Straatbeeld (en)

Vanzelfsprekend weet ik mij uitstekend te vermaken! Hoewel daar de nodige vraagtekens bij te plaatsen zijn. Juist door die vraagtekens doemt dan ook de vraag op of deze constatering wel correct is. Geenszins! Wanneer echter de vraag wordt gesteld met name hoe het nu met mij gesteld is, hoef ik dit keer niet meer te stellen dat het ‘wel redelijk goed’ met mij gaat. Goed is ruim voldoende. Tenminste, voor zover ik mijn huidige situatie kan overzien. Dat hoeft echter niet te betekenen dat anderen dit met mij eens zijn. Uitgangspunt blijft hoe ik mijn situatie ervaar. Nogmaals, goed geeft dit ruimschoots weer. Zeker in vergelijking met anderen. Mensen die zich voortbewegen door middel van een scootmobiel, achter een rollator aanhobbelen, dan wel afhankelijk zijn van een rolstoel, ik geef het je te doen. Zo was ik op 7a pril jongstleden in Amsterdam om daar die Hommage van Freek bij te wonen. Ik nam een kijkje op het Damrak, zag daar de hele meute aan mij passeren tot mijn oog viel op een jongen die zich nogal op een bijzondere wijze voortbewoog. Anderen passeerden lachend de lens, maakten de indruk haast te hebben, dan wel waren van plan om ergens te gaan scoren. En dat op een doodgewone maandag. Een horde mensen die ik vast wist te leggen. En dan gaat, achteraf,het beeld een eigen invulling krijgen. Een kleur als het ware. Op dat moment was ik bezig met ‘streetlife’, een opdracht die wij reeds veelvuldig vanuit de club van het fotocafe tot uitvoering mochten brengen. Hetgeen ik nog steeds met hart en ziel huldig!
Naast de discussie die zich voordoet ten aanzien van de openbare ruimte in relatie tot de mensen die zich in die openbare ruimte voortbewegen, het al dan niet inbreuk plegen op vooronderstelde privacy dan wel dat mensen bereid zijn daar niet alleen een discussie aan te gaan maar desnoods met politioneel ingrijpen dreigen, kan het haast niet anders dan dat de gemeenschappelijke paranoia hoogtij viert. Waar niet alleen de overheid zich schuldig aanmaakt, maar ook de veronderstelling dat dit alle andere medelanders in eenzelfde mate overkomt. Respect heeft tegenwoordig meer de inhoud van een hol vat gekregen. En die blijven nog steeds het hardste klinken…


IMG_0553
Ook ik laat me niet onbetuigd. Ik neem nu eenmaal deel aan deze gemeenschap, maak daar deel van uit en ben veelal in het bezit van mijn draagbare camera. De noemer is eenvoudig weg dat ik nooit weet wat ik tegen zou kunnen komen. En met het vastleggen van die beelden begeef ik mij soms op de weg van een paparazzi, dan wel anderszins spreek ik mensen aan met de vraag of ik een foto mag nemen. Veelal gaan mensen op mijn verzoek in. Voor vandaag heb ik dan ook het plan opgevat om een tweetal beelden ter illustratie aan dit geheel toe te voegen. De eerste is dat beeld uit Amsterdam, het tweede is een opgetuigd hoofd van iemand die ik verzocht om die foto te nemen in Hal 25, afgelopen Tweede Paasdag. De man was zelfs bereid mij zijn visitekaartje te schenken. En dat visitekaartje bevindt zich nog steeds in mijn linkerborstzak. Voor vandaag de achterkant van zijn dos. Op termijn misschien…


IMG_1013