Tag: Doorstart

Centraal perspectief

Heb je ze horen fluiten”! Het zal wel niet! Waar in het verleden de kogels nog wel eens door kerken heen schoten, is gisteravond een laatste, geenszins verdwaalde kogel, door de kerk gegaan. De algemeen overheersende stemming was heel eenvoudig: doorgaan! En met dat doorgaan vlogen wat alternatieven door het etablissement. Zoals zo vaak. Van het een kun je zomaar spontaan in het ander terechtkomen. Hetgeen dan ook plaatsvond. Opkomt was, in een bepaald opzicht, overweldigend en de contacten die zich in de loop der tijd hebben voorgedaan, werden bestendigd. Dat juist in de huidige tijd gemeenschappelijkheid zich voordoet niet alleen een loffelijk streven, maar ook een zichtbaar punt van genoegen. Want een genoegen is het wanneer neuzen allen in eenzelfde richting komen te verkeren. Nog eens een Dik en voor de verandering een Kees die hun opwachting kwamen maken. En zich naadloos aanpasten aan het, voor het overgrote deel, der oude, grijze knarren…
Want knarren zijn wij, leden van het fotocafe! Mannen op leeftijd die, ieder op een eigen wijze, plaatjes wensen te schieten. En daar de inspiratiebronnen voor raadplegen, in die zin dat juist docenten in deze voor een belangrijk deel onontbeerlijk zijn. Hetgeen ook werd bevestigd. Zowel Ton als Erik dan wel Jan gingen in deze belijdenis als voorgangers voor. Nu is daar wel vaker sprake van. Voorgangers die voorgaan. Ik zou ook niet weten hoe het er anders uit zou hebben kunnen zien. Achtergangers die vooruitgaan” Of toch voorgangers die achteruitgaan…”!
Waardoor de eerste opdracht binnen is. Een foto maken waarin het centraal perspectief het uitgangspunt is. Hetgeen mijn hoofdbrekens wederom doet toenemen. Duiken in mijn rijke archief is nu eenmaal een ding, duiken in de aankomende tijd weer eens wat anders. Iets wat met terugwerkende kracht smoel kan gaan geven, kan ook tegengesteld uit gaan pakken. En stel je nu eens voor dat…
Toekomstmuziek, he”! Laat eens een deel van het verleden rusten! Zoals ook verzekeringsmaatschappijen dat ook zo leuk weten te verkopen. Verkopen, daar draait het om. Laten wij daarom de kosters nog eens om een extra bijlage vragen. Wat maak tenslotte een half procentje minder uit” Op het totaal van een aantal miljoenen uiteindelijk weer wat miljarden. Die vervolgens, zonder enige last dan wel ruggespraak, in de grote muil van Vadertje Staat zullen verdwijnen. De noemer is simpel: uiteindelijk zijn we, met elkaar, schathemeltje rijk. Helaas laat die rijkdom zich niet altijd zien. Of je zou eens moeten kijken waar de duivel zijn excrementen laat. Dat is echter te boud. Dat kan geen ingezetene over zijn kant laten gaan. Toch laten wij, met z’n allen, dit toch gebeuren. Geven met een voormalige gulle hand en klauwen die het verschil weer binnen halen. Jan Kees lacht. Dit keer niet in zijn vuistje. Het ziet er nu eenmaal naar uit dat zijn toekomst met goud geplaveid is, gelijk zijn voorganger Gerrit. Neen, het bedrijfsleven zit op hem te wachten, kijkt reikhalzend naar hem uit en weet nu al niet wat ze straks aan gekkigheid moeten doen om ook hem voor de eigen zegekar te gaan spannen…
Neen, Jan had het over een centraal perspectief. Een gezichtspunt als het ware. Waar ik dan weer verschillende perspectieven aan weet toe te voegen,op mijn eigen wijze. Waar die wijze vandaan komt is ook mij veelal een raadsel. Raadsels zijn er echter om op te lossen. Liever laat ik mijn raadsel dit keer oplossen…