Tag: Psychiatrie

Donderdag en onderweg

Donderdag, 4-10-2018.

Goed! En dan voor de verandering toch maar weer wat aan de Psychiatrie geweid/gewijd/gezegd/gezeid! Een tweetal dan wel een drietal, dat zie ik straks nog wel. Tenslotte is het donderdag, heeft Leiden het ontzet gevierd en maakt Alkmaar zich op om haar ontzet te vieren. Vandaar deez’ keuze dit keer!

  1. DE PSYCHIATRIE’

    EEN CONGLOMERAAT

    VAN

    DOLERS, LOONERS,

    LOOSERS EN

    LUNA TICS.

  2. KORSA

    HET SPOOKT AL NACHTEN IN MIJN

    HOOFD

    HET JAAGT MAAR DOOR, HET DENKEN

    HOUD MIJ WAKKER, SCHUD DE DROOM

    WEER VAN MIJ AF EN WAKKER HOUD

    IK MIJN DROOM VAST IK DROOM

    STEEDS VERDER WAKKER SPOOKT

    HET IN MIJN HOOFD, JIJ BLIJFT IN

    MIJ WAKKER, MAKKER GAAT DE

    DROOM STEEKT OGEN UIT, STEELT

    KLEINE DINGEN WEG, DE FLES

    MIJN MAKKER HOUDT MIJ WAKKER

    IN DE DROOM IK DROOM EEN

    PAARD BERIJDT EEN VLO, EEN

    MUG EEN OLIFANT HEEL ROZE

    IS MIJN DROOM VAN KANT

    HET SPOOKT IN SCHIEDAM EN

    HOOG HOUD IK, JAN EVER

    OF PIET OUD, COGNAC

    EEN EIKENHOUTEN DROOM.

  3. PAUZENUMMER.

    Ik weet waar ik voor kom!

    AL DIE DIAGNOSES, STIGMA’S EN

    AL DIE AANVERWANTE TROEP

    WAAR JULLIE, HULPVERLENERS,

    DE BALLEN VERSTAND VAN HEBT

    WEL DE PRETENTIE BEZIT

    TE WETEN, WAT ER IN MIJ

    OMGAAT, JULLIE KUNNEN MIJ

    NOG MEER VERTELLEN, NOG MEER

    DIAGNOSES EN STIGMA’SS

    OP GAAN PLAKKEN, MAAR

IK WEET WAAR IK VOOR KOM!

(im)PERFECT(ie)

Perfect. De ultieme grens van (menselijk) kunnen. Als tegenhanger voor het fenomeen van imperfectie. Want overal valt nu eenmaal wel iets op af te dingen. Was het een subtiel verschil, een blaadje dat verkeerd is gevallen, een roosje dat zich leent om als vlees door het leven te gaan, een draadje dat de zon weerstaat en een ballon dewelke het luchtruim kiest, tegen alle bedoelingen in. Een toeter die vals blaast, een geit die loeit en een stier die vergeefs op zoek is naar zijn ballen en geen besef heeft dat hij sinds kort als os door het leven dient te gaan. Een jurk, dit keer verkeerd afgehecht, een auto met een niet geziene deuk, een krasje dat schittert in het avondlicht, een zonnestraal dewelke onverbiddelijk het stof dat niet is weggehaald en een stofdoek waarin zich een spin verdekt heeft verscholen, een haarvat dat spontaan van kleur verandert, een gezicht dat oneindig veel rimpels laat tellen of een foto die niet geheel en al voldoet aan de huidige eisen der tijd. Onbevlekt en onbewerkt door het leven gaat, de lagen zich gelaten laat welgevallen opdat het uiteindelijk resultaat behoorlijk tegen valt. Want om de perfectie te kunnen benaderen, dient het menselijk vernuft nu eenmaal uitgeschakeld te worden, neemt het mechaniek en de dynamiek van de computer het geheel voor zijn rekening en is het slechts een berekening die probeert die perfectie smoel te gaan geven. Gechargeerd”! Enigszins en geenszins. Kies dat wat het beste van toepassing is, en kleur de plaatjes naar believen. Het is nu eenmaal niet aan mij om perfectie na te gaan streven, alhoewel ik wel streef naar het bijna volmaakte. Waarmee ik een bepaalde samenloop van de omstandigheid op voorhand niet uitsluit. Zo eenvoudig kan een leven zijn, zo eenvoudig is het soms om dingen vast te leggen, maar in mijn gedachten spelen herinneringen een niet onbelangrijke rol. Want hoe vaak heb ik niet in mijn gedachten het volmaakte mogen beleven”


iGer.nl


iGer.nl


iGer.nl


iGer.nl

Betrapt…

Contractura. Wij noemden het contracturen. Een blijvende samentrekking, verschrompeling of verkorting van weefsels, waardoor verkromming ontstaat door dwangstand van een of meer gewrichten. En ik ga terug in de tijd. Naar Wieringenland A en de toezichtzaal die haaks op de ziekenzaal stond. Met mensen die voor een groot deel afgeschreven waren. Mensen die van hun bestaan voor een belangrijk deel geen weet meer hadden, mensen ook die zowel getroffen waren door de ziekten die zij in de loop van hun leven hadden opgelopen, waarbij dementia paralytica een rol in heeft gespeeld dan wel mensen die, gelijk tegenwoordig wordt gesproken over mensen met mogelijkheden, vanaf hun geboorte al onder de noemer van debiel, imbeciel dan wel idioot door hun leven gingen. Verstandelijk gehandicapten was een ietwat vriendelijker manier om deze groep mensen te onderscheiden. En allemaal mannen. In de meeste gevallen van oudere leeftijd. Want ook dementerenden vielen op deze afdeling te bewonderen. Hoewel dat bewonderen van de nodige vraagtekens dient te worden voorzien. Henk was zijn naam, maar als de dokter kwam diende hij met zijn achternaam aangesproken te worden. Dan was het Meneer Kemper. En deze heer bracht het grootste deel van zijn resterende leven in bed door. Verkrampt door zijn contracturen, niet in staat een woord te wisselen, maar zijn ogen waren in staat om alles wat zich voordeed op deze toezichtzaal van enig commentaar te voorzien. Dokter van der Meulen, een vrouwelijke huisarts met affiniteit met de psychiatrie kwam de bedden langs met een gevolg van hoofd- en eerste verpleegkundigen. Duidelijk te onderscheiden van het verplegend personeel in haar lange witte jas en het gegeven dat de opmerkingen die zij maakte ten aanzien van de haar toebedeelde patienten voor veranderingen in de medicijnen garant zouden staan. Er werd niet alleen ijverig genoteerd, het volgende moment werden de door haar voorgeschreven medicijnen ook aan de bakjes toegevoegd. Henk had niet zoveel in zijn leven, gedwongen als hij was om zijn dagen in bed te slijten. Henk was afhankelijk van de voeding die hem werd ingelepeld, voeding die zich kenmerkte door het karakter van dat voedsel. Een Meulengrachtdieet was de standaard, hetgeen inhield dat dit geheel gemalen werd ingebracht. Want zijn gebit was ooit door een enthousiaste leerling in die grote bak van schoonmaken ten onder gegaan. Henk had niet zoveel behoeften meer, maar een lust die hem niet kon worden ontnomen, was zijn lid. En met dat lid was hij vele uren per dag in de weer. Henk was, wat dat betreft, groot geschapen en wanneer Mevrouw de Dokter onverwacht op de toezichtzaal haar opwachting maakte, kon het zijn dat zij Henk betrapte op het spelen met zijn lid en was de volgende sanctie een verhoging van zijn medicijn: neuleptil. In druppelvorm en stond de dokter erop dat deze verhoging nog diezelfde dag plaatsvond. Dat wij als leerling verpleegkundigen daar moeite mee hadden, spreekt nu voor zich. Dat wij Henk waarschuwden dat de Dokter onderweg was naar de toezichtzaal, vanzelfsprekend. En dat Henk zich dan bewust van zijn situatie was, een feit. En dat Dokter dan vroeg hoe de man zich de laatste tijd had gedragen, een leugen. Waardoor de niet doorgevoerde medicatieverhoging kon worden verlaagd. Maar dat wij onderwijl allang met zijn medicatie aan het rommelen waren, een gegeven dat niet in de boeken viel terug te lezen. Wij maakten de overdrachten op papier, dat wij bij de mondelinge overdrachten anders spraken dan in de schriftelijke dat heeft Dokter van der Meulen niet geweten. Dat wij op deze manier het leven van Henk toch nog wat inhoud konden geven, dat is van een totaal andere orde. En dat ik mij betrapte op het feit dat ook ik vandaag in diezelfde houding van Henk in bed lag…