Steeds meer

Af en toe is een gepast zwijgen op zijn plaats. Op een ander moment is het juist de overvloed aan woorden die de neiging oproept om mijn hersenpan gedachteloos te maken. Vaak is het een vorm van bezig zijn om niet te verzanden in de leegte die op de loer ligt. Steeds vaker heb ik de neiging om het geheel vanuit een wat lichtelijk cynisch, sarcastische manier te aanschouwen.
Niet dat ik ontevreden ben. Want wie kan met mij zeggen dat de dagen met veelal geen directe verplichting zich ook weer aaneenrijgen aan die tomeloze vanzelfsprekendheid! Alsof dit laatste zich leent voor een bepaalde mate van tomeloosheid. Ook met dit woord is niets loos waar mogelijk naar een ander verband kan worden gezocht. Een doekje voor het bloeden wat met een zo grote mate van tevredenheid gepaard gaat, dat ik er bijna bang van word. Indien het vergelijk zich voordoet en een mogelijk vergelijk op andere gronden zichtbaar wordt. Voor de liefhebber. Zo er sprake kan zijn van een bepaalde mate van liefhebberij.


iGer.nl
Toch is het nog maar twee jaar geleden dat Balkenende vier nog een toekomstbelofte aan het volk voorhield. In de krant toen stond geschreven: ‘de miljardennota somt zeven ambities op voor een ‘slimmer, schoner, sterker, solide en solidair’ Nederland in 2020! Dat is toch iets om naar uit te kijken: werd in de Bijbel nog gesproken over de zeven vette en de zeven magere jaren lukt het de drie wijzen van de VU (Balkenende, Bos en Rouvoet studeerden daar af”) de magere jaren met vier jaar te verlengen. Zo duurt het wel heel lang voordat het dak wat Holland dekt af raakt. Want het waren de woorden van Balkenende die wees op het feit het dak te repareren nu het nog droog is” Laten we de handen uit de mouwen stropen nu het met het werk steeds minder wordt!
En over die ambities van toen wordt bijkans niet meer gesproken. 1. het op orde brengen van de financi”le sector, 2. duurzaam energie- en klimaatbeleid, 3. bestrijden van de werkeloosheid en verhogen van de arbeidsparticipatie, 4. revitalisering van het bestuur en beloningsbeleid van de (semi)publieke sector, 5. groei van kennis, innovatie en ondernemerschap, 6. herziening van het belastingstelsel en 7. brede heroverwegingen op twintig beleidsterreinen. De ambities moeten het maken van ‘fundamentele keuzes’ vergemakkelijken”
Na het zuur geen zoet ook geen zoetzuur maar dubbelzuur. Nog wat zout erbij en het zoutzuur zal velen naar de Rennies laten grijpen. Ook dit zit niet meer in de Basiszorg en de premies zullen nog meer gaan stijgen!

STEEDS

Zo raakt de bron van weten steeds

meer en vaker onbekend, zo tasten

wij steeds verder weten, duistert het

verleden dwalen wij op zorgvuldig

onderhouden kunstgras in een

gekunstelde maatschappij, zijn wij

de vloek van eens een zonde

wegvoert uit een rij, gewetenloos

zijn schepsels van een lager soort,

maar wie bepaalt dit, in de duister

dat steeds milder licht verbood”

Zie de bron het licht steeds later,

verder voert de stroom, het licht

dat flakkert even wakkert kwaad

word ik, ik droom steeds verder

weg van mij en laat

steeds minder blijken.


iGer.nl
Het verhaal is niet veel anders. Het verhaal wat nu uit de Regeringsverklaring blijkt en waar de Tweede Kamer probeert enig repliek naar voren te brengen, is een verhaal wat zich de afgelopen jaren al diverse keren heeft voorgedaan. Een trend waar de naam Fortuyn onverbrekelijk mee verbonden is. Populisme. Het is ook niet geheel de plaats om daar, juist op zondag, nog bij stil te staan. Het zijn ook duivelsverbonden waar deze regering mee worstelt. De stuurman aan de kant niet veel meer hoeft te doen dan te schreeuwen naar de stuurman op het schip van staat. Het moest dan ook eens de verkeerde kant op gaan. Steeds meer met steeds minder. Of die oude kreet: we zijn steeds meer steeds minder gaan uitgeven. Neen, zelfs dit economisch principe is door de loop der tijden achterhaald. We zijn steeds meer nog veel meer gaan uitgeven. Al jaren leven we op te grote voet. En ben je haast verplicht mee te gaan in die veronderstelde vaart der volkeren. Stuurlieden, een schip dat water maakt, de stroom die eigen wetten stelt en een bevolking die af en toe van gekkigheid niet meer op de hoogte wordt gehouden door lieden die gemeenschapsgeld over de balk weten te smijten. Ja, geld lenen kost geld. De vraag wie dat geheel gaat betalen is duidelijk: jij en ik!