TAAL (ge)& teken


iGer.nlOm te beginnen. Om ergens te beginnen. En als ik dan begin ben ik alweer begonnen.
Met denken. Met schrijven. Met al schrijvend denkend. Of al denkend schrijvend.
Met tikken. Met lettertjes zoeken. En naar lettertjes te kijken. Om woordjes te zien.
En om aan zinnen te denken. Bijvoorbeeld in de Eerste Bergensche Boekhandel.
Waar vrij somber werk in de etalage hing. In diepdruk. En in zeefdruk.
En in een keur aan kleuren. Bruin, grijs, zwart. Een snufje rood. Een fragmentje onbestendig. En dat alles op dik, geschept papier. Met een handtekening.
En, dat is dan zeer treffend, nergens een prijs te vinden. Klasse op zijn Bergens.
In de Eerste Bergensche Boekhandel die door gedreven mensen wordt gedreven.
Waar de chaos voor ordening zorgt en je zeker twee meter dertig moet zijn wil je naar de bovenste boeken kunnen reiken. Boeken voor de rijken. Maar ook de aanbiedingen.
Ook hier Charley Toorop voor dezelfde prijs. De catalogus van Boymans van Beuningen. Terwijl die expositie allang weer tot het verleden si gaan behoren.
Voor vijfendertig euro. Omgerekend bijna 80 gulden. Toch geld al wil geen mens meer aan de gulden herinnerd worden. Of juist wel””!
Redelijk weer weer vandaag. Loopweer met fikse tegenwind. Op tijd weer terug opdat ik de wind mee zou hebben. Want zo sterk als die eenzame fietser ben ik niet.
Gewoon voor de afleiding. Een rondje Groningen. Om te genieten. Op mijn manier. Met mijn fototoestel voelt het dan niet te min. Ik een mannetje zie. In een brandkraan. Of een uitdaging tegenkom. Een viskraam op de vismarkt in Groningen tegenkom. En denk dat ook hier de vis duur wordt betaald. Tenminste (daar heb je hem weer!) volgens Kniertje. Maar daar was ook een hoop aan zegen te vergeven”
Zo kwam ik ooit op het volgende:
Ik bind
mijn inspiratie in
gebonden
staan de ruggen
mij aan te staren;
achter hen
de blinde muur.
~
Ik vond dit toen prachtig. Om die ruggen als soldaten in een zeker gelid te zien staan.
Als wachters. Voorzien van oplopende nummers. De herhaling die een rol speelt.
Die het leven voor een deel zo voorspelbaar maakt. Of de mens.
Met eigen wetmatigheden. En het spel dat met taal valt te spelen.
Wat taal kan bewerkstelligen. Varianten tussen oorlog en vrede, tussen goed en kwaad,
tussen haten en liefhebben, tussen leven en dood.
Tussen hartstocht en droefenis, tussen klankrijmen en rap, tussen kakofonie en stilte.
Daar ergens beweeg ik mij. En hoor via, via van anderen die door eenzelfde lot getroffen zijn.
Een jaar niet konden werken. De angst die hen belemmerde. Of de draad die op een andere manier werd opgepikt. De draden die ik aan het zoeken ben. De keuze daar een kluwen dan wel een streng van te maken. Misschien een spoor mee uit te gaan zetten, opdat ik op een ander moment weer de uitgang van dit doolhof weet te vinden. Me in een labyrint bevind. Gevoelsmatig. Gedenkmatig. Gedankmatig. Of misschien wel klankmatig.
Want ik krijg natuurlijk weer wat rode onderstrepingen.
Daardoor gaat mijn taal leven. Want dode talen hebben we zat. Alhoewel”

Taal

machtig wapen

om het

machtigste wapen

stil te

verbergen

En mocht JU willen reageren: zie mijn handelen enigszins in het kader van een zeker
Obsessief Compulsief Handelen (dwangmatig handelen hetgeen voorheen als neurose werd omschreven maar sinds de dood van Professor Piet Kuyper naar de dode kant is verhuisd, gelijk hysterie ook niet het eeuwige leven heeft gekregen!) en ik zal JU aan alle kanten overtuigen van JUW gelijk. Maar het voordeel van dit handelen is dat het een bepaalde richting geeft, de tijd een rol laat spelen en ik gedwongen word mijn gedachten van een bepaalde zin te voorzien. En wat het uitgeven van deze gedachten”


iGer.nl
Voorlopig blijft dit geheel beperkt tot een doorgeven maar wie weet”