Tag: Circus

Belangstelling… zo af en toe verzuip ik daarin!

Het is maar net waar je belangstelling naar uitgaat. Sommigen doen er alles aan om achter zichzelf aan te hobbelen, terwijl anderen de stappen vergeefs proberen bij te houden om zich vervolgens over te geven aan een app die alle stappen in kaart brengt. Tenzij de batterij niet meer voldoende stroom kent en het veld op zwart dreigt te gaan. Stroom, we kunnen er niet meer buiten en terwijl binnen de verwarming uit staat, het gas op termijn wordt afgesloten, energiebedrijven je gek maken met de meest voordelige aanbieding, gaan de aardgasbaten achteruit terwijl de energiebelasting toeneemt. Zonnepanelen, windenergie en wanneer er een tekort ontstaat schakelen we over naar een Europees netwerk waardoor de groene stroom wordt vervangen door kernenergie. En geen mens die daarover taalt, noch een teken geeft dat hij van deze weldaad verlost wenst te worden. Afgesneden worden gaat veelal gepaard met op een ander moment weer aangesloten worden en de kosten die daarmee gepaard gaan zijn veelal overweldigend. Echter niet eerder dan dat je diverse aanmaningen via de email hebt ontvangen. De huidige tijd kent nu eenmaal naast vooruitgang, ook de nodige beperkingen. En daar gaat in de regel niet direct mijn belangstelling naar uit. Liever verwijl ik in een blad getiteld HO-berichten. Een schaalgrootte dewelke mij al zeer geruime tijd aanspreekt. Want wat ooit begon met een brandweerladderwagen van het merk Wiking, werd alras gevolgd door vele andere modellen, waar ik een kapitaal voor heb uitgegeven. Noem het verzamelen en op ee goed moment raak ik zelfs daar het overzicht in kwijt. Tot het moment waarop de dozen weer geopend worden, de kwestie van houden of wegdoen zich voordoet om op een ander moment tot de conclusie te komen dat het onmogelijk is om… Dan maar een deelcollectie gaan starten. De focus komt te liggen op circusmodellen en het zijn de fabrikanten die mijn honger proberen te stillen. Maar ook nu weet ik eigenlijk niet van een ophouden. Het heeft veel weg van een onverzadigbare honger, met name wanneer dit modellen betreft die de naam Krone en Roncalli voeren. Duitse circussen, waarbij Roncalli zich met name richt op het aloude circus, waarbij acrobatiek en vormen van variete de boventoon voeren. En toch… en toch is het juist die romantiek vanuit het verleden dat mijn voorkeur nog steeds naar Krone uitgaat. Een circus dat met de trein in Alkmaar arriveerde, de indrukwekkende stoet aan Olifanten die ooit over de weg van de Zeswielen naar die laadplaats werden geleid, de geur van zaagsel en die van roofdieren, het orkest dat schitterde en schetterde, de spanning die door de drummer werd opgevoerd en het applaus dat naderhand losbarst. Belangstelling… zo af en toe verzuip ik daarin!

IMG_0777

IMG_0778

IMG_0779

IMG_0780

Vompie 2


IMG_0504
Wordt het vandaag nog wat”! Waarop een mogelijk stichtelijk antwoord achterwege blijft. Hetgeen niet betekent, dat de dag als zodanig in de vaart der tijd verloren zal gaan. Tenzij en juist door dat tenzij heeft het er alle schijn van dat alsnog de dreiging van een verloren dag zich zal gaan voordoen. Allereerst is daar dat telefoontje waarin melding wordt gemaakt dat de bestelde software nog niet is gearriveerd. En dan blijkt dat alle mogelijke plannen voor vandaag aan verandering onderhevig zijn, hetgeen de sjeu erin houdt en de voorspelbaarheid van afspraken heerlijk veranderlijk blijkt te zijn. Het heeft veel weg van de mens die eenzelfde mogelijkheid tot zijn of haar beschikking heeft. Dat dit een mate van jolijt tot gevolg heeft, zal menigeen kunnen beamen. Stel ik me voor. En als ik me voorstel kan het geen toeval meer zijn dan dat ik de Stroetse tak vandaag een hand mocht schudden. Wij maken al lang deel uit van de Alkmaarse tak en door een simpele kinderkermis in Alkmaar Noord de plaats is waar ik daadwerkelijk de hand mocht schudden, ook dat zal weinig ophef maken. Maar ook daar kan ik me deerlijk in vergissen, zoals ik me wel vaker vergis. Niettegenstaande het voorafgaande, heb ik een begin kunnen maken met het voornemen dat ik reeds lang in mijn planning had staan. Het gaan bewerken van de kaders ten aanzien van het circusgebeuren. Een praatje dat ik, na veertig jaar van relatieve ontrouw, me heb voorgenomen. De postzegelclub Alkmaar en de vijf dan wel tien minuten die mij zijn toebedeeld. Dat ik daarover verheug is wel zeker, dat de aankleding mogelijk nog de nodige hoofdbrekens zal gaan kosten… ach een kniesoor die daarop let. Maar dan komt het: ik ben die kniesoor! Simpelweg dat ik ook nu voor de uitdaging kom te staan keuzes te gaan maken. En met keuzes maken ben ik nu eenmaal geen held. De overtuiging van de ander geeft mij geregeld dat laatste zetje. Veelal gevolgd door een ‘ach…’


IMG_0505
Maar nu richt ik mij op dat toegezegde voornemen. Een praatje over het circus en dat geheel van de nodige afbeeldingen te gaan voorzien. Waarbij het pielen nog steeds mijn voorkeur heeft. Anders gezegd: het werken in de marge. Dat het geheel zich marginaal manifesteert, zal menigeen niet bevreemden. Dat er aan mij een knutselaar verloren is gegaan, durf ik te betwijfelen. Maar dat ik het leuk vind, dat leidt geen twijfel! Aan mij is geen pielewapper verloren gegaan, hooguit een pielewasser. Maar dan spreek ik over een totaal andere tijd. Toen ik in het wit diende en mij zorgen maakte omtrent de zorgen van een ander. En punten mocht behalen die, uiteindelijk, in het Oefening Praktijk Opleidings (OPO)-boekje konden worden afgetekend. De opleiding tot Krankzinnigen-verpleger dan wel Psychiatrisch Verpleegkundige door die B van Bijzonder voorafging aan de A voor de Algemeen Verpleegkundige opleiding. Piele- en in zekere zin ook ‘Pruimewasser’, hoewel deze omschrijving veel minder gangbaar was. Waaruit blijkt dat de inval die me vandaag de dag overweldigt, nog steeds van toepassing is. En ik, tussen alle bedrijven door ook nog enige aandacht aan die andere bezigheden weet te besteden. Het heeft veel weg van een razende reporter, waarbij Kuifje als mogelijke inspiratiebron op de achtergrond een rol speelt. Dus voor vandaag tot zover opdat morgen… weer een dag met totaal andere bezigheden wacht!

Fellini en een Stiletto

IMG_6213
Ellen ten Damme had een geweldige show, maar van dit gebeuren (Fellini) ben ik sprakeloos! Ieder vergelijk gaat echter mank. Appels laten zich nu eenmaal niet met peren vergelijken. Laat staan dat het ene circus (Kribbe bijvoorbeeld) het op moet nemen tegen dat andere circus Stiletto 2 en daar dan die happening van Fellini (circus 3) zich in een week tijd aan mij voordoet. Ternauwernood van het een bekomen, het ander dat spot met het evenwicht terwijl bij Fellini juist die wip voor het evenwicht zorgdraagt. Hoge school kunsten onder de verschillende vlaggen een parodie op het leven geven en ik niet veel meer weet te doen dan wat oppervlakkig ademhalen. Tegelijkertijd wordt gegrepen door de inventiviteit, de creativiteit en alles wat dies meer zij. En het heeft er veel van dat dit alles is:het leven omvat in verschillende notendoppen, in de variabelen van een walnoot, een pistachenoot en desnoods een hazelnoot een doppinda vervangt. Gewaagdheid aan de ene kant en de zeven hoofdzonden van Ellen aan de andere. Terwijl Freek dan weer, op zijn geheel eigen wijze de boel als het ware bestiert…


IMG_6220
Kunst dit keer met een grote K! Met als gemeenschappelijke deler dat ene theater: De Vest. Waarbij reclame maken een vorm van aandachtschenkerij zou kunnen zijn, ware het niet dat deze aandacht door een groot publiek wordt gedeeld. En juist dat delen van deze Kunsten, laat zich simpelweg niet afbreken door het rigoureuze optreden van de huidige overheid. Hoewel het mij aan het hart gaat te moeten constateren dat het publiek een hoog grijze duiven gehalte kent. Daar zit nu eenmaal het veronderstelde kapitaal, de stenen rijkdom van een beleid dat Joop den Uyl op zijn conto heeft geschreven. Het hebben van een eigen huis en het delen van dit huis onder eenzelfde zon.


IMG_6231


IMG_6237
Fellini. In een uitvoering van het Noord Nederlands Toneel, waarbij de complete chaos van het menselijk zijn ontsproten is aan het menselijk brein met dromen als uitgangspunt en de vertekende dimensies van de menselijke omgang. Bij wijze van spreken dan. Want spelen wij allen niet de aan of andere rol in het dagelijks bestaan” Werken wij allen niet met maskers en gaan wij geregeld schuil ondereen witte laag poeder. Wanneer wordt het masker ontmaskerd en zullen wij de schmink weghalen” Doen wij dat wanneer de eenzaamheid toeslaat, de hype verdwijnt en wij met onze \totale ziel en zaligheid met de naakte realiteit worden geconfronteerd. Is het wel een dag die wacht nadat de nacht ons ogenschijnlijk ontzorgde” Om het maar eens naar de huidige tijd te trekken. Geen verzekering die dit zal onderschrijven: hooguit een verdwaalde journalist of een afvallige zielenknijper die zich over die mens ontfermt. Waar pillen dit keer geen remedie zijn, maar de kracht schuilgaat in de angst die ons allen bezighoudt. Angst welke regelmatig het onderspit delft, door de wan van alledag te bestendigen. En juist die waan werd ten tonele gevoerd, op een wijze die neigt naar het geniale, waar door de waanzin kan toeslaan. En juist die geniale waanzin wordt vertolkt. Door muziek, zang, dans en het verhaal. Verbrokkeld, om het nodige aan de verbeelding aan anderen over te laten..


IMG_6239
Ook nu niet veel meer dan een impressie,mijn indruk om mijn sprakeloosheid onder woorden te brengen. En ik mag niet vergelijken maar doe dit toch! Al was het alleen maar om, als excuus, mijn hoed te kunnen lichten voor Ko van den Bosch die het aan heeft gedurfd om met zo’n productie het land door te gaan. Zelfs naar Alkmaar te komen, een gemiddeld ‘provinciestadje’ wat door dit spektakel enigszins in de vaart der volkeren wordt opgestuwd…


IMG_6251

Scroll Up