stek je plek je

20091118-1258501263N1711fotoclub746

Ontdek je stekje en neem je plekje. In bezit. En sta dit plekje niet meer af. Laat mensen om je heen
gaan zoeken, laat hen niet jouw last zijn en voor je het goed en wel beseft zal eenieder dankbaar zijn.
Tenminste, als het gaat zoals het dient te gaan. maar veelal gaat het anders. Veelal komt er iets van
kinnesinne om de hoek en op een later tijdstip naast jaloezie, de afgunst. En het gekijf. Gekissebis.
Het gezeik om niets. Maar de spanning die dit alles teweegbrengt, vergoed veel. Als het daar om draait.
Maar soms draait het zelfs daar niet om. Soms draait het stomweg om de heb.
Om het feit dat de gedachten en de persoon en de gedachten omtrent de persoon ervoor gaan zorgen
dat heel oneigenlijk wordt gereageerd. Dan kun JU de schouders op gaan halen en op zoek gaan naar
een andere plaats, een andere plek en een andere mogelijkheid maar is de kans groot dat JU JU
tevreden dient te stellen met iets wat niet bepaald de eerste keus was.
Daarvan was dinsdagavond absoluut geen sprake.
Het was plaatjesschieten. Plaatjesschieten in de zin van een wedstrijd waar de spanning zich al
onderweg voordeed. De bel door de ruimte galmde. Er het ene moment punten te verdienen waren en het
andere moment, uiteindelijk, diezelfde bel luidde voor de laatste ronde. En wij waren daar.
‘By invitation only.’ In het kader van de fotoclub. En Erik wist ons weer grotelijk te inspireren.
Was deze keer ook in het bezit van zijn camera’s en hield, gelijk de meesterhand, zijn plaatjes voor
ons verscholen. Een toonbeeld van bescheidenheid, tenzij hij daar een heel andere bedoeling mee heeft.
Maar door dit uit te spreken zou ik mijzelve schuldig kunnen maken aan een onbepaalde vorm van
achterdocht en daar is, wat mij betreft, dit keer geen sprake van. Op andere keren durf ik dit te
betwijfelen, maar ook dit terzijde.

20091118-1258500977N1711vloer138

Tijd schoot zomaar in een eigentijd op. Als je zo in de ruimte bezig bent, de vrije hand die geboden wordt,
is het toch wel heel bijzonder dat ieders plekje voor een eigen weg heeft weten te zorgen.
De illustraties proberen daar een beeld van te schetsen. Maar ook deze illustraties zijn van de hand en
met name de vinger die de knoppen wist te beroeren. Het plaatje dat zich voordeed en het beeld wat
kon worden vastgelegd. Van de fotoclub. In actie. Van muren waar geen actie meer te vinden was,
terwijl de scheuren in het plafond anders doen vermoeden. En van belijning. Waarschijnlijk voor
een ander spel. Want wij vertoefden in het Sportpaleis. In Alkmaar. En mochten gevolg gaan geven
aan de uitnodiging die Erik ons al eerder had gedaan. Het onderwerp scherp en de omgeving vaag.
Met vaart erin. Gebruik te maken van veranderde sluitertijden. Een ander diafragma.
Een flitser die mogelijk ook nog het een en ander in de aanbieding zou kunnen hebben.
En lenzen waar een professioneel fotograaf mogelijk ook een klein beetje zijn vingers bij zou
willen aflikken. Maar ook dan zul je waarschijnlijk wel het verschil gaan proeven.
Of in dit geval wel gaan zien.
Een rijtje wat doet denken aan een muurtje. Wat wel zichtbaar wordt indien een strafschop allen naar
het doel toe jaagt. Of een vrije trap. En daar mocht ik een plaatje van schieten. Drie op een rij en
daartussen wat vage objecten. Wielrenners op fietsen zonder remmen. De ouderwetse doortrapper in
een totaal nieuwe jas. Vederlicht. Met banden dik en dun. Strakgesneden pakjes. Brillen. En de helmen
niet te vergeten. De ‘doodsmak’ die een van hen trof. En de schaafwonden die daar dan, niet veel later,
getuigen van zijn. Het gedreun wat zich voordoet als de trein passeert. Ze aan elkaar gaan hangen met
een onzichtbaar touwtje. Een vleug wind die zo snel passeert dat JU JU afvraagt of de wind dan wel de
renners zijn gepasseerd. Een vleugelslag en ook dit moment is vervlogen. Vervlogen in de tijd.
En om die tijd te vervolmaken volgt nog iets over tijd: tenslotte heb ik tijd over.
Althans daar ga ik, op dit moment, maar van uit. Geen baas waar ik mij hoef te vervoegen.
En tijd: ook ik raak die zomaar kwijt. Op mijn plekje. Met mijn eigen stekje. Wat ik koester.
Maar daar zal ik een andere keer over gaan verhalen.
Want wat je ver haalt…
VOORBIJ DE TIJD
Ofschoon de dag schoon
ter kimme neigt
een versleten dagdroom
standvastig
in de schemer
reist de tijd
steeds vreemder
in de mens de dag
vergeten
voert hem verder
in geen tijd
versleten.

20091118-1258500731N1711doorgang121

Een raadsel” Ach die foto’s geven het pad reeds aan.
Gewoon een kwestie van kiezen en gaan volgen…