Tag: Dolhuys

Willem van Genk

Nog even en dan loopt ook februari op zijn of haar laatste benen. Een bijzonder jaar door een extra dag. Tenslotte heeft dit fenomeen zich al herhaaldelijk voorgedaan, begonnen tijdens de eeuwwisseling en dat met een vierjarige herhaling. Daar gaat het echter vandaag niet over. Eerder richt ik mij op de volgende maand, wanneer de poezie in het teken van de psychiatrie staat. En waar ik van plan ben om weer eens het een en ander van mij te laten horen. Dat klinkt pedant en ik ben dan ook enigszins pedant. Het is niet voor niets dat juist die pedanterie door Rick Akkerman zo duidelijk in beeld is gebracht. Kapsones zijn mij niet geheel vreemd, tenminste, wanneer een rol dit van mij vraagt. En voor wat betreft de rollen die ik heden en in het verleden heb gespeeld, ach ik voelde mij daar wel bij. Anders is het met het verhaal van Willen van Genk. Een psychiatrisch gestoorde medemens, woonachtig in Den Haag die zijn eigen wereld wist te maken. Van blik, van lege verpakkingen, van spullen die de doorsnee ander als troep zou beschouwen. En hij maakte schilderijen, waarbij zijn belangstelling ook uitging naar het voormalige Rusland. Waar tanks en vlaggen en militairen een groot deel van zijn werk wisten te inspireren. Waar ik het gisteren over had en waar ik vandaag maar weer eens een vervolg aan ga breien. Want die beelden vragen erom zichtbaar te worden gemaakt. Hetgeen ik me voor vandaag heb voorgenomen omdat de dag een eigen leven, een eigen wending kan gaan krijgen. Kris viert zijn verjaardag. Hetgeen ons de gelegenheid geeft om op tijd Schagen onveilig te gaan maken. In die zin dat voorspelbaarheid ook dit keer een glansrol gaat spelen. Plukker, het scheiden der wegen en mogelijk dat het ook nog op mijn pad voorkomt om nog weer eens een plaatje te kunnen gaan schieten…


IMG_1240


IMG_1241


IMG_1242


IMG_1243psychiatrie