Tag: Harrie Jekkers

Aangekocht!

Plantaardig of dierlijk” Herbivoor, carnivoor maar veelal omnivoor, het eten van verschillende walletjes spreekt mij wel aan. Ik kan uit mijn bol gaan voor een vleeskroket op zo’n slap kadetje, een broodje half om op geregelde tijden en een broodje tonijn ook daar draai ik mijn mond niet voor om. Het ‘vette bekken’ verhaal vindt ook geregeld zijn weg naar mijn tractus digestivus en de verleiding om dit geheel weg te spoelen met een enkel dan wel wat meerdere biertjes, maakt mij geenszins tot een bourgondier. Hooguit een smaakvolle proever die zich niet schaamt voor eten uit de frituur. Waardoor de lucht van het geheel met oliedampen gepaard gaat. Of om een simpele pizza te bedekken met een blikje ansjovis, olijven, kappertjes en kaas van koe als van geit. Of dit mijn lijf allemaal ten goede komt, durf ik eerlijk gezegd ernstig te betwijfelen, zeker in een tijd dat ieder pondje door het mondje de buikomvang kan laten toenemen. Nee, ik heb het niet zo op die eerlijk eten goeroes, die zalig drinken goeroes die de alcohol hebben afgezworen, die sportievelingen die het eten omzetten in een x aantal calorien om vervolgens te gaan trimmen om er de gewichten weer uit te zweten, daardoor een tekort aan vocht opdoen om vervolgens met verantwoorde drankjes het tekort wederom aan te gaan vullen, opdat er uiteindelijk een situatie die doet denken aan een status quo naar voren te laten komen. Ik bedoel hoe moeilijk kun je het voor jezelf maken, wanneer je de balans uit het oog verliest” Want immer gaat het om een evenwicht, zowel in woord als gebaar, in gedachte als in daad, in zien en zijn en vooruit, een Yin en Yang fenomeen. De lemniscaat als een oneindig gegeven en de wetenschap dat er een einde komt aan ons leven, en dat de beslotenheid van een crematie dan wel een begrafenis hand over hand toeneemt. Nog even en we worden verlost van de advertenties in de krant, het feit dat, hoe moeilijk de relatie ooit geweest is, er wordt gesproken over die lieve, die dierbare waar gedurende het leven op werd afgegeven. Je wilt nu eenmaal liever de vuile was niet openbaar gaan maken, de strijd om de erfenis op voorhand uit de hand laten lopen en in een toespraak vooral de goede kanten van de persoon naar voren brengen. Een goede vader, een goede zoon, een geweldige opa en de partner, die alle nukken en grillen over zich heen heeft gekregen een vorm van bescherming gaan bieden. Hoe eerlijk dien je te zijn in het aangezicht van dat wat te wachten staat. Of, zoals Harrie Jekkers het van de week in zijn voorstelling formuleerde, over 100 jaar zijn wij allen dood, waarbij de uitverkochte zaal even gezamenlijk moest slikken, er geen sprake was van een open doekje, hooguit van een diepe zucht gevolgd door een biggelende traan. En voor vandaag” Ik werd gebeld. Door mijn zus. Een werk van mij dat hangt op de NoordKopKunst in De Ondernemers Centrale is momenteel voorzien van een rode sticker, hetgeen betekent: jawel, er is een optie genomen en de noemer ‘aangekocht’ betekent zoveel als ‘verkocht!’

Doenerig

Ik zal niet beweren dat ik het druk heb, hooguit wat doenerig dan wel de agenda aan het volgen voor wat betreft afspraken die in onze gemeenschappelijke agenda staan, waardoor de factor tijd en omstandigheid ervoor kan zorgen dat anderen een beetje op een tweede plan geraken. En dat dit me spijt is een ding, dat ik mezelf niet in stukken kan hakken aan ander. Neem nu de afgelopen dagen die in het teken staan van die NoordKopKunst, of een avond met Ellen doorbrengen in De Vest waar Harrie Jekker en Het Klein Orkest een orkestrale muziekshow naar voren weten te brengen. Een uitverkochte zaal en het feit dat wij drie jaar geleden mochten genieten van Harrie en Jeroen van Merwijk maakt het geheel nog wat vreugdevoller. De hand kunnen schudden en het drankje gelaten voor wat het was, gezien de drukte in de pauze. Een professioneel muzikant die de toetsen beroerde, de bassist die werd vergeleken met een lantaarnpaal, de drummer die zich uitbundig uitleefde om vervolgens de tweede stem naar voren te brengen, het doorlopende verhaal omtrent die eigenzinnige eik die het presteert om in de winter uitbundig groen als bladerdak zichtbaar te maken terwijl de overige eiken niet veel meer te beiden hebben dan wat kale takken. Kinderliedjes en natuurlijk het nummer ‘ik hou van mij’, want als je dat nalaat zul je nooit in staat zijn om de ander toe te laten in jouw leven. De uitsmijter die een ode aan Den Haag behelst, en de eenvoud van het decor dat Jekkers laat stralen. Het heeft er veel van weg dat niet alleen het publiek maar ook de artiesten maximaal van hun eigen spektakel weten te genieten, terwijl ze het kunstje bij herhaling naar voren brengen… Of vandaag, wanneer De Ondernemers Centrale weer op het programma staat, de ruimtes worden opgetuigd en omgetoverd in expositiezalen, de prijskaartjes semi – professioneel aandoen en het meer gaat om wat je als goedwillende amateur het publiek straks te bieden hebt. Dingen van alledag in een wat kunstzinnig kader, artistiek misschien niet helemaal verantwoord, maar dat wordt weer gecompenseerd door het enthousiasme van de betrokken deelnemers. Het zal er morgen nog om gaan spannen, hoeveel mensen zullen hun opwachting komen maken, hoeveel gasten zullen onder bekoring van de werken geraken en hoeveel… Dat is de grote vraag en die vraag wordt niet eerder beantwoord dan… tot morgen!


IMG_0641


IMG_0643


IMG_0644


IMG_0647


IMG_0650


IMG_0652


IMG_0655


IMG_0656

Geen beeld.

Een kwestie van smaak. Daar blijft het veelal bij. Nu besef ik terdege dat ook mijn smaak aan inflatie onderhevig is. Geenszins een twistpunt hooguit een kwestie van wat ouder worden. En proberen de mogelijke ongemakken wat voor te blijven. Hoewel dat meestal het fysieke betreft. Ik kan niet zeggen dat mijn dwalende geest zich nog steeds op onbekende paden begeeft. Maar ook bij deze constatering zijn vraagtekens te zetten. Hetgeen ik bij deze doe: “””! Een week na KUUB en alles probeert zijn beslag te krijgen. Alsof stof nederdaalt. Maar ook daar kan geen sprake van zijn, hooguit dat de herinnering aan juist dat weekend er voor zorgt dat ik me juist op dit weekend kan gaan verheugen. Wat te denken van een optreden van Harrie Jekkers. Met mijn oudste dochter naar de Vest. Samen uit eten. Ook iets wat juist dit weekend weer zo bijzonder maakt. En morgen naar Zin op Zondag, waarbij de dochter van Bert Wagendorp, hANNAh haar ‘maiden speech’ ten gehore gaat brengen. De doorslaggevende reden om juist daar naar toe te gaan. Want ik heb dit weekend alle tijd aan mezelf. En dat brengt mij wederom tot weinig. Zeg maar niets. Het weer nood niet, de omstandigheid tot niet, hooguit dat de Bibliotheek nog trekt met als reden dat het juist vandaag de dag is dat ik boeken moet verlengen dan wel inleveren, opdat ik mij een boet bespaar. Want die veronderstelde zuinigheid gaat mij in de regel wat minder goed af.
Neen, waar ik mij in het verleden nog weleens vergaloppeerde aan grote hoeveelheden kunststof,in de regel als vrachtautomodellen, heeft dit momenteel plaatsgemaakt voor fotografie en navenante boekwerken. Gelardeerd met een enkel boek wat circus dan wel spullenbazen betreft. Een enkele keer komt ook weer een treinenboek in de picture hetgeen al met al zorg draagt voor een rijkelijk gevulde boekenkast. De vraag wat ik met al die handel uiteindelijk moet, laat zich raden. Op termijn zal dit geheel een andere plek verwerven. Gelijk een cirkel die zich laat voorspellen. Maar tot dat moment heb ik geen plannen de cirkel te klieven. Het is dan ook veelal zoals het is. Hooguit geeft dit enige zorg bij de ander… waar ik dan wel weer vrede mee heb. Het werkt bevredigend en tegelijkertijd ben ik me bewust van een vorm van verslaving. Een kunstverslaving op een beperkte schaal. 0,2 op de schaal van WIK, waarbij Richter als uitgangspunt fungeert. Het zorgt voor een rimpeling op die grote plas van water. Vandaag een dag zonder beeld. Laat dit keer de tekst maar voor zichzelf spreken!