterde dat dit inherent was aan mijn leven toen. Ik groter kon groeien onder de noemer er ‘wat van te kunnen leren.’ Dit niet altijd expliciet voor ogen had. Mij ook voortbewoog op de wind van toen. En werd geconfronteerd. Met mijn toenmalige onmogelijkheden. De mogelijkheden vanzelfsprekend vond.
Een Bijzondere Bijdrage dit keer. Zoals alle bijdragen voor deze week in dit Bijzondere licht zijn komen te verkeren. Want ik neem afscheid van een organisatie die absoluut niet mijn eerste keus is geweest. Waarbij ik andere collega’s mocht ontmoeten. Welke ook niet de keus hadden om mij als collega te mogen benoemen. Er toen gekozen werd voor de ‘Koninklijke weg.’ Een Bijzonder eufemisme wat werd gebruikt om mijn ‘dwalingen’ in een juist spoor te zetten. En ik het in eerste instantie presteerde om te overleven. In tweede instantie daar, tot de dag van vandaag, de tol van mag betalen. Maar wie daarover zeurt, vergeet zijn zegeningen te tellen. En ook zegeningen ben ik in dit laatste traject weer tegengekomen. Om enkele namen te noemen, Jan, Barth, Charles.


iGer.nl
Dat zij mij op de been weten te houden…
VOORBIJ DE TIJD
Ofschoon de dag schoon
ter kimme neigt
een versleten dagdroom
standvastig
in de schemer
reist de tijd
steeds vreemder
in de mens de dag
vergeten
voert hem verder
in geen tijd
versleten.
Een raadsel” Een spoor, een pad, een laan desnoods.
Gewoon een kwestie van kiezen en gaan volgen”