Tag: Charles

vrijdag de 13e, in alle stilte…


IMG_0613


IMG_0614
Hoe spreek je stilte uit” Dertien jaar geleden was het ook een vrijdag. De dertiende. Een samenloop doet zich voor: vandaag vrijdag de dertiende. Van het jaar des Heres 2015. Dan loop ik door mijn paperassen heen. Dertien jaar geleden 2002. Ik kom wat ‘afscheid’ tegen. Een aanvraag voor een ISBN nummer. Een schrijven van de Koninklijke Bibliotheek. En ik doe dit geheel in een uitgehongerde papieren zak. De weg naar het monster dat met open mond op een volgende lading ligt te wachten: de recycling alvorens als toiletpapier de weg van het riool te gaan volgen. Een bericht van Charles. Hoe spreek je stilte uit. En ga vervolgens an de slag. Met een Tag waarin het woord WIK te ontdekken valt. Gedateerd vrijdag de dertiende. De 13e. Ik geef het maar weer. Sprookjes gaan aan flarden. Wanneer Ko van den Bosch zich hiermee verstaat. Seneeuwwitje maakt zich op om dood te gaan, doet dit niet en ook de jager speelt dit keer een glansrol. Laat staan die vijf dwergen dan wel de spiegels die naar beneden dwarrelen. Hoewel van een dwarrelen is geen sprake: ze dalen. En op het toneel is het een komen en dwalen. Het decor kent een finale: het houdt geen stand om vervolgens een bos tevoorschijn te laten komen. Maar dan is het spel gespeeld. Maakt eerder genoemde Ko zijn opwachting: in de Studio. Drink ik een tweede glas: Brand Weizen is gekleurd en voor een Wieckse Witte dien ik te betalen. Maar dat heb ik er graag voor over: aan de vooravond van vandaag, vrijdag de 13e! Om me vervolgens op de woorden van Charles uit te gaan leven:
Hoe spreek je stilte uit / het absolute ongeluid / in een maalstroom vol gebeurtenissen / mensen, dingen, dagelijkse / stijve, dooie vissen / in glas gevat, gezien / en ik vraag hoe spreek je stilte uit / als niemand dit hoort / maak ik dan wel geluid”
Laat de beelden voor zich gaan spreken, voor vandaag heb ik voldoende bekeken…


IMG_0615


IMG_0616

Jan & Magritte


Ceci.n.est.pas.Ren..Magritte.01
Het kan zomaar anders zijn. Of over zijn. Daar wil ik even vanaf zijn. Na een driemalig zijn en een vierde in de herhaling,lukt het mij vast om weer wat wartaal naar voren te brengen. Want de quote waarmee ik huiswaarts keerde, luidde als volgt: morgen kan het gebeuren hetgeen de vraag oproept wat daar vandaag aan vooraf gaat. Met een forse tegenwind, waarbij de temperatuur zich rond het nulpunt bevindt een uitstekende vraag om de gedachten niet te laten lijden onder de kou die mijn voorhoofd geselt. Nu valt ook dat wel weer mee, maar stel ik mij bepaalde zaken dramatischer voor dan ze in werkelijkheid zijn. Waardoor een volgend zijn wederom een opwachting maakt. Ach, ook dat heeft wel wat, net zoals al die andere zaken die wel wat hebben…
Neem nu het woord goedertierenheid. Wanneer je daar een extra d aan toevoegt, word je door Word gecorrigeerd. En toch vind ik die extra d wel weer wat hebben. Vraag mij niet direct wat maar het spoor dat ik vandaag volg, lag in het feit dat greis zich niet direct als grijs liet verstaan. Greis waarschijnlijk afkomstig van het bekende ’eminence grise’ waarbij het Frans in zekere zin een vluchtige verwondering wist op te roepen. Qua klank maakt het immers niet uit en de opmerkingsgave van een gemiddeld persoon zal daar ook geen last van hebben. Net als bij weiden zal ik daar niet te lang bij stil blijven staan! Spelen met taal. Ik heb daar nu eenmaal een handje van. Gelijk ook mijn vrije associaties niet direct door anderen worden begrepen. Ik vraag nu eenmaal niet direct om begrip, hoewel een zeker onbegrip mij niet altijd deugd doet.
Neen, dan kan ik beter melding maken van het feit dat Jan vandaag jarig is. Dat ik mezelf gelukkig prijs dit nog levend mee te kunnen maken, waar het anders gelopen had kunnen zijn. Afgelopen. Maar dat is van een geheel ander kaliber, gelijk het kaliber waar Charles mij mee confronteerde. Een werkje dat Magritte waarschijnlijk deugd had kunnen doen, ware het niet dat die het tijdelijke reeds lang voor het eeuwige heeft ingewisseld. Het mens van alledag te zijn mij nog steeds niet alleen weet te boeien, maar ook blijft intrigeren. Intriges maken nu eenmaal deel uit van het menszijn, in casu mijn menszijn. Zo ook een werkje dat ik va Kees Oosterbaan mocht ontvangen. En zo kabbelt mijn leven wat voort. Het ene moment in Amsterdam, het andere moment in Wijk aan Zee, een derde moment in Beverwijk en een vierde moment op een verlaten perron in Alkmaar. Waar treinen rijden volgens een andere tijdsbalk en waar de aansluiting het geduld van de reiziger op proef weet te stellen. Waar dit keer nog geen bussen hoeven te worden ingezet. Daar draait het vandaag wat om. In de regel om niets, hooguit bij de uitzondering gaat het pas verschillen…

Kouwe pies


iGer.nl
Neem nu bijvoorbeeld nu. Het is alweer dinsdag. De derde van april. Niet dat ik deze dag voor immer zal heugen, echter door daar woorden aan te wijden, heeft het daar veel van. Geenszins memorabele woorden. Na een weekend zeilen, ben ik eigenlijk ook wel door mijn woorden heen. De wind bijvoorbeeld, waaide voorbeeldig uit de juiste hoek. Of de schipper wist zodanig te manoeuvreren dat hij de wind bijkans constant in zijn zeilen wist te vangen. Daarnaast zag hij richtingborden die, in ieder geval voor mij, verscholen bleven. Zoals ook de zon zich tussen de wolken schuilhield. Een ander moment ons wist te overweldigen door de kracht van zijn stralen. Golven die onstuimig de boeg kliefden en de pakken die ons beschermden tegen de snijdende wind. Daardoor ijspegels wisten te voorkomen. Maar mij wel zodanig van mijn a propos brachten dat ik mij vergiste in de havenstad. Enkhuizen met Medemblik verwarde. Ook geen idee heb wat Medemblik op koekgebied te bieden heeft. Want hoewel Davelaar Jodenkoeken hun gelijke niet kennen, zijn ook de Enkhuizer Jodenkoeken bepaaldelijk niet te versmaden.


iGer.nl


iGer.nl
Voor vandaag teken ik een impressie. Zal er dan ook niet te veel woorden aan gaan wijden. Er wordt in Nederland al genoeg geluld dan wel gezeken. En niemand zit te wachten op mijn bijdrage aan al dat gezeik. Je zou er bijkans de ‘kouwe pies’ van krijgen!


iGer.nl


iGer.nl