sterfelijk


iGer.nl

Arts: ‘Geen mens kan zeggen of wat u…’, hij twijfelde een fractie van een seconde voor hij verderging, ‘… wat wij willen gaan doen juist of onjuist is. De druk om een leven te beëindigen dat geen nut, of laten we zeggen, geen economisch nut meer heeft is nogal toegenomen de laatste jaren is mijn idee. Alsof mensen alleen maar leven om te werken.’
Zoon: ‘Weet u’, zei hij, ‘ik heb de ziekte van mijn moeder nooit ervaren als een ziekte die haar persoonlijkheid of haar nuttigheid aantast. Alsof een moeder die haar rol van moeder niet meer kan spelen haar nut verliest. Ik heb het altijd simpelweg als een ziekte in haar hersenen beschouwd. Net zoals een longontsteking de longen aantast. Het is dus niet van belang of haar leven nut heeft. Het is van belang dat haar leven in stand wordt gehouden terwijl het eigenlijk al afgelopen is, en het honderd jaar geleden al afgelopen zou zijn geweest. De vraag is of dat nuttig is. Voor haar. En haar antwoord op die vraag heeft ze me jaren geleden al gegeven. Ik denk dat ik haar wil uitvoer.’
De arts knikte. ‘Ik ben bang dat hoe u er ook tegenaan kijkt, het uiteindelijk toch neerkomt op het beëindigen van een leven.’
De zoon knikte. ‘Daar komt het op neer.’


iGer.nl 
Deze dialoog blijft intrigeren. Heeft al eerder op mijn blog gestaan. En komt er nu weer op terug. Opdat het fenomeen van leven dan wel dood nog steeds op de achtergrond speelt. Niet altijd even bewust, niet altijd als een wolk over mijn bestaan, maar toch.
‘Je ziet er goed uit!’ Ja, dat haalt je de koekoek. Ik loop me het rubber uit mijn schoenen, sta versteld van het slijtage proces dat ik mijn Dolcis schoenen aandoe, trek ze desondanks weer aan omdat ze zo lekker zitten en blijf twijfelen om naar de schoenmaker te gaan. Aan de ene kant vanuit een onterechte zuinigheid, de andere kant omdat ik me ook wat verlegen zal gaan voelen indien ik de vraag naar het lappen stel. ‘Zijn deze schoenen nog te redden”‘
Die simpele vraag betreft het. En dat doet ook een beetje denken aan het vorenstaande verhaal. Alleen met dit verschil dat het niet zo’n wezenlijke vraag betreft. De kern van het bestaan wat nergens ter discussie komt te staan. Let op dat bestaan te staan een loopje met mijn taalgebruik neigt te nemen. Niet dat dit een belangrijke rol speelt. Het is net zoals het verhaal waarmee ik begin. Een verhaal van een ander. Waardoor ik feitelijk plagiaat pleeg. Maar dit met alle oprechtheid omtrent de kern van dit verhaal doe. Want daar blijft ik van overtuig. Kern of bron of uiteindelijk dat ene moment waarop die versmelting ooit heeft geleid tot menselijk zijn. Mijn menselijk zijn. Met alle plussen en minnen die daar dan weer aan gekoppeld kunnen worden. Zoals aan alles wat leeft er een plus en een min te binden valt. Noem het Yin en Yang. Noem het dag en nacht. Noem het zon en maan. En laat het duister de sterrenhemel licht geven. Of laat het voor een keer omgekeerd zijn. Laat het duister wijken en benoem het licht. Ondanks de zwaarte van het onderwerp. Want daar zul je mogelijk een besef voor nodig hebben.
 


iGer.nl
Zonder misschien wel tot het besef te komen wat er ooit is geweest. Omdat de geest reeds in de duisternis verblijft. Omdat het lichaam de levenssappen langzaam laat verdwijnen. Uitdroging de cellen bedreigt. En zenuwbanen de synapsen niet meer van stoffen kunnen voorzien. Steeds meer draden het af laten weten. En het verval ernstige verstoringen gaat vertonen. Onvolledigheid kringspieren tot ontspanning leidt. De ontluistering in alle toonaarden het beeld bepaalt. Een beeld wat steeds meer verbrokkeld. Het craquelé of krakeleren wat rimpels een extra toets aan het leven geeft. Rimpels welke de schoonheid der ouderdom lijken te onderstrepen. Schoonheid terwijl het leven een onderspit aan het delven is. En delvers klaarstaan om datzelfde leven onder te spitten. Als daar die uitspraak is. Dood.