Surprise

IMG_6101
Hoor, er klopt iemand. Iemand”! Ik zou niet weten wie! Of het moet een gast zijn die per ongeluk is verdwaald. Dan heeft’ie wel verdomd veel mazzel, dat die juist hier klopt en dat wij thuis zijn. Voor hetzelfde geld…verrassing! Dit keer niet een verrassing uit eigen doos, gelijk sigaren nog weleens uit de eigen doos worden betaald, maar meer een mazzeltje dat zich in het verleden nog weleens voordeed bij dat aloude Monopolyspel. Behalve wanneer je direct naar de gevangenis werd verbannen en je niet meer langs Af mocht.
Of wanneer je weer eens in de put belandde…
Maar dat was een heel ander spel, een spel waarbij de fiches uit doppinda’s bestonden en je de hele pot mocht leeghalen wanneer je op 63 belandde. Maar met een beetje pech ging je niet zo ver van de pot verwijderd dood. Een spelletjesavond waar in een voorbij verleden niet alleen surprises maar ook voorspelbare gedichten de boventoon voerden. In de trant van: Sinterklaas zat te denken en ook Piet dacht na, wat hij jou zou kunnen schenken. En dat veelal aan de hand van verlanglijstjes. Een teil vol met verrassingen stond dan op ons te wachten en terwijl de zelfgemaakte chocolademelk in de keuken stond over te koken dan wel aan te branden, waren de banketletters niet van de lucht. Mochten de Verkadeletters het nog doen zonder een Fair Trade waarmerk en stond niemand stil bij de hoeveelheden aan calorische waarden die het keelgat passeerden…
De verschuiving die momenteel plaatsvindt en de Kerstman die die plaats inneemt, is van een totaal ander kaliber. Van enige spanning is nog wel sprake maar dat wat juist de Sint typeert, kent nu een overdaad aan eten, drinken en een ander samenzijn. Niet verkeerd, maar toch niet te vergelijken met die man uit Spanje. Naast het verhaal dat Zwarte Pieten kleurrijk dienen te worden, dat racisme de wereld dient te verlaten en dat de middenstand er alle baat bij heeft om juist in deze tijden de economie een beperkte ‘swung’ te geven. Ook dat is echter alweer van alle tijden…
Ik stop met kloppen, pak de sleutel uit mijn zak en vergeet voor mijn gemak een zak naar binnen te brengen. Met al die hulppieten kun je, gelijk Post NL, het onzekere niet voor het zekere nemen. Dus doe ik het vandaag maar weer eens in m’n uppie. Ik mag dan geregeld verdwalen door het ontbreken van een TomTom, maar het moet mij van het hart dat enige nostalgie mij totaal niet vreemd is. En waar ik mogelijk in herhaling val… ik ben nu eenmaal de jongste niet!
Sinterklaas zonder een enkele knecht