Tag: Sartre

vrije zinloosheid

Het zijn niet de eersten de beste. Vele illustere denkers en filosofen waren hen reeds voorafgegaan. ‘Daniel was een vijftiger, een ex-leraar klassieke talen die op een dag besloot om de lessen van zijn grote voorbeelden Nietzsche en Sartre in praktijk te brengen: de les dat het leven weliswaar totaal zinloos is, maar dat de mens binnen dat absurde en zinloze bestaan zijn vrijheid moet gebruiken om een eigen ethiek op te bouwen. Hij stond voor de klas toen hij de consequenties van dat denken opeens haarfijn onder ogen zag. Hij was het lokaal uitgelopen, had met onmiddellijke ingang ontslag genomen en was gaan zwerven, eerst door Europa en later in steeds kleinere concentrische cirkeltjes, tot hij uiteindelijk opnieuw belandde in de stad waaruit hij jaren geleden vertrokken was. Citaat uit het boek “De zaak Magritte’, van de hand van Toni Coppers. Maar tussen denken en doen ligt de wereld. Of de werelden van verschil. En juist dat verschil is bepalend hoe de mens met zijn leven omgaat, doet, denkt en handelt. Of juist besluit om niet meer te gaan handelen, noch te onderhandelen. Want waar de tredmolen wacht, is het slechts een enkeling die dit gedachtegoed niet alleen eigen maakt, maar daar ook nog eens die eigen zinloze invulling aan weet te geven. Iets wat neigt naar ‘niet van dat benauwde’ maar gebruik maken van het fenomeen van klare taal. Neen, ik zie het mezelf nu niet meer doen en vraag me af of ik ooit, in een ander tijdsbestek ook die stap had kunnen zetten. Misschien toen ik Santpoort achter me had gelaten en mezelf terugvond in het Bois de Boulogne. In dat nylontentje met mijn Gazellefiets tegen een boom. Toen ik, als om mijn leven een andere inhoud te kunnen gaan geven, in Afscheid van mijn oude zijn werd verlost…