Stil verdriet…

… alles kan een mens gelukkig maken, maar…dat is geregeld bezijden de waarheid. Want stel je nu eens voor dat alles staat voor ieder ding wat ons kan verrassen, dan zijn sommige verrassingen absoluut geen zaken waar je op zit te wachten. Gelijk ik vanmiddag tot mijn grote ongenoegen en verwondering in handen kreeg. Een epistel gedateerd 08-07-’04. Ruim 10 jaar geleden in een vlaag van verantwoording aan mijn toenmalige Manager van de Academie voor Psychiatrie doen toekomen. Waarin hij de belofte uitsprak dit als een soort van bedankje aan de studenten van toen te doen toekomen. Hetgeen ik mij momenteel nog steeds afvraag. Want hij liet duidelijk weten en blijken ‘helemaal klaar met mij te zijn.’ Allereerst door ‘Afscheid’ en in de tweede plaats doordat ik, voor de klas, mijn broek had laten zakken. En dat het een alles met het ander te maken had, ach ook dat doet er momenteel niet meer zo toe. En toch… een kaart. Een bijzondere kaart met de volgende tekst:
Lieve Wik, dubbele bodems & valkuilen…. Wij ontberen jouw inspiratie, het anders denken. Kortom, wij missen JOU! De thuiszorgtypjes Heleen & Christine.
En dan komt er toch wat stil verdriet naar boven. Ik was degeen die hen verliet. Weg, gedeporteerd naar Amsterdam. Waarbij ik mijn handen dicht mocht knijpen. Een kwestie van aan de ene kant bezuinigingen, de andere kant omdat mijn positie in Haarlem niet langer houdbaar was. En dat omstandigheden daar een rol in speelden had alles te maken met een teammanager die faalde. Een berg boter op zijn hoofd had, die menig boterberg naar de loef stak. Slechts vier maanden later zijn werkzaamheden moest staken, na op dinsdag tegen het team gezegd te hebben dat donderdag zijn laatste werkdag zou zijn. Met de kerstvakantie in het vooruitzicht…
Ik schreef aan Christa Mijer het volgende gedicht: Lieve Christa, / Door diepe dalen / tastend / naar het licht / zoekend / in het duister / opnieuw / een ver gezicht //Bergen / verzettend / rakelings / langs een ravijn / de GROOTSHEID / van de einder / De mens daarin / zo klein…
Wik, de laatste dag op de Academie voor Psychiatrie, een deur /die dichtvalt / een deur /die zich opent! 08-07-’04.


IMG_5310