Tag: Sporen

Sporen

Morgen is vandaag, terwijl gisteren ook al een vandaag kende. Het kenmerkende vandaag is echter dat Beeld en Geluid een belangrijke positie gaan innemen. Waardoor het verleden wordt geactualiseerd, en tijdverschijnselen onder mijn ogen dreigen te komen. Muziek niet alleen medebepalend zal zijn, maar het juist de beelden zullen zijn die het verleden op gaan rakelen. Terwijl het gisteren bijpraten was. En bijgepraat hebben wij. Wederom een tijdspanne kunnen overbruggen, de tijd en de omstandigheid laten passeren, de borrel gedronken en de snacks genoten. Een vette bek weggespoeld met wat gebockte bieren. Tijd. Wat omstandigheden van invloed hebben (gehad) op het leven dat achter ons ligt. De dalen en de hoogten, de teleurstellingen en de rijkdom van kinderen. Het kinderen hebben gekregen met alle plussen en minnen vandien. Maar ook dat gedeelde verleden wat voorbij komt. Van mensen die… en mensen die slechts een herinnering zijn. Die nooit meer te spreken zijn. En het besef dat ook wij ons dienen te scharen onder het fenomeen van ouderen. Het met pensioen zijn. Of de tijd die nog moet worden overbrugd om in aanmerking te komen voor dat echte moment. Waarop de leeftijd en het aantal maanden nog te gaan zich mogelijk ook nog eens gaan wijzigen. Het paniekvoetbal dat zich bij de pensioenfondsen voordoet. En de ingrepen die dit huidige kabinet mogelijk nog meer van plan is te doen. De overgevulde potten en het grote graaien wat inherent is aan de abstractie van getallen. En ook ons huidig zijn. Waar wij staan en wat wij deden. Wat ons leven op dit moment voor ons betekent. Als individu gezien in het licht van die gemeenschappelijkheid. Dat collectieve dat ik schaar onder de noemer psychiatrie. Want dat juist die richting, die keuze ooit voor een belangrijk deel deelgenoot is geworden van ons leven, ook dat laat zich niet onder stoelen en banken plaatsen. De gekte door het gewone van het bijzondere op te merken en het omgekeerde daarvan. Wij deden toen en wisten op dat moment niet beter. Maar dat wij sporen hebben achter gelaten… ook die overtuiging heb ik vandaag bevestigd gezien. Alleen… waar zijn zij gebleven. Wat is er van onze studenten dan wel leerlingen terecht gekomen”! En wat hebben zij weer doorgegeven dan wel achtergelaten” Waar zijn hun sporen gebleven…”!


IMG_0341


IMG_0342

dissociatie

Als iets rood is, hoeft het niet altijd een tomaat te zijn. Maar voor het gemak ga ik uit van een tomaat, tenzij de vorm iets minder rond is. Een paprika kan dan eerder in de buurt komen of mogelijk een Spaans pepertje. Een heet Spaans pepertjes dat studeert voor pepernootje. Dat beticht wordt van een pathologische identiteitscrisis. Nu weet ik niet of iedere identiteitscrisis gebaseerd is op iets pathologisch, maar dit terzijde.


iGer.nl
‘De heer Vrieswijk, een 40-jarige boekhouder, komt op een dag niet zoals gewoonlijk om halfzes ‘s avonds thuis. Als zijn vrouw om zeven uur ‘s avonds bij het bedrijf waar haar man werkt ongerust informeert waar haar man toch blijft, wordt haar verteld dat haar man gewoon om kwart over vijf naar huis is gegaan. Drie dagen later wordt de heer Vrieswijk 40 km van huis slapend langs de weg gevonden. Hij weet niet wat hij daar doet, wie hij is en hoe hij daar gekomen is. Verder is hij moe, koud en hongerig. Met behulp van de politie komt men spoedig achter zijn identiteit. Eenmaal thuis komt zijn geheugen langzaam weer terug.’
Vlak voordat hij verdween, had hij op zijn werk vernomen dat er boven hem een jonger iemand zou worden aangesteld, die ” in tegenstelling tot de heer Vrieswijk ” over een goede kennis van computer boekhouden beschikt. Dit ervoer de heer Vrieswijk als krenkend. Verder leken de problemen met zijn 18-jarige zoon, die aan drugs verslaafd is, een rol te spelen.’
Een fragment uit een situatieschets die probeert het begrip dissociatieve fugue, ook wel psychogene schemertoestand ‘handen en voeten’ te geven. Een ietwat bizarre omschrijving indien je dit laatste in de letterlijke context zou weten te plaatsen. Een toestand ook die zelden voorkomt: mogelijk bij catastrofes, zoals natuurrampen, aanzienlijk vaker.
Het optreden van een schemertoestand hangt gewoonlijk samen met emotionele problemen. Over het algemeen herstelt de betrokkene meestal snel, spontaan en volledig. In het boek Dubbel spoor van de Engelse schrijver Dennis Potter wordt heel duidelijk de verwarring en ontsteltenis geschetst die optreedt als iemand plotseling in een schemertoestand raakt. Een volgend fragment.


iGer.nl
‘Het was dwaasheid iets te zeggen tegen degenen die zijn vijanden konden zijn ” en waarschijnlijk ook waren ” totdat hij die boodschappen en signalen had ontcijferd. “Wat is er” Wat scheelt er aan”‘, zei een van de drie. Hij keek op naar de man die had gesproken, want de stem bleek toch geen vijandige te zijn. Hij sprak de, naar hij zeker wist, idiote vraag uit. ‘Kunt u mij alstublieft vertellen ” ik bedoel. Neemt u mij niet kwalijk. Maar hoor ik misschien bij u” We reizen toch niet samen, h””‘
Nog aangrijpender wordt het indien de werkelijkheid zich als volgt voordoet.
Op de bovenste etage staat een pot. Vol met schijfjes, groene schijfjes, de pot laat geen luchtje door. Het zouden wel fragmenten van planten kunnen zijn, indien er niet van die voorspelbare golfjes in terug te vinden zouden zijn. Op een etiket valt het volgende te lezen: onze producten worden op traditionele wijze, volgens ons eigen familierecept, gemaakt met de allerbeste grondstoffen. Wij beoefenen dit ambacht al sinds 1948, met veel liefde, van vader op zoon. De pot is nog steeds dicht. Koestert zich in het licht.
Een verdieping lager liggen aangebroken worsten. Gehaald op de markt. Een Amsterdamse, een Rotterdamse, één met salami, een Groninger en een Friese. In een keurig roodwit gestreepte plastic zak. Te wachten. Bij de enige echte” en dan gaat er weer iemand schuil achter het mogelijke predicaat van die enig echte. De markt waar deze vijf worsten voor het luttele bedrag van vijf euro van eigenaar wisselden. Hoewel luttel”
En dan de smaak. Die kan verschillen en verschilt dan ook. Zoals uien hun rokken voor een deel kunnen verliezen, zo omhult een deel van lege darm een groot deel van de inhoud van de worst. Zo blijft de kern omhuld en komt niet eerder tevoorschijn dan dat ik de wordt met huid en zonder haar, opeet. Een verrassing zou mij te wachten kunnen staan indien ik een worst tref zonder kern. Maar dit is mij nog niet overkomen.


iGer.nl
Daarnaast onderscheidt zich een Groninger worst door het gebruik van kruidnagel. Gelijk kretek zich kan onderscheiden van een sjekkie, gedraaid van Javaanse Jongens. Maar dat is een vergelijk wat uitsluitend gestoeld is op een recent verleden, hoewel”
Timmer, op mijn manier, wat aan de weg. Maar heb de piketpaaltjes dit keer thuis gelaten. Omdat het doel wat minder nadrukkelijk aanwezig is. Leef wat meer in het nu, maar blijf ook geregeld achter mij kijken. En probeer daar de zaken in te plaatsen. Opdat ik belangrijke dingen weet te plekken. Vandaar dat ik kijk naar het hier en met een schuin oog toch nog weet terug te blikken. Omdat”
Sporen. Van een tijdje terug. Hetgeen er dan zo uit kan komen zien.
SPOREN
Vertel me eens…
Wie je bent…
Waar je vandaan komt…
Waar je gisteren was…
Waar je morgen zal zijn…
Laat me raden…
Dat je bent…
Waar je naar toegaat…
Waar je nu bent…
Waar je gisteren was… en
Niet weet waar je morgen zal zijn…
Je zegt niets…
Denk je…
Voel je…
Beweeg je wel…
Hoor je me…
Zie je me…
Ruik je me…
Toost je met me…
Troost je me…
Laten
Laat je iets na…
Laat je mij iets na…
Wat…
Wat laat je na…
Wat laat je mij na…
Zoektocht
Sporen…”
Sporen!
Ik weet het en vergeet het!
Ik wist het en vergat!
Ik kan nog niet zeggen dat ergens mijn verleden rust. Bedenk ik als ik langs een begraafplaats wandel. Lees dat de aula slechts op afspraak geopend is. En luister naar de klok die slaat. Een enkele klok met een prachtige bronzen galm. Tijd. Laat ik na om wat met oordelen te doen. En straks word mij de vraag gesteld: ‘hoe gaat het nu met U!”‘
Wat dan te zeggen” Als ik stel dat het wel redelijk goed met mij gaat, zeg ik dan het juiste” De kleine dip van gisteren, welke achter mij ligt. Ik die dag niet vooruit te branden was”
Een boekje las” Zoals ik op andere momenten mij ook ontspan met het lezen van die zinnen” Ach, als vandaag de zon weer schijnt, zal ik ook deze dag wel weer gaan plukken. En de dag van morgen”!
Dan zal het dinsdag zijn. Dan zullen de dingen van die dag weer om aandacht kunnen vragen. Momenten van andersoortige ontboezemingen zich kunnen gaan herhalen. Of juist niet. Wie zal het zeggen”!
VOOROORDEEL
Ik zie ze wel
ik zie ze niet
ik zie ze liever
niet dan wel
zo
ik ze zie
zijn
ze er wel
zeer wel
zijn
ze er niet
aan toe
maar wat
geeft dat
ik zie ze
zo
als het
mij
uitkomt.


iGer.nl
P.s. Wat te denken van een radijs”! De witte uitgeroeid en de rode ten overvloede.

Sporen III


iGer.nl
Zo simpel. Eerst de M en dan gewoon set. Geen game dat hier een rol in speelt, geen andere tegenstander dan de elektronica. Laat staan dat er sprake is van een matchwinnaar. Want ook dat is totaal onbelangrijk. Het is gewoon een gegeven dat, indien de instructies nauwgezet worden opgevolgd, een kind, in principe, de was kan doen. En toch lukt het mij een aantal keren de set op het verkeerde moment over te laten springen naar de game. De match waar ik mij mee bezig houdt begint de contouren van een eeuwig schaak te vertonen. De handige ingreep van de trainster brengt niet alleen grote opluchting voor mij, maar laat wederom blijken dat ik niet direct een elektronisch spelletjes mens ben.
En ook dat voelt niet als een schande. Hooguit word ik weer eens geconfronteerd met de beperkingen van mijn eigen kunnen. Uiteindelijk lukt het mij wel om in 1 keer een druppel op de dure plaat te brengen (van horen zeggen voor vijf (5) euro per strookje) en wordt de elektronica uitgenodigd een getal tot stand te brengen. Indien dit bij herhaling zich regelmatig herhaalt, is er sprake van een juiste oefening. En het getal herhaalt zich voor een derde keer: 2.3 hetgeen betekent dat dit de waarde is van dat moment.


iGer.nl
Speelt een jaar geleden. De cursus hoe prik ik niet alleen mijzelf, maar hoe bereken ik de uitkomst voor me zelf. Dus deed ik het vanochtend vroeg. En mag weer een stap lager op de ladder van de acenocoumarol gaan rommelen. Zit te hoog, dus dan omlaag. Van dik naar dun naar weer wat dikker. Om ervoor te zorgen dat…
In zekere zin verricht ik arbeid. In absolute zin kan er sprake zijn van scheppend werk. Dat klinkt pedant en dat is ook zo. De pedanterie speelt, in niet geringe mate, de boventoon. Want al weet ik niet direct wie de ander is, kan het haast niet anders, dan dat die ander zich manifesteert als en willekeurige voorbijganger. Ook dat valt niet direct om te buigen. En dat doet mij dan weer deugd. Laat mij doorgaan op de weg die ik ooit ben ingeslagen. Toen nog niet direct op de hoogte van het mogelijke onheil dat mij, gelijk dat zwaard, boven het hoofd hing. Toen, in eerste instantie, meer om mijn frustraties een uitweg te bieden. Waar ik op dat moment, niet geheel bewust, wel degelijk last van had. Of, eufemistisch gezien, hinder van ondervond. Ik aan de vooravond stond van al dat broddelwerk wat mij, in tijd gezien, op de been hield. En wist te houden.
En nu ben ik nog steeds bezig met werk. Er is echter geen sprake meer van een ‘zweet des aanschijns’ waarin ik mij wentel en koester. Want koesteren hult mij als het ware in een warme jas. Een jas die ik allereerst heb uitgetrokken en naderhand weer aan. Ik op een goed moment de schaamte voorbij was, mijn schaamte voorbij. En ik op jacht ging naar de uitgang. Ook dit keer weer mijn uitgang. En de illusie koester die voor een deel gevonden te hebben. Voor een deel. En dat andere deel wat zich nog steeds in een wolk van mist manifesteert. Ben ik wel degene die ik be” Denk te zijn. Of niet denk te zijn. Meer is. In welke gradatie dan ook. Zo er gradaties zijn. Of een rol kunnen spelen. Het tasten wat ik doe in mijn zoeken naar. Zoals ik eergisteren deed. En weer met wat woorden aan de loop ging…

Sporen. Speuren naar sporen. Tekens. Tekeningen. Tekenen. Signalen. Signaleren. Vastleggen. Uitleggen. En de verklaring op een ander moment achterwege laten. De dingen voor zichzelf laten spreken. Spreken door te zwijgen. Duiden door te zwijgen. Zien door te kijken. Praten met een volle mond. Lippen die zwijgen. Stilte alom.


iGer.nl
Liep door Bart Smit. In de Mare. Wanden vol. Spelletjes. Oneindige spelletjes. Want nergens was iets te horen. Game over bijvoorbeeld. Het geluid stond uit. Kinderen met moeders. Dreinende kinderen met onthutste moeders. Zeurende kinderen met moeders met rode hoofden. Een enkele vader. Die zijn kind even om een boodschap stuurde. De verkoopster die, als een speer, een stuk speelgoed in cadeau papier verpakt. En het kind dat niet weet waar het zoeken moet. Ten einde raad weer naar zijn vader gaat. Die opgelucht het cadeau in een zak van de Lidl stopt. Beiden om een boodschap verlegen waren en zichzelf om die boodschap eruit hebben gestuurd.
Maar dit verhaal fantaseer ik. Ook dat is tekenend voor het scheppen van illusies. Waarbij de waarheid kantelt of in ieder geval van een vraagteken dient te worden voorzien. Of waar een uitroepteken nog meer op zijn plaats kan zijn!
Nog steeds door de cursus fotografie. Vorig jaar portretteerde Mark mij. En wees mij op iets wat mij typeert: doorgroefd. Had het over mijn gelaat, naar ik veronderstelde. Ook tijd laat sporen na. Ook nu, een jaar later, moet ik hem gelijk geven: met een beetje fantasie kun je mijn leeftijd wel uit mijn smoeltje halen: neen, ik ben geen 18 meer. Dat moet wel opgevallen zijn in het beeld van de afgelopen dagen. Horizontaal dan wel verticaal kwam juist bij Bart. S. de opmerking of ik aan het sparen was” ‘Hoezo’, vroeg ik op mijn alleronschuldigst. ‘Voor Sinterklaas!’ Zelf had ik dit nog niet gezien. Zo niet gezien. Hoewel…
Oud van jaren en ook die jonge geest valt wel wat tegen. Ja, die kleine jongen die nog wel met speelgoed zou willen spelen. Ja, die man die zich aan de ene kant enthousiast inzet en aan de ander kant in staat is om het geheel wat meer op zijn eigen waarde te schatten. Niet overdreven relativeert, maar ook de neiging heeft om zijn fantasie de vrije loop te laten. Zoals ik niet goed wist wat de woorden van morgen zouden gaan worden.
En er nu tegenaan kijk: op woensdag 27 oktober om 16.00 uur. Dan is het ook voor mij een stuk minder

VERRASSEND

Los van de vraag

wie het eerst

in deze wereld

was

ligt het vermogen

van de mens

de dingen

iedere keer opnieuw

te benoemen

zij het dat

er sprake is van

de continu

herhaling.

Gun de mens

de eigen

waarde, knik

bedachtzaam

ploeter voort.

En dat voortploeteren”


iGer.nl
Denk aan de woorden van Charles en grinnik. Het lijkt wel werk maar het blijft van mijn hand en kant in zekere zin scheppend. Scheppende arbeid: dat werkt!

meandert


iGer.nl
Wegen van tegenstrijdigheid kunnen uitsluitend getuigen van de polen waartussen leven zich voordoet. Leven als het ware beweegt. Waar een vuurtoren licht schept in een ongekende duisternis, een rivier zilverkleurig door het land heenwaait. Als de maan tenminste ten volle schijnt, de bewolking is verdwenen, de bevolking zich in de sponde van de wereld heeft afgekeerd. Het heeft veel weg van de Styx die eeuwig en eeuwig het pad baant en de brug weet te vermijden. Meandert als het ware. Waardoor de onvoorspelbaarheid van wat zich achter de bocht bevindt, van een ongekende waarde dan wel een ongekende schoonheid zou kunnen zijn.

De grote verrassing. Het licht wat zich laat raden.

En de spanning die tot het einde ongekend blijft. Verrassend.

Tot twee keer toe. In drie zinnen. Voorspelbaar.

Zoals ik in grote mate het voorspelbare koester. Weten waar ik aan toe ben en daardoor mijn ogen sluitend voor dat onverwachte.Want het niet verwachte kan een aanslag doen. Op mijn totaal systeem. Mijn ogen wijd opent. Mijn oren laat spitsten. Mijn ademhaling versnellen. Mijn hart sneller kloppen.” Bij wijze van spreken dan, want de b”tablokker doet zijn best te blokkeren.
Althans wanneer ik de bijsluiter raadpleeg. Als ik de bijsluiter raadpleeg. Zoals een ander mogelijk verloren raakt in een simpele handleiding, komt het wel eens voor dat ik een aantal van die onbenoembare klachten in een groter verband probeer te plaatsen. En mij dan weer verbaas over diezelfde onvoorspelbaarheid. Terwijl ik me tegelijkertijd realiseer dat het gebeurt, zoals het gebeurt. Net als al die andere zaken.


iGer.nl
Wanneer ik de acties en reacties van de laatste tijd tot mij laat komen, gaat het verhaal wat hier boven staat absoluut niet op. Iedere dag meandert door de momenten heen. Al eerder heb ik mij daarover lopen verbazen en dat ook regelmatig uitgesproken.
De kans dat dit wederom een herhaling wordt, is dan ook grotelijk aanwezig. Soms wel prettig. Op andere momenten verdomde lastig. En dat lastige is dan weer een eufemisme. ‘Klote’ komt dan meer in de buurt. Want op sommige momenten is een herhaling van een voorafgaande in een andere betekenis dan dat die herhaling doet vermoeden. Zoals ik ooit bespeurde toen ik voor de derde keer de Sluispolder bezocht. Ander licht. Een andere vrouw. Een andere ontmoeting. Een ander onverwacht. Zoals op een zekere zaterdag.


iGer.nl
Waarbij de dichterskring Alkmaar de toon zette. Agatha B. niet alleen als pleitbezorger, maar ook als de gastvrouw die inleidingen voor haar rekening nam. Zich had laten inspireren door de omgeving. Waardoor de inspiratie zich als het ware buiten haarzelf kon gaan manifesteren. Of misschien was het wel omgekeerd. Dat haar persoon de omgeving weet te inspireren. Dat het gras het kopje naar haar woorden laat hangen. Dat de olijven opeens van kleur verschieten. En dat de stammen van diezelfde olijfbomen nog meer op trollen zijn gaan lijken. Stomweg door die woorden. Dichters. Mensen die wat te vertellen hebben. De ontroering die zich van de toehoorder meester maakt. Of een gedicht wat smeekt om een herhaling. Maar in die herhaling gebeuren weer andere dingen. De klank. De kleur. Het licht wat weer ligt. Een wolk die voorbij schuift.


iGer.nl
Bij wijze van spreken dan. Zoals ook zoveel van mijn woorden voorbij schuiven. Waarover ik me dan weer zit te verbazen. Of juist loop te verbazen. Omdat niet eerder dan dat ik dit masjien tot leven weet te wekken, het voor mij ook een raadsel is wat zich nu weer onder de toetsen verborgen houdt.
Schuilhoudt. In het struweel. Waar nog steeds kaboutertjes huizen. Waar de elfjes zich ook weer opmaken voor de het herfst gebeuren. De nootjes die in de winterkast zijn gestopt. De voorraden eikeltjes over elkaar heen duikelen. Beukennootjes om te knabbelen en hazelnoten zich verschuilen.


iGer.nl
Want naast en door dit alles loopt de opdracht van Eric door. Maak 3 foto’s waar een overeenkomst of verband in zit qua onderwerp, sfeer, verhaal of””””……. verzin het maar.
Voldoe daarnaast aan verschillende criteria. En laat je creativiteit ook nog een rol spelen.
Ik doe wat. En blijf daarin wat hangen. Aan de ene kant opteer ik naar eenvoud, de andere kant is dat er een bepaalde abstractie aan gekoppeld dient te worden. Een beetje in de vorm van het volgende:

Wie een vierkant met een cirkel verenigt, draagt de hoogste graad van

veeleisendheid met zich mee, voor anderen, voor zichzelf.”

Woorden in een condoleanceregister geschreven ter herinnering aan Aldo van den Nieuwelaar. Ontwerper van het metrostation Waterlooplein. Daarnaast ontwerper van de hoge slanke kast met rolluik. En de vraag waarom een boekenkast open dient te zijn als volgt beantwoordde: “Je hoeft toch niet je hele boekenkast te zien terwijl je een boek leest” Dat is onnodig rumoer. Een dichte kast is visueel prettiger.”
Geen rolluiken. In mijn queeste naar iets kwam ik op een bepaalde gedachtegang. Een spoor als het ware. En leverde ik de zoektocht in voor een speurtocht. En zal ik daar dan een wonderbaarlijk verhaal aan gaan koppelen. Een visueel verhaal wat verder reikt dan de maximaal gestelde foto’s. Of er een tweede drieluik aan gaan koppelen. Mogelijk wel een derde. Want wie speurt die spoort en als een derde dan goed kijkt, kan er zelfs sprake zijn van een kijk doos. Of wordt het zien met oogkleppen, kokers die de kijkers dan weer richten op… nou, zie maar!
Suggesties voor een keuze” Van harte welkom!

Het pad.

De oever reikt tot gene zijde

een zilv’ren lint de weg

buigt af en vaag een glimp

een onbestemde kijk

zien kan in dit maanlicht

niet de weg noch het pad

laat zich voorspellen.


iGer.nl

In elkaar gewrocht op 20102010, waarbij de streepjes zijn verdwenen…

Scroll Up