Tag: Beeldbuis

Spekkies…

Het enige wat zij aan had was… de radio. En waarschijnlijk een wolk van Chanel 5. Maar daar wil ik vanaf zijn. Een regel uit een ver verleden, een moment ook waarop waarschijnlijk de VPRO gids hier melding van mocht maken. En het zou mij niet verbazen, wanneer ik in dit uitgangspunt de hand van Wim T. Schippers zou vermoeden. Tenslotte was hij niet alleen op zoek gegaan naar Jolanda, was Waldolala en de bekende IJf Blokker en Dolf Brouwers gestrikt om deze voorstellingen tot leven te wekken, sprak LUV nog een toontje mee en was de absurditeit van dit geheel tot verre hoogte gerezen. Ik kon toen nog met veel genoegen voor de beeldbuis plaats nemen, in tegenstelling tot de huidige genoegens die door een batterij aan zenders het volk weten te vermaken. Zelfs voor het journaal heb ik nauwelijks nog belangstelling en ook het weer kan mij totaal niet bekoren. Als het koud is heb ik het koud, als de wind uit het oosten komt idem, wanneer de Noordenwind over die grote vlakke zee de temperatuur aan land brengt, koester ik mijn elektrische deken, zit tot aan mijn nek verscholen onder het dekbed en laat mijn koude handen in mijn kruis tot warmte komen. Althans, wanneer ik heb nagelaten om die deken eerder aan te zetten. Niet eens grootvader, maar met de verschijnselen van mijn grootmoeder zaliger die haar man, mijn opa, Ies noemde en hem verzocht om haar elektrische deken aan te zetten, waarop opa de trap naar boven beklom om zijn vrouw, haar leven lang geplaagd door reuma, te behagen. Kom daar nog eens om in de wetenschap dat opa altijd een pak droeg, linkshandig was en ik me verheug op een spijkerbroek, geen colbert meer in de kast te vinden is, laat staan dat een pak zich nog in de kast ophoudt. Of eigenlijk is dit niet geheel juist, mijn trouwpak hangt al zolang wij getrouwd zijn op een knaapje op zolder. Ik denk dat ik er op dit moment ruimschoots in pas, aan gewicht heb ik de laatste jaren behoorlijk ingeboet maar riemen en bretels kunnen de zaak nog in evenwicht brengen. Maar ik moet er niet aan denken om dat pak heden ten dage nog te gaan dragen. Het voegt niet bij de mens die ik nu ben, het slaat als een tang op een varken uit Belgie, laat staan dat de afgrijselijke manier waarop deze dieren afgemaakt worden in verhouding staat tot het vlees dat van de botten wordt geschraapt, om daarna door een destructiebedrijf in gelatine te worden omgetoverd. Waardoor de spekkies niet te vermijden zijn en de hoeveelheid suikers zich navenant manifesteren…