Tag: Haarlem

Even niet!

Het blijft een kwestie van Meiden en Persen. Of misschien wel van Mijden en Laten gaan. Of misschien toch wel van Meden en Perzen. Maar dat is een Wet. En wanneer een wet in opspraak raakt, kan het niet zo zijn dat de burger getuigt van burgerlijke ongehoorzaamheid. Althans, wanneer die burger denkt in zijn recht te staan en er een Rechter aan te pas dient te komen om een onwrikbare uitspraak te doen. Zover is het gelukkig nog niet wanneer een uitvoering van Scrooge zich in Haarlem voordoet. Wanneer Het Volk daar een rol in speelt en het een genoegen zal zijn om de mannen te zien floreren op het podium dat hen zo eigen is. Podiumdieren zijn het, podiumdieren blijven het en het zal het gewone volk niet gaan verbazen wanneer zij ook aan dit stuk hun eigen draai hebben weten te geven. Dus… een middagje uit, op de zondag voorafgaand aan de maandag waarop die jaarwisseling zich zal gaan voordoen. Waarop weer voor een veelvoud aan miljoenen de hoeveelheid fijnstof in de lucht zal doen toenemen, waarop vreugdevuren de vele hulpdiensten weer opzadelen met het bestrijden van de branden, het aantal vuurwerkslachtoffers mogelijk een daling kent en waarbij de datum van 1 januari ons opzadelt met de verhogingen die ons te wachten staan. Energiebelasting, benzineprijsverhoging dat een nieuwe standaard is geworden, vermakelijkheidsbelasting en dat alles onder een Halleluja gejuich van het kabinet waar wij aan zijn overgeleverd. Maar voorlopig zitten wij een middag droog en laten wij ons vermaken. Zijn het anderen die ons een spiegel zullen voorhouden en moet ik even besluiten om mijn over en uitgebreide inzicht van het jaar te laten voor wat dit is. Even niets!

Een rondje om.

Naar Haarlem dit keer. Tussen de buien en de hagelstenen is het droog. De zon schittert op het natte asfalt, verblind wanneer dit uitkomt en laat de automobilisten het gas terugnemen. Gewend als zij zijn aan de dagelijkse files. Niet alleen de economie trekt aan, maar ook de navenante stroom aan automobielen. En waarschijnlijk maakt het winkelbedrijf zich op om met aanbiedingen voor wat betreft de naderend feestdagen eens extra uit te gaan pakken. Twee pakken voor de prijs van een, Meyer & Meyer heeft wat dat betreft de naam mee, en waar de Primark zich geenszins tekort doet met de rekken vol met goedkope kleding, rijden wij rondjes rond het centrum van Haarlem. Parkeergarages geven in rood het woord vol weer, en de regen probeert dit geheel van een randje te voorzien. Hetgeen lukt. Na een derde ronde wordt het tijd de stad te verlaten, de winkels te laten voor wat ze zijn en de koers te verleggen richting het noorden. De Velsertunnel is herkenbaar aan de matrix borden die vijftig aangeven en door de omleidingen die worden aangegeven. Van iedere veronderstelde auto ontbreekt elk spoor… tot in januari 2017! Dan gaat deze tunnel weer open en kan er weer gescheurd gaan worden, hoewel ook dan sprake zal zijn van maximale snelheden. En de controleurs van de Verkeers Informatie Dienst zullen ook dan aan de hand van de schermen de verschillende knoppen weten te vinden. Een vlijtig land in zekere zin: Nederland. In 2050 wordt verondersteld dat het aantal files in hevigheid toe zal gaan nemen,dus wordt het hoog tijd dat de Gebroeders Das zich weer eens met hun vormen van futurologie van zich laten horen. Over het terrein van het voormalig Gesticht Santpoort gereden, de kapitale villa’s dan wel landhuizen die gefundeerd zijn op de geestgronden van de psychiatrisch gestoorde medemens, Driehuis met de voormalige treinbaan en de huidige afgesloten busbaan, een patatje bij de Patatoloog en de achteringang van Dijk & Duin & Bosch om ook daar de huidige landjuwelen te aanschouwen. Je moet er wat voor over hebben om op dat landgoed te gaan resideren, maar… ook daar waren waarschijnlijk nog wel wat zieke geesten rond. Tijd om naar huis te gaan, om een soepje te brouwen en op tijd naar bed. Ja, zo’n rondje liegt er niet om, met de hand op de knip is het in enigerlei mate goed toeven!!

R(e)idders van Het VOLK.

Wanneer het de Koning behaagt om namens zijn onderdanen Het Volk te gaan ridderen, kan het haast niet anders zijn dan dat Joep, Wigbolt en Bert aangenaam verrast zijn. En dan te bedenken dat het dit keer geschiedde in een uitverkochte Stadsschouwburg in Haarlem, alwaar de voorzitter van het Stichtingsbestuur niet alleen de huidige Burgemeester uitnodigde om Het Volk toe te gaan spreken, maar ook oud burgemeester Pop zich van zijn meest zongebruinde zijde liet zien. En waar de stadsdichter, gelijk ieder gerenommeerde stad dan wel dorp zich daar tegenwoordig op mag en kan beroepen, ook nog eens de nodige pluimen in de verschillende achterwerken wist te steken. Ruim vijfhonderd genodigden uit alle windstreken van dit land mochten hier getuige van zijn. En dat het applaus bij voortduring door de zaal heen vloog heeft ongetwijfeld te maken met de open doekjes die hen in het verleden ten deel zijn gevallen. Brand! In de jonge Jan. Een stuk van Heijermans dat ook ooit op hun speellijst heeft gestaan. En waar ik gisteren gewag deed van woorden die ik absoluut niet kon weten, stond ik er niet veel later van te kijken dat een belangrijk deel van mijn woorden werden herhaald door die verschillende sprekers. Verdiend! Verdiend dat zowel Joep, Wigbolt als Bert met deze eretekenen werden versierd. Ridders zijn het nu, terwijl niet lang geleden zij doorgingen als Redders. Van het volk door Het Volk. Hetgeen ook de grote schare aanhangers naar Haarlem deed begeven. En waar ik het spontane genoegen mocht smaken een van de eersten te kunnen zijn die hun handen mocht schudden, zijn het wat minimale plaatjes die dit keer deze woorden vergezellen. Waar het veelal draait om kwaliteit is het dit keer de kwantiteit waar je, als lezende kijker, genoegen mee moet nemen. Tenslotte is ook de ridderslag verdwenen. En wanneer je gezeten bent op rij 11 stoel 16, mag je nu eenmaal niet zozeer kwaliteit verwachten. Dat het feest bijzonder geslaagd was, dat het Friethoes zich mocht verheugen op een grote schare aan volgelingen, dat de bitterballen en de drank niet alleen genietbaar maar ook nog eens rijkelijk vloeide en dat de genode gasten zich uitstekend met elkaar konden verstaan, was niet alleen te danken aan de voormalige Hoofdpiet die, geheel in cognito zijn opwachting had gemaakt, maar meer aan het weer dat de gasten wist te verleiden… En dat het volk dit keer om het hardst diende te lopen, hooguit te danken aan het feit dat er in Haarlem, op deze zondag de 25e, ook nog wat anders aan de hand was.


img_5119


img_5120


img_5121


img_5124


img_5129


img_5131


img_5133


img_5134