Tag: Frustratie

Frustratie.

‘Van God los’, speelt door mijn hoofd. Niet dat ik veel met God opheb, dat hij mij deze dag daarmee lastig valt is geen reden om van het rechte pad af te gaan wijken. Hoewel de schaatsen niet altijd scheef hoeven te zijn, het pootje lichten van de belasting niet tot mijn competenties behoort en ik mij soms in mijn gedachten met zaken bezig houdt waarbij leven en dood zich op een slap koord voordoen, waarbij de balans tussen goed , gewoon normaal en kwaad zich in de duisternis en de krochten in mijn brein zich buiten schot weten te houden, het niet zo moeilijk zal zijn om een vleesmes in de rug van een crimineel figuur te gaan steken en de literaire thrillers zich in grote getale voordoen in een bibliotheek, de film niet altijd overeenkomt met het boek en het niet iedereen gegeven is om een roman Noir de titel van ‘Diep in december’ mee te geven, waarbij de hoofdpersoon een necrofiele verhouding aangaat met een lijk in verregaande staat van ontbinding, het geeft iets weer van de duistere krochten die zich in een andermans brein kunnen voordoen… Het moet niet zo moeilijk zijn om van God los te raken, een Paus die bereidt is om zijn schuldige geloofsgenoten te vergeven en een afkoop te doen aan hen die door loszittende handen dan wel andere elementen van de mens niet alleen zijn bezoedeld, maar ook nog eens zijn misbruikt. Of waar simpelweg gebruik wordt gemaakt van macht, de mogelijkheid van chantage om de hoek staat te wachten, er geld mee kan zijn gemoeid dan wel dat corruptie zich in alle lagen van de bevolking voordoet. Dat zelfs zij die genoeg hebben om uit te geven genegen zijn om zich nog meer genoegens te gaan veroorloven. Het pielen en dealen tot een kunst hebben verheven, de ander het genoegen ontnemen om de waarde van de persoon te verminderen dan wel te proberen om dat eerder genoemde pootje te blijven (op)lichten. Grote kans dat ik vandaag wat met mijn frustraties van gisteren te koop loop, dat de situatie zoals deze is bepalend is voor een dag als vandaag en dat morgen de wereld er veel schoner uitziet dan op te moment te verwachten valt, hoewel de KNMI anders gaat voorspellen!

Frustieiritatie

Het zijn zo van die kleine irritaties. Maar irritaties roepen in de regel ook nog eens een frustratie op. Neem nu, bijvoorbeeld, windows. Laat ik nu in de regel veelal het oude bestaan, heb ik in een moment van verleiding besloten om naar windows 10 over te stappen. En dan komt het: werken in open office, nagelaten om een document af te sluiten en vervolgens het document op te gaan slaan, weigert het systeem dit te doen om vervolgens niets meer te doen. In de regel heb ik dan de hoop gehad dat, bij het wederom op starten van het systeem vervolgens te ontdekken dat… het systeem als zodanig iedere verdere dienst weigert. Dan moet ik me beheersen om het totaal het raam uit te smijten, waar windows eigenlijk voor opteert. Windows, een raam en mijn frustratie. Dan zit er niet veel meer op dan alsnog, via een andere weg, toch te proberen een raam te openen, die mij een blik op de wereld biedt. Ik bedoel maar, hoe eenvoudig kan het leven zijn. Maar juist die veronderstelde eenvoud nekt mij. Niet dat ik direct mijn kop laat hangen, tegen de wind in probeer mijn zinnen te verzetten, dan wel de woorden te vinden die juist op deze dag, de eerste van de maand september mijn kleur zouden kunnen bepalen, maar me juist tot deze woorden laat verleiden. Voor zoever er in dit kader sprake kan zijn van een verleiding en de veronderstelling dat het juist die verleiders zijn die pogen het leven zo (on)aangenaam/aangedaan mogelijk te maken. Ik geef het je te doen. En het meest vervelende is, dat ook anderen hier mogelijk het slachtoffer van kunnen zijn. Wanneer de vraag zich dan voordoet hoe of deze vorm van windows bevalt, kan ik hooguit concluderen dat het niet bevalt en wanneer er sprake kan zijn van een bevalling dat dit veel weg heeft van een tangverlossing, dan wel dat een vacuumpomp een uitkomst zou kunnen gaan bieden voor zover een Sectio Ceasarae daar een wezenlijke rol in zou kunnen spelen. Die keizersnede als ultieme poging om de problemen daaromtrent op te gaan lossen, voor alles in het oneindige oplost…
Zo, dat staat! En een geweldenaar die deze woorden de strot omdraait. Of ik zou zelf een poging moeten wagen, maar ook een waaghals gaat dit keer niet in mij schuil. Neen, dan doe ik liever boodschappen en weet dat ik voor een deel aan het hamsteren ben geslagen. Die andere verleider die er steeds opnieuw in slaagt mij een bonuskaart te ontlokken. En wat een leven dreig ik dan te krijgen, wanneer die kruidenier zegt daar geen gebruik van te maken, maar ondertussen mijn gangen na kan gaan. Een gedeeltelijke frustratie bekruipt mij en ik spreek de hoop uit dat dit niet voor de aankomende maand opgeld doet. Dan wordt het tijd dat niet alleen de rapen op tijd gaar zijn, maar dat de verschillende stamppotten ook weer op het menu gaan verschijnen. De afgeschoten wilde zwijnen opgediend gaan worden met een appel in de bek, de herten in de goulash worden opgediend en de reebruine ogen door de Selvera’s nieuw leven wordt ingeblazen, de postkoets op het toneel verschijnt en ieder vereniging zich wederom stort op het nieuwe seizoen, met de grootste verrassingen en de broodnodige veranderingen voor de verandering. Kijk, zo kan en negatief begin uiteindelijk positief eindigen en de wetenschap dat mijn huisleverancier ook weleens een foutje maakt, ach het geeft mij morgen weer een reden om naar de HEMA te gaan, terwijl Blokker de volgende CEO uitnodigt om het zinkende schip voor een ondergang te behoeden. De Titanic ging spelend ten onder, V & D probeert te redden wat er nog te redden valt en ook Blokker en de vele holdings proberen in de geest van wijlen Jaap te reddenwat… een lege winkels in de stad en wat een voorspelbaarheid blijft zich voordoen. Iedere stad is op die manier voor iedere andere stad in te ruilen en waar ooit sprake was van een verTrossing dwalen wij steeds voorspelbaarder van ‘s Heren wegen af! Tot morgen met… een goede hoop!


IMG_9526

Frustratie.

Merkwaardig, hoogst merkwaardig. Misschien heeft deze of gene zich hogelijk vergist. Of in de veronderstelling verkeert dat de brievenbus zich in een ongewisse situatie bevond. Anders valt deze omissie niet te rijmen. En over rijmen gesproken, wanneer de lezer heil wordt toegewenst is het van belang dat die betreffende lezer zich ervan overtuigt dat die heilwens bij hem of haar terechtkomt. Anders kan er sprake zijn van enig ongemak in deze. Althans, dat stel ik me voor wanneer er wordt uitgezien naar een fysieke courant. Wanneer dat in dit geval achterwege blijft, dan dienen zich de eerst genoemde woorden aan. Maandag. Geen idee wat de reden van dit gebeuren kan zijn en wanneer er contact wordt opgenomen met die betreffende courant, wordt het eenvoudigweg een kwestie van nummers kiezen. Het bericht dat in dit geval geen courant meer wordt na bezorgd, geeft te denken. Service in deze ontbreekt en het wordt eenvoudigweg met ‘jammer dan’ afgedaan. Ik geef het je te doen. Zeker wanneer de abonnee ervan uitgaat dat dit een mogelijkheid biedt om het leven van die eerder genoemde fysieke courant te bestendigen. Ik bedoel maar…


IMG_7284
Ik mis m’n krantje. Zeker omtrent zaken die zich het afgelopen weekend hebben voorgedaan. Dat de ‘stofzuiger’ aanwezig was op een Bellofestival. Dat het wereldgebeuren door anderen van commentaar is voorzien. Dat Rene Diekstra zijn column aan mij voorbijgaat. En dat het inloggen op een digitale uitgave door het ontbreken van een inlogcode en een wachtwoord op dit moment niet te achterhalen valt. Inlogcodes en wachtwoorden die een grote variabele kennen. Ieder zichzelf respecterende website zweert hierbij. Waardoor het bedenken van wederom een ander wachtwoord te denken valt. Doe ik hetzelfde voor de een dan wel voor de ander. En met welk gemak kan ik over die verschillende wachtwoorden beschikken” Neem DigiD. De veronderstelling dat je daarmee wat verder komt, heeft veel weg van de weg jezelf wat wijs te maken. Want wijzer kan ik er eerlijk gezegd niet van worden. Natuurlijk besef ik terdege dat wij momenteel leven in een digitaaltijdperk. Dat, wanneer er een vraag ontstaat omtrent informatie het slechts een kwestie is van een aantal knoppen beroeren om heel de wereld voorgeschoteld te krijgen. De vraag die rijst, zich door een zoektocht laat beantwoorden. Waardoor er niet alleen sprake is van enig gemak, maar zich tegelijkertijd een vorm van niet nader te benoemen denken, als het ware de nek wordt omgedraaid. U vraagt en het antwoord komt u met de snelheid van het licht tegemoet. En juist dat gegeven zorgt in een niet onbelangrijke mate voor een zekere luiheid. De levenslange hersencellen worden wat minder geprikkeld, het geheugen en de mogelijkheden die je ter beschikking zijn gesteld nemen af en voor je het goed en wel beseft… en juist door dit besef kan er sprake zijn om je met andere zaken bezig te gaan houden. Hoofdrekenen bijvoorbeeld. Of het scannen van zaken die voorzien zijn van een streepjescode. Ja, het gemak dient de mens en het gegeven dat er velerlei zaken zijn die door een eenvoudige knoppenhandeling ter beschikking worden gesteld. Eerlijk gezegd heb ik er wat moeite mee en heeft het er veel van dat ik mij op voorhand diskwalificeer. Een diskwalificatie gaat dit keer gepaard met een gebrek aan communicatie. En wanneer ik mijn frustratie op deze manier van me afschrijf, heeft het er veel van dat ik mezelf positioneer als die bekende ‘roepende in de woestijn.’ Waarmee ik een landschap beschrijf dat mogelijk niet geheel en al van deze wereld is. Heb ik daar vrede”! Niet geheel. Berust ik hierin” Eerlijk gezegd is daar dit keer mijn antwoord voorspelbaar. Ja! Eenvoudigweg omdat afhankelijkheid in deze de weg is geweest van de woorden die ik vandaag aan het web toevertrouw. Kan me beter met andere zaken bezig gaan houden dan dat ik mijn frustratie bestendig!