Tag: Boventallig

Boventallig.

Het lukt wel, het lukt niet, het lukt wel/niet het lukt niet/wel en dan.. is het welletjes. Je ziet het wel, je ziet het niet, het oogt wel dan wel niet. En wanneer het niet oogt kan het haast niet anders dan dat het er onooglijk uitziet. Gelijk iets wel dan wel niet lukt. Maar wanneer de oefening kunst baart, wanneer de moeder in dit verhaal ontbreekt kan het haast niet anders dan dat dit verhaal weer eens doet denken aan een verhaal om niet. En wanneer ik ergens de schurft aan heb is het wel wanneer iets niet lukt, wanneer alle inspanningen vergeefs zijn geweest en de energie die daardoor verloren is gegaan ten koste van al dat andere is geweest. Vergeefs pogingen, vergeefse investeringen, vergeefse ontberingen, vergeefse ontdekkingen, alles valt uiteindelijk wel te vergeven onder de noemer ‘ik heb er wel veel van geleerd.’ Eigenlijk niet veel meer dan dat bekende doekje voor het bloeden. Een troost die wordt verwoord, een traan die wordt weggepoetst, een daad die wordt gesteld door het hoofd recht te houden, een opbeurend woord en de onvoorstelbare teleurstelling van een verlies. Rouw is een woord dat opkomt, het zoeken naar een nieuwe uitdaging ligt verscholen achter een niet zichtbare einder en de daad die op zeker moment dient te worden gesteld, is nog heel ver te zoeken. Afgewezen worden, overbodig worden verklaard, je werk, het omgaan met anderen word je in een klap ontnomen en waar je voorheen een reden had om je bed uit te komen, is dit nu een reden om in dat bed te blijven liggen, hoef je niet meer te reageren op een wekker die afgaat, lopen treinen misschien nog vertraging op of is het voldoende reden om je te gaan bezinnen op wie je bent, waar je bent en waar jij, op jouw leeftijd, mogelijk nog elders met de door jou verzamelde bagage elders mee uit de voeten kunt. Werkzaam in de zorg, in een heel specifieke tak van die zorg namelijk de zorg voor de psychiatrisch gestoorde medemens vraagt nu eenmaal een andere aanpak dan de zorg die in een algemeen ziekenhuis geboden wordt. Te jong om de rest van je leven van een uitkering te bestaan, te oud om nog eens met fris elan aan het werk te gaan. Gepokt en gemazeld door het leven, een senior in een fysiek minder sterk lijf, de jaren gaan niet alleen tellen, maar ook de energie van voorheen vraagt om een tandje minder. Of misschien wel meerdere tandjes minder. Vandaag was de eerste dag dat een vriend van mij ‘genoot’ van zijn eerste dag ‘boventalligheid.’ Ik waag het niet om hem vandaag te bellen met de vraag hoe hij deze dag is doorgekomen. Liever houd ik het bij deze beschouwing, hoewel ik me daar wel het een en ander bij kan voorstellen…