Tag: Marjolijn

MarjolijnPijper.nl

Het gaat maar door. OntWIKkelingen laten zich nu eenmaal niet tegenhouden, hoewel het soms lijkt alsof het roeien tegen de stroom in is. Maar dat lijkt in de regel maar zo, zeker wanneer je van plan bent om met de stroom mee te gaan. Geen bocht die je tegenhoudt, geen klif dewelke niet te bedwingen valt en wanneer Lorelei haar zoete tonen naar voren brengt, is het de visser op de kant die je weet te behoeden voor je ondergang. En wanneer de zon ter kimme stijgt dan wel daalt, weet dan dat je voor een raadsel wordt gesteld. Zo ook gisteren. Nooit geweten dat een simpel bericht een stroom aan zaken naar voren bracht. Eenvoudigweg omdat de maker van mijn huidige weblog opeens een spontane actie naar voren bracht.

Als cadeautje voor mijn ‘sussie’, die niet alleen werd overrompeld maar zowaar niet wist wat haar overkwam. MarjolijnPijper.nl wordt haar domeinnaam, gelijk wikswegen langzamerhand uitgeburgerd raakt en WikPijper.nl mijn nieuwe domeinnaam is geworden. Broer en zus op dat wereld wijde web dankzij een actie van eerder genoemde ‘modelbouwer‘ in de zin van webmaster en nog veel meer dingen meer, mij een berichtje stuurde. Omdat dat hem wel leuk leekā€¦


Ben razend nieuwsgierig hoe dit verder zal gaan lopen, maar mochten nog anderen belangstelling hebben om niet alleen over een eigen domeinnaam te beschikken, maar ook de wereld kond willen gaan doen van dingen die het daglicht wel verdragen kunnen! Probeer eens iGer.nl en er zal een wereld voor je worden geopend, in die zin dat je geen eens de woorden Sesam nodig zult hebben!

En als je dit dan doet, nou ja ik ben razend benieuwd naar jouw ontwikkelingen en mogelijk op termijn jouw ervaringen, maar de mijne zijn BIJZONDER GOED!

Ode aan… mijn zus!

Mijn zus. Zo creatief als de neten, maar sinds de Luizenmoeder zit de klad erin. Althans voor wat betreft het Raku-stoken. Geef haar een fototoestel in de hand en zij gaat aan de haal met de meest kunstzinnige onderwerpen, geeft iedere keer opnieuw blijk van haar oog voor de kunst, laat het keramisch werk even voor wat dit is, stort zich op brons en draait haar hand niet om ook glas naar haar eigen hand te gaan zetten. Waardoor ik steeds opnieuw word verrast door haar scheppingen. En waar zij de tijd vandaan haalt om op deze manier haar werk te combineren met dit vrije werk, het is en blijft voor mij een raadsel. Een ander weet niet hoe die vierentwintig uur door te brengen, maar zij heeft er een handje van om daar minimaal 36 dan wel 48 uur uit te wringen. Het probleem is alleen haar bescheidenheid. De buitenstaander heeft geen enkel besef van de tijd die zij uitleeft door haar creativiteit. Dat keramiek een investering betreft die de ander volledig ontgaat, waardoor haar prijzen die buitenstaander kunnen afschrikken. Dat voor haar bronzen (een bijzonder arbeidsintensief gebeuren) daar prijzen aan gekoppeld worden die niet zozeer door de hoeveelheid brons, maar meer door dat arbeidsproces er bedragen op het kaartje staan die wederom die buitenstaander doen (af)schrikken. Maar wat zij maakt is bepaald niet doorsnee. Wat te denken van een springend paard, dat gelijk die koeien die de wei in gaan van lentevreugde de meest vreemdsoortige bokkensprongen maken, een varken dat de weg naar het slachthuis is bespaard, een koe met gaten in zijn lijf, een haas in wording (van was) een giraffe zonder ladder en noem maar op. Ik was bij haar afgelopen zaterdag tijdens de expositie OOg voor Kunst. Dat in Schagen e.o. bijzonder getalenteerde kunstenaars schuilgaan, zal menigeen niet weten. Waar Bergen, Schoorl en wat andere dorpen typeert en waar de kunst op een bepaald voetstuk is komen te staan, zijn het juist dit soort onverwachte gebeurtenissen die ervoor zorgen dat je werk dat even buiten de lijntjes valt, kunt gaan beleven. Genieten is een ander woord en strelen van dat eerder genoemde OOg nog weer iets anders. Vandaar dat ik vandaag werk van mijn zus even in de schijnwerper zet. Marjolijn is haar naam, een zus met wie ik nog wel contact heb. Om over mijn andere zus maar te zwijgen…

Neen, het is GEEN 1 april grap. Ook dat laat ik liever aan andere creatieve geesten over!



iGer.nl


iGer.nl


iGer.nl


iGer.nl


iGer.nl


iGer.nl


iGer.nl


iGer.nl

dodo

Wat je niet weet, dat deert niet wordt verondersteld. Ik durf dat te betwijfelen. Want er is veel dat ik niet weet en de vraag of ik dit wel zou willen weten, laat ik in de regel in de blauwe lucht hangen. Neem nu een uitslag van een onderzoek dat een fifty/fifty uitslag kent. Ga ik dan voor dat halfvolle glas of werp ik mij op dat halflege glas. Wanneer er sprak is van hoop loop je de kans dat het glas halfvol blijkt te zijn, wanneer het omgekeerde zich voordoet de kans dat het leven binnen afzienbare tijd mogelijk tot een verleden kan gaan behoren. Ligt doemdenken om de hoek en is het gevaar dat van niets meer genoten kan worden (be)grotelijk aanwezig. Hoe kom ik tot deze overdenking” Een vraag die zich niet direct laat beantwoorden. Maar het heeft iets te maken met het ziek en zeer dat zowel Ellen als Marlies op dit moment overkomt. Of eerder is overkomen en waarvan de gevolgen dan wel een behandeling nog steeds niet die resultaten hebben opgeleverd die je als ouders, als vader in mijn geval voor ogen hebt. Een situatie waarin je stomweg kunt genieten van het leven dat zich voorspoedig afspeelt. Natuurlijk wel met de nodige haken en ogen, met hobbels en bobbels maar in het algemeen gewoon haar gangetje gaat. Maar dat is onze meiden niet geheel en al gegeven. Het Luctor et Emergo laat nog wat op zich wachten. En van die worstelpartij zijn wij getuigen. Langs de zijlijn. En dat geeft geregeld een onbehaaglijk gevoel. Iets wat doet denken aan vormen van machteloosheid. Iets dat ik graag anders zou willen zien, desnoods om een deel van die lading op mijn schouders te nemen. Maar dan komt die beperking, dat struisvogeltje dat ook in mij schuilgaat. Dat wat niet weet deert wel. Dat het wordt ontkend, doet pijn. Dat wanneer er geen diagnose kan worden gesteld, het wel tussen de oren zal zitten. En dat wanneer… Ook de DoDo is uitgestorven. En die dappere Dodo kwam later op de beeldbuis. En van die dappere DODO heeft mijn zus Marjolijn een beeld gemaakt. Hetgeen nu bij iemand anders staat. Verkocht. Maar door die foto die ik mocht maken van die DODO maak ik nu gewag van het feit dat wanneer niet weet, wel degelijk kan deren!


img_5861