't is wat…

20090627-1246051170N2606parkhof917

RAAD

Ik wist mij
geen raad
en
sloot
mijn ogen
wist ik mij
raad
ik open

en
kijk
aanschouw
de wereld
los
van mij
zie ik
de wereld
verdwaasd
verbaasd
sluit ik
mijn ogen
weet mij

weer raad.

Niet alleen de wereld draait door. Ieder rad draait door.
Het tandrad knarst en draait desondanks door. Zeker het rad van avontuur draait door.
De mens draait door. Ik draai door. De wereld draait door mij door. Ik draai de wereld door.

En dan krijg je bijvoorbeeld gehakt.
Omdat ik niet in de gaten had wie waar met welk rad aan het draaien was.
De vang stond niet vast. De wieken maalden. En de geest liet zich niet gek maken door de molentjes.
Maar de wind ging uit waaien…

Zoals mijn buurjongetje Lukas gisteren ‘Oh Denneboom’ aan het zingen was,
zo was de stem van Wende Snijders in staat om het Waagplein te gaan beroeren.
Als ik haar stem omschrijf als ‘een strot van hier tot Tokyo’ zou ik me goed kunnen voorstellen
dat JU daar een beeld bij krijgt. En dat beeld zou ik JU graag gunnen, ware het niet dat ook
Alkmaar zich in de vaart der volkeren meer profileert.
Van een wat duf, ingeslapen stadje met rechten van reeds lang geleden en sinds 1573
de Spanjool op hol geslagen te hebben, begint het hier zowaar te bruisen.

Dus heb ik het gewaagd een ander keuze te maken.
Via fragmenten een beeld van Alkmaar te schetsen.
Maar of ik deze fragmenten in een schrijfsel zal gaan plaatsen is nu nog een vraag.
Mogelijk ben ik in staat om hier een tweetal dagen voor uit te trekken.
Om niet alleen mezelf maar vooral JU, als zeer gewenste buitenstaander,
met dit soort triviale zaken lastig te gaan vallen. Noem het desnoods de afleiding.
Noem het het gemak wat ook mij als mens ten dienste staat. Of noem het stomweg niet.
Dan komt het mij niet voor dat ik een aanslag op JU pleeg.
Dan zal het niet zo zijn dat ik enige vorm van aderlating van JU vraag.
Dan is het mijn genoegen wat een bevredigende weg kan inslaan.

En sta ik wederom verbaasd dat die geest van mij kennelijk nog steeds in staat is
andersoortige wegen te bewandelen. Ondanks het feit dat ik ook die andere zaken voorzichtig probeer.
Het eigenlijk ook weer een vorm van vrijen is.
Zoals egels dit doen: heel voorzichtig!
En dit gezegd hebbende geeft het kleur aan wat ik straks met JU hoop te delen.
Fragmenten plaatsen in één geheel maakt de puzzel weer een stuk inzichtelijker.
En of de beelden die zich ontvouwen ook de beelden zijn die ik me voorstel”!

20090627-1246051446N2606parkhof915

Kijk uit naar wat dag twee zal brengen. Ook nu weer kan de onthulling ietwat tegenvallen.
Weet dan dat ook dit genoegen geheel de mijne was!

Gegroet,
Wik.