Tag: Duitsland

'duitselfie'

Het is niets wanneer je een aantal dagen in een buurland vertoeft, de ontwikkelingen in je eigen land gaan stomweg door. Nu zijn die ontwikkelingen niet bijzonder spectaculair, hooguit dat een groot gedeelte van die oranje wolk verdwenen is, maar dan nog blijft het zaak om de dagelijkse gang der dingen op zijn beloop te laten. Althans, zo kijk ik daar op dit moment tegenaan. Terwijl ik vol met indrukken ben thuis gekomen. Indrukwekkende indrukken dit keer. Munchen kent nu eenmaal zoveel verrassingen dat ik niet goed weet waar aan te vangen. Bij het Olympisch stadion, wat in 1972 zoveel beroering teweeg bracht” De grootte van dat complex” De Biergarten” De stad zelf” De Residenz” Het Deutsches Museum” Hauptbahnhof” Mensen die, door omstandigheden dan wel andere keuzes te maken, uit de afvalbakken restanten tot zich nemen” De daklozen die, naast de bedelaars, ook daar deel uitmaken van de maatschappij” De rijkdom die zich in etalages voordoet” S-bahn en U-bahn die, niet eerder zichtbaar dan wanneer je een aantal verdiepingen naar beneden gaat, een complete ondergrondse stad vertegenwoordigen” De overvloed aan eetgelegenheden” De bouwputten” Of de kijk die ik heb op de dingen die zich voordoen: een lege bierhal, een volgend museum, de pleinen, de fonteinen, de mensenmassa die zich verplaatst, het weer dat een rol speelt” Om maar even wat aan te geven. Vaak is het gewoon een kwestie van ergens mee beginnen en pas later de stukjes als in een puzzel een plek te geven. Hetgeen nu dan weer de uitdaging voor ‘het straks’ wordt…
Prikkels. Al eerder naar voren gebracht. Niet zozeer de herhaling, de overeenkomst maar meer het verschil dat zich voordoet. Want ook dit keer nam ik foto’s. Niet alleen voor eigen genoegen, maar ook met een gedachte daarachter. Het vastleggen alleen is niet de uitdaging, neen veel meer gaat het in mijn geval om het mogelijk kunnen delen van die bijzondere momenten, die andere kijk dan wel om een ogenschijnlijke herhalende interpretatie. De sequentie. En sequenties deden zich in velerlei gradaties voor. Of dit nu trappen betrof, een kluwentje mensen, een politie optreden, het gaf mij de gelegenheid om juist met die omstandigheid in de weer te gaan. Het zichtbaar maken van een moment waar ik deelgenoot van ben, van was in dit geval. Wereldschokkend” Geenszins! Vandaar dit openingsgebeuren. Het begon met een treinreis en ergens onderweg… een lift. En in die lift kwam ik een tweetal vrienden tegen. Het kon niet uitblijven: een volgend ‘selfie’ in de maak. De voorgrond spreekt, neem ik aan, voor zich. De man achter mij is Jan. en wat wij daar aantroffen…


IMG_2634