Tag: Psychiatrie

beschouwing I


iGer.nl
2e jaars,
Hoewel de tijd niet altijd voorbij vliegt, lessen het ene moment voorspelbaar interessant kunnen zijn, het andere moment stom dan wel oervervelend, is de conclusie voorspelbaar: het eerste jaar is op een haar na gevild!
Je bent dus op die zekere dag ‘de wereld van de ander’ binnengestapt, hebt daar de niet altijd voor de hand liggende reacties van die anderen ervaren, hebt je door het ‘woud’ van de leeropdrachten geworsteld, bent mogelijk in andere omstandigheden komen te verkeren en hebt je uitgesloofd om die toetsen op een bepaald niveau af te ronden. Je inzet en mogelijk je inzicht heeft zich verruimd, je regelmaat werd met een zekere onregelmatigheid doorbroken, het vroeg, het laat en de nachtdienst deed niet alleen een appel op jou, maar ook op diegenen die je al dan niet steunden in je strijd om de voldoendes.


iGer.nl
Je zult je mogelijk soms hebben afgevraagd, waar je precies mee bezig was, je hebt je mogelijk in diverse rollen moeten wringen, je bent geconfronteerd geraakt met velerlei vragen en hebt ontdekt dat op deze vragen niet altijd een antwoord te geven was. Ik verwacht eerlijk gezegd niet dat dit in het aankomende jaar jullie bespaard zal blijven! Zo’n eerste jaar is voor een groot deel ori”nterend op de micro-situatie, terwijl het tweede jaar zich meer op meso-niveau zal gaan richten. Los van deze insteek zul je mogelijk ook nog de vraag moeten gaan beantwoorden waar precies je nu eigenlijk mee bezig bent en… of je dit werk nu wel wilt. Op deze vraag, die zich vroeg of laat kan voordoen, zul je zelf het antwoord moeten geven, met andere woorden:

‘” is werken in de psychiatrie nou echt zo gek nog nie…”!’

Ik zou voor nu echter willen afsluiten met een gedachtespinsel wat ooit ergens, ver weg, aan mijn geest ontsproten. Het luidt als volgt:

QUEESTE

Reis

uw weg

rijst, daalt

uw klop

sterft met

uw treden

vergeefs

uw tocht

o ver,

verleden

Zie het tweede jaar als een vervolg op je speurtocht in de psychiatrie en… neem op dit succes je welverdiende drankje!
Gefeliciteerd!


iGer.nl
Dat schrijnt dan best nog wel een beetje. Geen stemmen maar woorden, zinnen uit mijn verleden. Zinnen die ik mocht delen in toen, dat moment. En waar anderen dan weer deelgenoot van waren. Even stilstaan bij een drempel, voor de waan van alledag weer nieuwe eisen wist te stellen. Een lijst met een naam, cijfers, een hand geschud, een zoen op de wang.
En de wegen die dan zijn afgelegd. De zoektocht naar de eigenheid van de ander. Of,” zoals Broeder Andreas (W.A. van den Hurk) ooit noteerde:

‘het meest eigene van de psychiatrische verpleging is: de patiënt een situatie bieden waarin hij zichzelf kan zijn, en waarin hij zich kan handhaven ten overstaan van zichzelf zowel als ten overstaan van de ander.

Het is de verplegende die deze situaties schept, telkens anders, telkens opnieuw. Hoezeer de patiënt gestoord is, op deze wijze kan hij steeds zichzelf zijn ” zelfs m”t zijn gestoordheden.
Kom daar nog eens om. Praten over DBC’s en de gelegenheid die niet geboden wordt om de totale mens in dit geheel te zien. Verpleegplannen die overgaan naar behandelplannen en de verantwoordelijk psychiater die steeds meer een soort van vliegende keeper is geworden. Iemand die zich over de pillen buigt omdat veronderstelt mag worden dat hij daar wel verstand van heeft. De klinisch psycholoog die meer en meer op de stoel van de afwijkende behandelaar terecht is gekomen. En Sigmund die ophef maakt, indien je het negentiende deel van zijn cyclus aanschaft.


iGer.nl
En dat alles onder de noemer van deze aflopende maand. Want de volgende maand ben ik met FPU. Met een Flexibele Pensioen Uittreding op dat zijspoor terecht gekomen. Zodat ik deze aankomende week wat meer op de beschouwende, afrondende toer ga. Tenminste, als het aan mij ligt. En ik denk dan wel weet zeker dat het aan mij ligt! Dus maak de borst maar nat!