Tag: Bas Loosekoot

opdracht 'streetfife'

Andere dingen. Andere gedachten. Andere opmerkingen en andere opmerkzaamheden. Andere prikkels. Andere omstandigheden. Dat zou mooi zijn geweest op een dag als vandaag. Helaas. Want naast de loop waagde ik een poging om straatbeelden te gaan schieten. Gewapend met mijn camera nietsvermoedende voorbijgangers vast te gaan leggen. Dit keer zonder aanziens des persoons. Zonder iets uit te leggen dan wel toe te lichten. Gewoon wat kijken en drukken. En zo af en toe een wat verbaasde blik tegenkomen. Zoiets van: ‘wat moet die man van mij…”!’ waarop ik simpelweg mijn pad vervolgde. En koers zette naar een ander punt. Een ander gezichtspunt voor ogen had en de samenloop wat afwachtte. Eigenlijk op zoek was naar dat ene ‘lucky shot.’ niet zozeer indachtig de tips van Bas. Door vooruit te gaan blikken en daarop mijn ‘stelling’ in te gaan nemen. Gewoon wat desperaat met ‘streetlife’ in de weer was. Uiteindelijk voor weinig nog een overhemd wist te bemachtigen. Bij Vroom & Dreesman nota bene.


iGer.nl
Alkmaar op een wat gesluierde zaterdagmiddag. De wind wat fris en de mensen voor een belangrijk deel daar ook op gekleed. De kouden die mensen verleidde tot een warme hap. De vlaamse reuzen die uit diverse puntzakken tevoorschijn kwamen. Het gele geweld wat zich van de goudgele staven meester maakte. En de klodders die daar dan weer deel van uitmaakten op weg naar het zwarte gat wat de kaken deed malen en de lippen dichten. Kauwers die in niet veel onderdeden voor de herkauwers die genoegzaam in een weiland de wereld aan zich voorbij lieten gaan. En ik legde vast. Ik tegen de rest van de wereld. Althans voor een zeker ogenblik. Even.
Dan kan ik later in het fotocafé van juist die wereld getuigen. Opdat de wereld mede getuige wordt van dat moment wat ik heb vastgelegd. Geen historisch moment als die andere vastgelegde momenten. Die de wereldgeschiedenis weten te halen. Wisten te halen. Maar ook dat is de bedoeleing niet. Het is leren te gaan kijken. Leren welk belang licht in deze kan hebben. Kunstlicht bij afwezigheid van zonlicht. En de mate van brutaliteit van de fotograaf. Zoals die mevrouw een klein deel van haar tong tussen haar lippen naar voren laat komen. De nonchalance waarmee zij op haar hakken staat. Juist dat moment wist ik te vangen. Gelijk dat andere moment met die dame op een bank. Ook dat moment heb ik niet aan mij voorbij laten gaan. Gevangen gelijk dat drietal dartele grietjes waarbij een verwonderd om zich heen kijkt. De ander even meegaat en de derde onverstoorbaar van haar reuzen blijft genieten. Die man die mij zo vragend aankijkt, terwijl dat Vietnamese loempiaatje zijn tongpapillen weet te masseren. De loempia saus die mogelijk huis gemaakt is, dan wel afkomstig van C1000. Van toko Lien.
Een dagje stadten. Een dagje met een opdracht. Een dagje rust wat ook de zaterdag kan typeren. De zondag ook en de maandag niet te vergeten. De dagen van een grote mate van herhaling en een nog grotere mate van voorspelbaarheid. Waar ik me met een gerust hart aan overgeef. Ondanks dat ik weet dat… Waarschijnlijk meer omdat ik het weet. En dan nog steeds die moed weet te ontlopen. Steeds weer een andere keuze tot mijn beschikking heb. En ik ook nog wel eens moe word… van mezelf!


iGer.nl
Omtrent het gezichtspunt wat ik inneem. Het andere standpunt, dat ik naar voren breng.
Waardoor ik denk de ander op een dwaalspoor te zetten. Met voorspelbare reacties. Met wisselende reacties. Met soms geen woord en dan weer een reactie die uit een totaal onverwachte hoek komt. Zoals op sommige foto’s naar voren komt. En kijk ik, meestal pas later, naar de reacties van die ander. Zie sommigen wat meer vooroverbuigen. Mijn camera ietwat uit het lood. Een vinger die naar een lip gaat. Een ogen blik. In een ogenblik. En daarna weer een omslag. Het omslaan van die foto. En de verrassing die dan weer ontstaat. Omdat de mens het in zich heeft om zich constant te laten verrassen. Of juist onverwacht verrast.
Een grapje. Een gewaagde opmerking. Een bijzondere uitsnede. Het uit een zeker verband trekken. Omdat verband niet altijd als doekje gebruikt hoeft te worden. En dan gaat de taal er weer vandoor. Om mijn cellen wakker te houden. Om toch weer zinnen te verzetten. En de bergen te laten voor wat ze zijn…


iGer.nl
STILSTAAN
Stilaan kruip ik uit mijn hol
een jaar waarin ik stil moest staan
de prikkels zag maar
ze stomweg liet liggen
wachtend, op die andere dag
mijn leven dwong de keus te maken
bewust voor mij de ruimte schiep
waarop ik nu een jaar weer later
nieuwe impulsen
jou tegen het lijf liep.
Ik koester je gelijk de liefde
diep in mij gevoeld
maar straks
wanneer de droom voorbij is
ben ik misschien
in een ander jaar.


iGer.nl
Ook dat had kunnen zijn. Ook dat zou verbeelding kunnen zijn. Of een illusie…