Tag: Moederdag

Moederdag

Hooguit zou ik liever… maar liever koekies worden niet gebakken misschien alleen vandaag: Moederdag. Een dag waarop moeder in de bloemetjes wordt gezet, de zoetigheid niet is aan te slepen, taarten die worden gebakken en een keur aan harten voorbij gaat. En waar vaders straks minimaal worden bedacht, is het juist de moeder die vandaag alle aandacht verdiend. Voor al haar goede raden, voor de wijsheid die zij tentoon spreidt, de opvoedkundige taken die zij op zich heeft genomen, het drogen van tranen, het pleisteren van een beschadigde knie en de kusjes die ervoor zorgden dat het leed snel vergeten was, het snoepje op de wond. Het luisterend oor dat zij bood, wanneer een verliefdheid tot tranen toe het kind bewoog, de verse soep die zij maakte wanneer een griep het kind gekluisterd aan het bed hield, het briefje dat zij schreef wanneer door ziekte het kind even schoolziek was en het moment waarop een verschil van mening met het hard slaan van deuren werd beantwoord. Om maar eens een voorbeeld te geven… Natuurlijk is een moederhart een gouden hart, vol vreugde en vol smart om maar eens een tranentrekker te citeren. En waar eerbied voor grijze haren werd bezongen, ook daar viel weleens een traan te ontdekken. Moederdag in Nederland bestaat sinds ongeveer 1925, nadat het een vlucht heeft genomen vanuit de Verenigde Staten. Maar Moederdag kent een veel langere geschiedenis, waarbij vroegere culturen het moeder zijn vereerden. Om over de moeder van Je zus maar te zwijgen. En met Vaderdag in het verschiet, waar menig vader op wat handige tools zal worden verrast, een boormachine is nu eenmaal zo gek nog niet voor de handige klusser en je zult zien… tegen die tijd zullen de meeste handige klussen boeren weer menig stuk gereedschap in de aanbieding hebben. Op dus naar juni, waarop de vaders de hamer gaan hanteren, de moeders de spijkers zullen gaan aangeven en menig gevloek dit geheel zullen onderstrepen…

Moederdag… een week later.


IMG_5995


IMG_6054
10 tot de 13-de. Leven / woekert verder / in mij / maakt / de woekering / verder / leven // onmogelijk. Ik leerde ooit, heel lang geleden, dat de meeste mensen dood gingen aan kanker, hartlijden en dat het een enkeling betrof die gewoon door ouderdom kwam te sterven. In die tijd behoorden de Ziekte van Pick en de ziekte van Alzheimer nog tot de pre-seniele dementie. Aderverkalking, zo af en toe een anuerysme, dementia paralytica en zo nog wat meer aftakelingsziekten kenmerkten de ziekenzaal van het Provinciaal Ziekenhuis Santpoort. En dat juist die ziekten niet hebben geleid tot het overlijden van mijn ouders ligt waarschijnlijk aan het feit dat Pa nogal van vettigheid hield en dat Ma zich aan koekjes te buiten ging onder de noemer dat ze koffie eigenlijk niet lekker vond, maar graag haar tanden zette in dat koekje. En waar overgewicht pas later bij de mens een rol ging spelen, die tijd heeft ze wel even meegemaakt, maar door de bij haar ingestelde behandeling voor wat betreft de borstkanker die zij kreeg, heeft ze wel de zeventig gehaald maar in datzelfde jaar heeft de oncoloog haar geholpen om op haar verzoek een einde aan haar leven te maken. Een aangekondigde dood die naderhand nog voor wat andere traumata zorgden. Maar… over de doden niets dan goed, dat ik mijn moeder even memoreer een week na de Moederdag, dat heeft waarschijnlijk niets met elkaar te maken…
Zondag, 21-05-2017.

Onstuimig

De onstuimigheid van buiten vertaalt zich naar navenante binnenactiviteiten. Waarbij de verschillende variabelen een belangrijk deel van de toon zetten. Was het gisteren dat Ilse en Waylon het presteerden om een tweede plek bij dat Eurovisiesongfestival op hun naam te zetten, was het Oostenrijk die er met de buit vandoor ging. De mens als android. De vrouw met de baard, dan wel de man die zich onzijdig voordoet. En voordeed. En de mogelijke recalcitrantheid die zich manifesteerde. Maar het is niet aan mij om daar een vraagteken bij te plaatsen, laat staan een opmerking. ‘We’ hebben het weer uitstekend gedaan! En dat ik me niet schaar onder dat woord, wil niet zeggen dat anderen de keuze hebben gehad om dit wel te doen. Dat zelfs een Rutte zich verwaardigt om juist daar een bravo op los te laten, zegt iets van de man. Ook dat zal wel onder de noemer van transparantie vallen… of misschien onder de noemer ‘de vaart der volkeren’ te scharen. Een verenigd Europa! Waarbij juist die verregaande vereniging, die samenstrengeling dan wel die obligate samensmelting de toon zet. Ook dat is niet aan mij. Ik houd me nu eenmaal liever bezig met mijn hooguit zeer triviale activiteiten. Als stofzuigen bijvoorbeeld. De kamer aan kant brengen, nadat er zo’n veertien personen zich vervoegden op dat ‘feessie’. Mijn uitlaatklep continueer. En daaromtrent het een en ander naar voren breng. Triviale zaken. Niet buitengewoon, niet gewoon, maar toch een wijze waarbij het aangenaam verpozen de leidraad is. Of minimaal kan zijn.
Waren het gisteren in zekere zin beschouwingen, is het vandaag wel duidelijk dat Moederdag een belangrijke tol van deze dag gaat opeisen. Op zich niet onoverkomelijk gezien het feit dat moeder Corry nog steeds in leven is. En dat maakt het dan toch weer bijzonder. Moederdag en de vaart der volkeren, met de grote kans dat ik dit juist interpreteer. Maar ook dat is meer een terzijde. Een constatering die waarschijnlijk nergens op is gebaseerd. Dat kun je rustig aan mij overlaten! Gelijk er zoveel andere dingen zijn die je juist niet aan die ander zou moeten overlaten. Om een dwarsstraat te noemen: Opstelten bijvoorbeeld. Of een Teeven. Deijsselbloem dn wel een Asscher. Samsom die op het pad is van de ontmoeting met een andere Delilah… om maar enkele dwarsstraten naar voren te brengen. Politiek” Het heeft veel weg van een (ency)kliek en daar is geen woord van gelogen. Neen, de waarheid kan niet altijd gezegd worden en als ik mijn waarheid verkondig… berg je dan maar. Ook daar draait het vandaag niet om. Het draait vandaag eigenlijk nergens om. En met die constatering, geef ik me rustig over aan… de dag van morgen! De Dag van de Verpleging. Het lijkt mij een goed voornemen om… een poging te ondernemen om eens te gaan ontzorgen!