Tag: Bezuinigingen

(sociaal) Betoog

Ik ben niet sociaal! Niet in de zin die tegenwoordig als maatschappelijk wenselijk wordt geacht. Ik twitter niet, heb wel een account en en ook op face book mag je mijn face niet verwachten. Nu weet ik niet hoe het anderen vergaat, maar het gegeven 10, 100, 1000 dan wel duizenden volgers te hebben dan wel ettelijke honderdduizenden vrienden, beangstigt mij. Daar zal ik zeker geen uitzondering in zijn. Ik krijg het er, op voorhand, benauwd door. De angst niet veel meer te kunnen melden dan dat ik voortijdig af ben gegaan, laat het dun door mijn broek lopen. En juist dat schijnt de bedoeling te zijn. De wereld op de hoogte van jouw plaats in dit geheel. En dat ook nog met de mogelijkheid dat zeven miljard paar ogen daar deelgenoot van kunnen zijn…


iGer.nl
Neen, ik houd het liever beperkt. Deel her en der een kaartje uit, attendeer anderen op het gegeven dat ik zit te blokken op mijn blog en dit gepaard laat gaan van beelden die ook niet altijd even verheffend zijn, is mijn bijdrage, niet alleen omtrent mijn huidig zijn, maar aan de toestand in de wereld. De wereld waar ik deel van uitmaak en ook geregeld part noch deel van uitmaak. Ik ben, in een bepaalde zin, nu eenmaal uitgerangeerd. Heb niet meer die scharnierfunctie die ik in mijn werkzame leven heb gekend. Dat frustreert mij enigszins. Niet dat ik nog steeds de illusie koester dat door mijn verleden optredens, mede de wereld iets is veranderd. En toch ook weer wel. Ik mocht, naast die scharnierfunctie, ook als een doorgeefluik fungeren. Een doorgeefluik de psychiatrie betreffend. Het doet mij dan ook deugd dat menigeen mij verfoeide, de ander dit compenseerde door mij op een voetstuk te plaatsen (waar ik geregeld vanaf ben gevallen, simpelweg omdat men de constatering deed dat ook ik slechts een mens ben!)
Neem nu een willekeurig moment in een willekeurige tijd. Bijvoorbeeld 12 mei 1998. Het kan haast geen toeval zijn dat dit de ‘Dag van de Verpleging’ is. Algemeen directeur W. ‘t Hooft laat de volgende brief circuleren.
Geachte dames en heren,
De personele bezetting op de zorgafdelingen is op een aantal momenten tijdens de laatste weken problematisch geweest. De periode rond Koninginnedag was qua bezetting ronduit slecht. Ondanks de inzet van velen, waaronder oud-verpleegkundigen, lukte het niet om de bezetting op peil te krijgen. Door de samenloop van schoolvakanties en vrije dagen bleken oproep-en uitzendkrachten slechts in beperkte mate beschikbaar. Op sommige afdelingen hebben medewerkers daardoor met een te lage bezetting moeten werken.
Het managementteam, dat deze situatie betreurt, heeft een aantal analyses gemaakt om het vraagstuk helder te krijgen. Bij die analyses komen wij steeds weer tot de konklusie dat de landelijke situatie op de arbeidsmarkt in sterke mate bepalend is voor de problemen waar wij mee geconfronteerd worden. Ondanks de vrijwel permanente inspanningen die daaruit voortvloeien, waaronder het aannemen van 30 nieuwe oproepkrachten en een groot aantal nieuwe leerlingen, zijn wij er tot heden niet in geslaagd om problemen met de personele bezetting te voorkomen.
Wij maken ons dan ook zorgen over de kwaliteit van de clientenzorg en over de belasting van de medewerkers. Gelijktijdig is er grote waardering voor de inzet waarmee medewerkers proberen om de clientenzorg op peil te houden. Ook is er begrip voor de irritaties die bij medewerkers ontstaan doordat er met een te lage personele bezetting gewerkt moet worden.
Het is 2012. Ruim veertien jaar na dato. Er dient bezuinigd te worden. Fors bezuinigd te worden. Bijvoorbeeld in de psychiatrie. Je vraagt er niet om om gek te worden, maar als je dit stempel krijgt, ben je slecht af! Je moet je laten behandelen en mag, om op een zinvolle manier je dag te leren besteden, hiervoor betalen. Een activiteit ondernemen om weer wat socialer te kunnen worden, kost geld. De eigen bijdrage wordt verhoogd, waardoor schoenen met veters minder gewenst zijn. Beter is om over instappers te beschikken. Heb je, tenminste, geen veters meer nodig. Je meed de tandarts al: niet alleen uit angst maar ook omdat je de tandpasta en borstel allang van je boodschappenlijstje hebt geschrapt. Je kleren haal je wat vaker bij het Leger, alleen… ook daar worden de schappen steeds leger. Voor het buurthuis heb je al jaren geen geld: de koffie wordt onbetaalbaar. Die bekende verpleegkundigen…”! Die spreek je haast niet meer. Want ook die worden met de huidige problemen opgezadeld: met steeds minder steeds meer te doen. Over koetjes en kalfjes wordt weinig meer gesproken. De registratie staat dit niet toe. Het therapeutisch praatje pot hooguit bij het koffieapparaat. Het klimaat: steeds killer, steeds kouder, steeds schraler. Hooguit dat de hoop nog kan worden gevestigd op de pillen: maar ook die boeten aan kracht en werking in. En voor de rest…
Sociaal zijn. Sociaal bezig zijn. Antisociaal gedrag vertonen! Wel degelijk en geef de betrokkene eens ongelijk: de enige manier om nog enige aandacht te trekken. De geschiedenis die zich herhaalt”! Welnee, het is de mensheid die zich weet te herhalen. Ik houd mijn hart vast: gelukkig is mijn hart voorzien van ‘touwtjes’ en wanneer zich een situatie voordoet die niet gewenst is: vertrouw ik op mijn ‘klapkast.’ De vraag waar de ander op kan vertrouwen, laat ik in het midden. Of liever gezegd: in het ongewisse. Aan die vooravond staan wij. Vandaar dat ik vandaag de scharnieren laat demonstreren. Bij gebrek aan beter.
Alleen… nu geeft mijn systeem aan dat mijn bestanden leeg zijn! Geen foto’s vandaag… morgen…”!


iGer.nl