Tag: Gekkenhuis

Een soort Hades (Spel uit de onderwereld)


IMG_0696


IMG_0697


IMG_0698


IMG_0701
Een soort Hades. God van de onderwereld, heerser van het schimmenrijk. Een scherp, menselijk portret van het leven in een inrichting. Hetgeen publiek kan gaan afschrikken. De Grote Zaal van de Vest was in een wat kleinere, intieme stoelbezetting veranderd. Hetgeen niet alleen de voorstelling goed deed, die was bijzonder goed maar het publiek ook de gelegenheid gaf om getuige te zien van schetsen in een inrichting. De alleenspraak die ogenschijnlijk in veelspraak verandert, de herhaling, de stereotype van de dagelijkse gang van zaken en de rol van de broeder, ingrijpend wanneer nodig, dweilend wanneer noodzakelijk. Het kantoortje dat door jaloezien uitzicht bood op de verblijfsruimte, het rookhok dat gelegenheid bood om de herhaling (lees voor een deel verveling!) letterlijk in rook te zien opgaan. Herhaling, verveling en een verlies van decorum. De vraag waarvoor te leven en de kans die zich voordeed in een scene waarbij verhanging de weg naar die andere wereld opent. Onderwereld dan wel schimmenrijk. Regisseur Thibaud Delpeut (misschien wel familie van Reina Delpeut, ooit behandelaar op Duin & Bosch) stelt het volgende:
‘Onze minister van Volksgezondheid stelt dat psychiatrische diagnoses eigenlijk geen ziektes zijn, en dat we depressies “in de familiesfeer moeten uitvogelen”’
‘Tegelijkertijd krijgt een op de vijf Nederlanders met depressie te maken. De maatschappelijke opvatting over wat ziek en gezond is, bevindt zich in mijn ogen daarom op een hellend vlak. Daar komt bij dat de politiek van ons vraagt de springplank te zijn naar ons eigen succes. Dat is een paradoxale opvatting, want niet iedereen is ertoe in staat zichzelf waar te maken. Zo is er een ziekmakend systeem ontstaan.’
‘De groep die vastloopt in dit systeem groeit, en daar trekken we onze handen vanaf. Want niemand wil geassocieerd worden met mislukkelingen. Die groep verdient een plek midden in de samenleving. Ik vraag met deze voorstelling om empathie met en respect voor deze groep. Ik denk dat iedereen zich met de personages kan identificeren. De voorstelling is soms pikzwart, maar ook grappig en ontroerend.’
Ware woorden. De Hades van Noren – een psychiatrisch ziekenhuis waarin de tijd tot stilstand gekomen lijkt – is niet enkel een onderwereld, maar ook een basis, een veilige haven. Niet alleen de patienten, maar ook hun verplegers, de geliefden en familie zoeken hun weg. Ware woorden nogmaals. Alleen jammer dat het doorsnee publiek in grote getale het dit keer af laat weten…


IMG_0702


IMG_0703


IMG_0704


IMG_0705