Tag: Hippocrates

Cyclischippocrates

Afscheid en beginnen. Iets achter laten door je op de toekomst te richten. Heden, verleden en toekomst. Dat heeft we wat. Maar dat hoef ik jullie niet te vertellen. Cyclisch leven en cyclisch zijn: soms een giller, geregeld een sleur en daar tussen het een en ander wat zich voordoet. Neem nu vandaag: de Koepellaan in Bloemendaal sluit de deuren op nummer 8 en opent niet veel verder de mogelijkheid om de opleiding te gaan vervolgen. De naam blijft: Hippocrates. De grondlegger van de Geneeskunst, waarbij het reguliere deel niet altijd complementair aan het alternatieve blijkt te zijn. Waar de Westerse Wetenschap de feitelijk onderbouwing veronderstelt, de reguliere door een waas aan twijfels wordt omgeven. Waarbij in beide gevallen sprake kan zijn van een mate van suggestie die ten grondslag kan liggen aan de verbetering van de betrokkene. Noem hem of haar patient, en ik zal ook deze omschrijving van harte toejuichen. Simpelweg omdat dat de zaak helder omschrijft. Iemand die,veelal ten einde raad, zich overgeeft aan een persoon waarin vertrouwen kan worden gesteld. Iemand die niet alleen over de zaken heeft nagedacht, maar ook een richting heeft gekozen om juist de ander te helpen. Met een herstel, met een verbetering van de kwaliteit van leven, dan wel om op een waardige manier het leven af te ronden.


IMG_3348
Nu besef ik verder terdege dat werken aan een verbetering dan wel aan vormen van herstel een groot beroep doen op de betrokkene, blijft daarnaast het feit dat diep ingrijpende ingrepen het leven,
per definitie, ook nog eens ingrijpend kan veranderen. En of daar de betrokkene uiteindelijk optimaal mee gediend is, een vraag waar hooguit de toekomst een antwoord op kan geven. Naast de hoop die, met de Doos van Pandora op de achtergrond, ook laatste strohalmen terneer kan slaan. Dan is het woord gevallen: hoop! Hoop ook voor de toekomst van Hippocrates en in het verlengde daarvan dat de opleiding als zodanig ook ik de toekomst kan blijven bestaan. Een blijvertje is welke door het verleden al heeft bewezen een belangrijke bijdrage te leveren als aanvulling op de reguliere geneeskunst. Hippocrates als zodanig is momenteel zeer kwetsbaar. Waarbij aan de ene kant de huidige economie een niet onbelangrijke rol speelt, de eigen kosten die gedragen dienen te worden om deze opleiding te kunnen volgen, de andere kant hoe de zorgverzekering er op termijn uitziet. Het kan immers niet zo zijn dat het ‘alternatieve circuit’ afhankelijk blijft van de Westerse filosofie ten aanzien van het praktiseren van deze vormen van behandeling. Naast het feit dat de opleiding als zodanig, nog steeds geen erkenning heeft gekregen van het Ministerie van Onderwijs, wat dan weer een rol speelt in de financiering van deze opleiding.


IMG_3349
Maar vandaag is er feest. Een feest met een zwart randje. Een feest waarbij Bruno zal ontbreken, op grond van zijn huidig ziek zijn. Omstandigheden, waardoor hij in de rol van slachtoffer terecht is gekomen. Een rol die absoluut niet bij hem past, maar juist door die omstandigheden hem is overkomen. Het behoeft geen betoog dat ik dit konterfeitsel aan hem opdraag. Juist aan hem om hem te bedanken voor de rollen die hij, wat Hippocrates betreft, in het verleden heeft gespeeld. Directeur, docent, mens. En hoewel dat mens zijn in mijn verhaal op de laatste plaats staat, staat het mens zijn bij mij op de eerste plaats. Want zo zie ik hem en, waarschijnlijk, meer mensen met mij. Dank Bruno voor alle inspanningen die jij al die jaren geleverd hebt!

Scroll Up