Tag: Gekte

Speur door VII


iGer.nl

KOPZORGEN

Vreest niet als GIJ

door gekte overmand, in

Uw rampspoed aanklopt

op de deur die eeuwig

voor U

gesloten blijft.

Vreest niet als GIJ

door rampspoed overmand,

kond doet van

Uw gekte.

Niemand zal

Uw woorden horen

Uw gevoel begrijpen

slechts GIJzelve

zijt in staat

Uw gekte het hoofd

te bieden.


iGer.nl

Ook dit spoort niet! Zonder kopzorgen waart ieder in den vreemde rond. En daar waar rampspoed heerst, zal de Almachtige zijn toorn tonen. Althans, zo zou het kunnen staan. In boeken der gebeden. Want ook gekte bekent kleur. Zo ook Delft. Het gekkenhuis liet ik daar voor wat het was en richtte me meer op andere deuren. Voorname deuren dit keer. De deur van de arts die weigerde door dezelfde deur te gaan als zijn patiƫnten. Een huis wat momenteel te koop staat. Het smalste huis van Delft voor het luttele bedrag van 550.000 euro. Maar wel met twee deuren. Een huis waarin het aantal kubieke meters gering zal zijn. Waarvan het plaatje de verbazing doet toenemen. En de gekte overgaat in waanzin. Want voor dat bedrag zijn er wel andere optrekjes te bekomen. Maar niet op die unieke plek. Niet met dit bijzondere verhaal. Maar ook waar de doos van Pandora waarschijnlijk maximaal tot uiting is gekomen. Juist achter die gesloten deuren.


iGer.nl
‘Laat ze maar komen’, dacht Sol, ‘de verslaafde ruiters van de Apocalyps, de tandeloze junks met hun rottende huid en gele ogen. Ze mochten zijn hart uitsnijden, zijn lever vreten, zijn ingewanden aan de honden voeren’.
Hij zocht steun bij een bank en ging liggen. Vroeger had hij in het park met vriendinnen gewandeld en op de gazons hun lippen geproefd, onder een jasje of vest hun borsten gestreeld. Liggend op het geurige gras beweerde hij dat hij op de wolken zou lopen wanneer zijn toekomst als restauranthouder, reclameadviseur, reisbureaubezitter, koeriertycoon, fast food-imperialist, haar hoogtepunt had bereikt, en de vrouwen (jong, mooi en naef) hadden met hem meegedroomd. Maar hij had zich niet eerder languit op een parkbank uitgestrekt. Dat deden waanzinnigen met hun roodbruine uiterlijk en woeste haren, de slachtoffers van de bezuinigingen die de inrichtingen hadden getroffen.
Hun gekte was niet gevaarlijk genoeg om ze binnen de poorten te behandelen en ze hadden de binnensteden verrijkt met hun obsessionele ogen, waarin Sol de angst van de oermens las, de nomade zonder grot of dak, de bijgelovige die blootgesteld was aan de magie van de regen, bliksem en zon en die zijn dagen vulde met het temmen van de verbijstering.
Uit: Zionoco, Leon de Winter, De Bezige Bij, Amsterdam 2008, blz. 169.


iGer.nl
Ben nog steeds met sporen bezig. Laat de geuren voor wat ze zijn en doe dit met gesloten deuren. Waardoor de blik gesloten blijft. Gericht op enkelvoudigheid. En de vraagtekens achterwege blijven. Eigenlijk zoals het hoort: lopen, werken en bidden met de oogkleppen voor ogen. Tunnelvisies zijn niet uit den boze. Enkel en alleen de eenvoud die mij nodigt. Uitnodigt als het ware, en ware woorden op mijn pad laat komen. Woorden die niet om waarden vragen, geen roepende in een verder lege woestijn. Geen vragen dus ook geen antwoorden. Zo simpelweg. Wat pech. Voor onderweg. Zelfs dat schenkt mij een grote mate van bekoring. Zoals het blauwe hart doet denken aan de kleur van de hemel. Waar weinig meer te ontdekken valt.

Hooguit het heel al.

Niet te volgen zeg JU” Ik zal dit niet ontkennen. Dat geeft niet. Want door de klok weer achteruit te zetten, raakt mijn biologische klok wat van slag. Niet in de war maar meer uit de war. Heeft het er veel van dat wanorde de orde op het spoor is. En dreigt om de hoek de chaos toe te slaan.
Angstaanjagend! Zekerheden die worden weggesmeten. Onzekerheid die zijn plaats vraagt. Zijn plek opeist. En ik niet veel meer kan dan mijn hoofd te buigen. Want wat ligt meer in de rede”


iGer.nl