Tag: Juffrouw Ooievaar

goed gebekt & slecht geluimd

IMG_4809
Geregeld is het een kwestie van simpelweg een grote bek. En wie de grootste bek heeft, plukt daar veelal de vruchten van. Of vangt een visje dat hem of haar wordt toegeworpen. Het wordt dus dit keer in zekere zin een ‘grote bekken festival’, hoewel ook daar het een en ander op af te dingen valt. En nog wat beelden die ik aan gisteren koppel: de vernissage van werken van Gerard Koopen in de ‘Oude Nieuwe Raad’ dan wel de ‘Nieuwe Oude Raad”, waarbij zijn partner Kerstin Hopman al eerde het genoegen had haar kantoor aldaar te openen. Als ik stel dat ‘zij daar allen waren’, doe ik in grote lijnen recht aan het feit dat een belangrijk deel van de fotocafegangers hun opwachting kwam maken. Het feit dat Gerard zijn werken op Alu-bord had laten vereeuwigen, maakte en gepast deel uit van de feestvreugde. En dat zowel New York, Amsterdam, Istanbul dan wel Antwerpen van die feestvreugde deel uitmaakten…kom dat zien en laat zijn kijk op zake dit keer goed smaken. Waarbij de kreet smaakmakend dan wel spraakmakend wat mij betreft voor een belangrijk deel de toon zal weten te zetten!


IMG_4815


IMG_4800


IMG_4803


IMG_4869
Wij waren te gast in de Beekse Bergen, een safaripark nabij Hilvarenbeek in het altijd goedlachse Brabant. Nu weet ik niet of deze uitspraak in belangrijke matte opgeld doet, maar ik doe het er dit keer mee. Mijn keuze is gevallen op… gelijk het lot ook dit keer niet op de cijferreeks die wij bezitten is gevallen op…
Wanneer ik stel dat het ook dit keer weer een zekere willekeur betreft, lieg ik weer eens niet! Hoewel menigeen mijn uitspraken met een bergje zout tot zich zal nemen. En terecht! Ik heb nogal eens de neiging om vele zijpaden te betreden alvorens tot het punt te komen. Waarbij ik niet op voorhand stel mezelf als een kundig ouwehoer te etaleren. Hoewel, ook dat heeft zich in mijn verleden met grote regelmaat voorgedaan. Want wat is nu leuker om van de gebaand paden af te wijken en te ontdekken hoe, en op welke wijze, dat onduidelijke doel te bereiken valt” Ik neem mezelf graag aan mijn eigen hand mee, op een zoektocht naar dat ongekende einde. Niet dat ik direct om spanning verlegen zit, tenslotte is leven op zich al spannend genoeg, maar meer gericht op de inspanning die ik aan mezelf dien te leveren. Want die inspanning levert weer een ontspanning op, en dat terwijl de boog tekenen vertoont van een wat belabberd elastiek. Het bekende labberdewatski fenomeen, waar ik al eerder kond van heb gedaan. Neen, voor dit moment lijkt het mij duidelijk: de vrienden van juffrouw Ooievaar, de karpers met hun geelgerande bekken, en de waakhond die dit keer zijn tong uitsteekt. Allen hebben wat te vertellen, maar voor de vertaling moet ik dit keer in gebreke blijven. Maar dat zij allen het goed bedoelen, laten we daar vandaag maar van uit gaan…


IMG_4787