Spruitjes.

Het voorjaar laat nog op zich wachten, omdat de herfst revanche probeert te nemen. En slaagt hier wonderwel in. Vlagen regen, een wakkerende wind, regenkleding die opnieuw uit de kast wordt gehaald, wolken die elkaar achterna jagen en het grauw dat de dag weet te bestendigen. En terwijl ik me verheug op spruitjes als maaltijd, dien ik verschillende grutters te bezoeken alvorens ik me van een zak geschoonde spruitjes meester weet te maken. Noord, oost, zuid west en het huis doorstaat de storm. Oost west, noord zuid. En waar het klokje thuis blijft tikken, kan menig bordjeswijsheid van de muur. Gelijk een concert zich veelal in een gebouw mag gaan verheugen, een theater als alternatief en waar Neerlands bloed ooit vloeide, is het nu surrogaat wat de klok slaat. Toneelbloed wel te verstaan en zo wordt geregeld de kluit bedonderd. En met de kluit van de spruitjesgeur voor ogen, verheug ik mij op het feit dat een Indisch tintje mijn spruitjes dit keer in een ander daglicht zal weten te zetten. Ketjap en sambal mengen zich met die door menigeen verwenste koollucht, gifknolletjes dat menig kind heeft verwenst. En waar de ouder, ten einde raad, het kind voor straf naar zijn kamer stuurde. Zonder eten naar bed, waar duimelot niet veel meer hoefde te doen dan de tranen te drogen en het trauma voor heel veel jaren later opnieuw tot leven wist te wekken. Een verhaal dat een beetje doet denken aan loslopend zand (hoe zou loslopend zand er in vredesnaam uitzien”) dat op eigen kracht een slingerpad tot gevolg heeft. En dit verhaal staat haaks op de beelden die ik vandaag naar voren breng. Maar waar wel degelijk een verantwoording aan vast te koppelen valt. Noord, oost, zuid en west in een gebouw dat zich in Hilversum bevindt, een gebouw dat de Zilveren camera tentoon stelt en waar Jeroen Oerlemans zijn postume werk een plaats heeft verworven. En dat gebouw is het spoor van dat loshangende zand wat ik al eerder naar voren bracht, in een wolk van spruitjes…


IMG_6585


IMG_6586


IMG_6587


IMG_6588