Tag: Fotocafe

Gewoon anders

Altijd in voor wat anders. Maar hoe anders kan anders gewoon wel zijn”! Zo eenvoudig is het gewoonweg niet, zeker niet wanneer de ander er met een eigen invulling vandoor dreigt te gaan. Compositie in D gewaarmerkt met de stilte van een moment, gevangen in een beeld dat alle verbeelding tart om vervolgens aan het oog van de docent de geheimen ten volle naar voren brengt. Om over de uitvoering van de kunstenaar in ons gezelschap maar te zwijgen, wanneer een schamel applaus vergezeld gaat van bewonderende en verwonderde gezichten van de omstanders. Neen, geen pleidooi om op zijn pad een eigen draad aan het geheel toe te voegen, hooguit dat het aanspoort om op die eigen invulling die eigen interpretatie van een veronderstelde werkelijkheid een mogelijk eigen kleur toe te gaan passen. En toch houd ik in zekere zin een pleidooi om de kunstenaar die in ons allen schuil gaat, voor een moment in het volle licht van een schijnwerper een toevoeging te geven aan het beeld dat hij of zij ons voorhoudt. Zo te zien en vanuit deze invalshoek naar voren gebracht, kan het haast niet anders dan dat ik refereer aan de avond van gisteren. Waarbij de leden van het fotocafe wederom met hun verschillende interpretatie over het voetlicht traden. Als een voorstelling die bij herhaling naar voren wordt gebracht, een performence van het individu ten behoeve van het leeraspect dat als een vorm van een ‘education permanente’ bij voortduring door anderen wordt gestimuleerd… Je begrijpt dat het vandaag weer een verhaal wordt dat neregens op slaat, de invasie die werd aangekondigd heeft zich voorgedaan en het feit dat Liva, Marlies en Vincent hun opwachting zijn gaan maken, voor de nodige reuring hier zorg voor zullen gaan dragen. Wanneer de tijd rijp is, zal ik hier nader op terug komen, en wanneer ik weet wanneer de omstandigheden zodanig zijn dat het vermoeden bestaat dat het geheel anders zal lopen dan gewoon anders, op dat moment zal ik mij wederom op dit medium gaan melden. Maar voorlopig ben ik stomweg van plan om het gewoon zo te doen als ik gewoon ben, tot misschien dat moment waarop het… anders wordt”!


iGer.nl


iGer.nl


iGer.nl


iGer.nl


iGer.nl


iGer.nl

Eerste- en publieksprijs.

Het is niet alleen een ‘venster der wereld’, wat verschillende kaders blootlegt. Wij mensen zijn nu eenmaal geneigd om in kaders te denken, verschillende kaders nader te benoemen en die verschillende kaders ook nog eens van een eigen interpretatie te voorzien. En wanneer dit dan resulteert in een gezamenlijke uitslag van een jury die zich in dit beeld kan vinden, is het mogelijk om tot die uitslag te komen. Karin Metz is de winnaar van de fotowedstrijd perspectief en daar ik gisteren al had aangekondigd daar vandaag woorden aan te gaan wijden, houd ik mijn toezegging gestand. Zwart/wit, de nieuwe trend waarbij het ouderwetse beeld in waarde toeneemt en met de mogelijkheid van heden ten dage wekt het iets van een voorbijgaand verleden op. Want het gaat immers om het beeld en de associaties die dit bij de toeschouwer oproept, een beeld waarbij de verschillend kaders uiteindelijk het eindresultaat bepalen. En waarbij de jury in het bijgaande rapport ook hun overwegingen naar voren hebben gebracht.
Door vele vensters wordt en werd de Grote Kerk gezien. Karin Metz,
Foto heeft mooie doorkijk, klassiek middel, opgebouwd, venster naar de wereld, vocht op de ramen. In het werk is veel te beleven, te zien. Een groep jongeren, bouwhekken. Met de kerk als baken. Erg interessante vlakverdeling: het kader in het kader is klassiek compositorisch middel en is in dit beeld erg goed toegepast. De deels beslagen ramen versterken het dromerige effect van de foto.
Laat ik het voor vandaag hierbij laten alleen nog te vermelden dat ook Karin lid is van het gezelschap dat onder de noemer van het Fotocafe door het leven gaat. En dat de drie docenten van dit roemruchte gezelschap gisteren bij de onthulling aanwezig waren, ook dat behoeft dit keer geen betoog!
Maar… laat ik nu ook nog een andere foto wederom de revue laten passeren: de publieksprijs die is gegaan naar Carlista van Amerongen, ook nog eens lid van dat eerder genoemde gezelschap. Dat het fotocafe aan de weg blijft timmeren…


iGer.nl


iGer.nl

Bunkeren

Bunkeren 15-10-2017.

‘Vraag niet hoe het kan, maar wij profiteerden ervan!’ Bunkeren. Zowel in letterlijke als in figuurlijke zin. Het was dan ook een uitgelezen zondag dat wij ons vervoegden in de Bergermermeer. Althans de voormalige. Want wat nog deed denken aan het meer waren de wateren waarop wij in motorgedreven sloepen op weg gingen naar dat voormalige bunkercomplex. Een uitstapje van Sophie en gewapend met de verschillende soorten camera’s al dan niet voorzien van verwisselbare lenzen en een boot gevuld met proviand. Broodjes royaal voorzien van kaas en ham, pakjes drinken en die bekende appel als dorstlesser. Na aan land te zijn gekomen, de een met een smak en de ander bijkans met een nat pak, was het vuurwerk dat uiteenvloog. In die zin dat de een naar links, de ander naar rechts, een derde naar boven en een vierde zich opmaakte om de inhoud te gaan verkennen. Een bunkersafari in een voormalig militair complex dat de oorlog had overleefd en waar de Duitsers zich meester van hadden gemaakt. Roemrucht in bijzondere zin. Begonnen voor de Tweede Wereldoorlog met Nederlands beton en stenen, bedoeld om het vliegveld Bergen tegen de vijand te verdedigen, maar het eerste dat de Duitsers bij hun inval deden, was dat complex plat bombarderen. Waarbij vele Fokkers het loodje legden en de niet ontplofte bommen en granaten nog steeds in de grond te vinden zijn. Maar daar hadden wij geen last van, gewapend als wij waren met die digitale vastleggers. Proefondervindelijk werd er te kust en te keur geschoten, beelden die in januari alsnog de revue zullen gaan passeren, wanneer Sophie het stokje van Jan gaat overnemen. En de opdracht is duidelijk: neem drie foto’s van jouw beelden mee. ‘t Zal mij gaan benieuwen wie zich aan deze strikte opdracht weet te houden. Daar kiezen niet altijd even makkelijk is doe ik het maar net als voorheen in die getallenloterij: werken met reservegetallen. Want stel je nu eens voor dat de hoofdprijs, een 32 delen tellend servies gevallen is, dan zijn het hooguit de scherven die garant schijnen te staan voor enig geluk!


IMG_9520


IMG_9480


IMG_9494


IMG_9521