Strohalm.

Het is vaak treurnis dat de mens naar strohalmen doet reiken. Waarbij hoop veelal de drijfveer blijkt te zijn. Zo zit het leven echter niet in elkaar. Leven stelt immers eigen wetmatigheden, laat illusies veelal opgaan in rook, kan hooguit enige verlichting geven voordat de tol die gevraagd wordt geind. Een zienswijze die een bestaan mogelijk van een niet verwachte belasting voorziet. Schouders die, nadat zij onder de last zijn gezet, alsnog bezwijken. Een juk dat zich steeds zwaarder manifesteert. Waarbij toekomst niet verder reikt dan dat de nacht zich aandient. En het dan ook weer de vraag wordt of…
De mist is opgetrokken. De dag kan wat verlichting brengen. Een balans wordt opgemaakt. De nabijheid wordt met alle nog aanwezige intensiteit ervaren. Er wordt kracht uitgeput terwijl de uitputting alle energie wegvreet. Woorden worden uitgewisseld, zaken die zich in het verleden hebben voorgedaan of uitgesproken dan wel stilgezwegen. Het graf wacht en maakt zich op om juist die geheimen als het ware te verdelen. Tussen al die andere geheimen die zich voordeden. Of hebben voorgedaan. Er wordt gebeden. Voor de zielenheil op termijn. Herinneringen laten zich nog even delen, voor ze mee het graf in gaan. Gelukkige momenten voor even de mogelijkheid om hier nog wat kracht uit te gaan putten. Stiltes die vallen, momenten van elders vertoeven om niet veel later de naakte waarheid wederom onder ogen te zien. Kracht die uit ongekende bronnen wordt geput. De levensboom die bladeren verliest. Dode twijgen. Wortels die verdrogen. En dat alles omringd door mensen die dierbaar zijn. Een gevoel van machteloosheid dat zich opdringt, om niet veel later in woede uiteen te spatten. En dat alles gelardeerd met de voorspelbare eindigheid. Aan eindigheid valt immers niet te ontkomen. De vraag wanneer laat zich ook dit keer niet beantwoorden…