Tag: Associaties

Klem zitten

Wanneer iemand met een bord voor zijn kop struikelt, heb ik daar geen enkele moeite mee. Wanneer een ander besluit om van dik hout planken te zagen, geen malheur. Maar wanneer ik iemand tegenkom geplet tussen een tweetal borden, een sandwichman pur sang, dan bekruipt mij een totaal ander gevoel. Vooral wanneer de betrokkene reclame maakt voor een tweede pizzaboer. New York dan wel Domino, geen van beiden biedt tegenwoordig nog pizza’s met ansjovis aan. En dat is nou precies het visje waar ik voor val. Zout en met een stevige textuur. Want tegenwoordig draait het daarom. Textuur. Het mondgevoel en de papillen die garant staan voor de smaak. Nu weet ik wel dat het in mijn situatie niet zo geschikt is om zout tot mij te nemen, maar die smaaksensatie wens ik mezelf niet te onthouden. Dan heeft mijn genoegen veel weg van een struisvogel aan de vooravond van zijn biefstuk, van een zwijn dat in het wild gegroeid is om vervolgens het loodje van de jager te gaan leggen. Of iets dat lijkt op een kangoeroe, waarbij het onbewoonde eiland in de loop der tijd door een overbevolking met inteelt wordt geconfronteerd. Gelijk die overvloed aan damherten waar ik eerder reeds melding van heb gemaakt. Ik bedoel maar, hoe eenvoudig wil je het hebben” En dan die Donald, de man die zegt dat hij alle vrouwen hebben kan. Juist dan komt dat wijsje dat de hele dag door mijn kop aan het jengelen is. De tekst, in alle eenvoud, kenmerkt zich door de volgende woorden: ‘wat een benen, wat een billen, wat een buikie, en daartussen hangt een pruikie…’ Dieriedomba, dieriedombo en dan zou die eerder genoemde naam wederom kunnen vallen: Donald, de vijfenveertigste president van de Verenigde Staten van Amerika. Te weten dat een vriend van mij op dit ogenblik in Zuid Amerika vertoeft, brengt me dan weer op een nummer van de Stones, die met South America ooit een volgende song openden. En dat opent op mijn beurt mijn beide ogen, terwijl ‘Eyes wide shut’ niet veel meer is dan de titel van een film uit mijn verleden. Zo rijg ik vandaag het een aan het ander, gaan mijn oogjes geregeld even toe en laat ik na om mij vandaag buiten te gaan verpozen. Een beetje rommelen aan de doeken die morgen elders zullen gaan hangen, wat haakjes van oogjes voorzien, wat lijsten met navenante werken bij elkaar brengen en het gegeven dat ik erom moet denken om ook nog wat sinterklaaspapier aan te gaan schaffen. De letters die vanochtend in de schoenen stonden en de marsepeinen aardappeltjes die dit keer van de Hema afkomstig zijn. Een rommelpotje dus vandaag, de Melting Pot is er niets bij. En dat alles omdat het vanmorgen al direct anders begon dan ik dit mij had voorgesteld. Kinderen, je kunt ze niet meer missen als ze er zijn, maar toen ze er nog niet waren… waren er totaal andere zaken waar ik me toen druk over maakte. Die tijd toen en de tijd nu: beiden blijven charme bieden, maar wanneer het geheel wat meer in kalm water terecht zou komen… zou ook ik me kunnen lenen om tussen die twee borden plaats te nemen en op mijn oude dag alsnog als sandwichman op te gaan treden. Niet voor dat zakcentje: hooguit voor dat gevoel. Klem te zitten tussen die twee borden!