spring, sprang, sprong


iGer.nl
Inburgeren. Uitburgeren. Ontburgeren.
Woorden die op een bepaald moment aan de tonen van een taal worden blootgesteld. De spreektaal halen, de plaatstaal worden, de krantentaal als gemeengoed kennen en hun recht ontlenen aan ‘de dikke van Dale.’ Burgertaal. Bargoens. Dialect. Onverstaanbaar uitgesproken kan het de ander in verwarring brengen. Wordt het geheel onbegrijpelijk. Zoals er zoveel dingen zijn die nog steeds onbegrepen blijven. En waar de waarde een bepaalde rol in speelt. Als monsters met en zonder waarde kunnen gaan verstoffen. Op een ander moment ietwat achteloos worden weggeworpen. En men weer overgaat tot de waan van alledag.
Bijvoorbeeld tot een uitburgeringscontract voor psychiatrische patiënt. In 2008 werden er twee patiënten geholpen met zelfdoding. Tussen 2002 en 2007 geen een. Dat kwam de stijging van treinsu”cides ten goede. Vorig jaar wierpen zich 185 mensen voor de trein, het jaar daarvoor waren het er 170. Het lijkt erop dat de geesten in de geestelijke gezondheidszorg rijp zijn voor hulp bij zelfdoding aan psychiatrische patiënten.
Het is 1991. Ik ben bezig met een opleiding op eerste graads niveau. In Utrecht. En ik probeer een stuk te schrijven omtrent hulp bij zelfdoding in een psychiatrische setting. De titel: ‘Tussen Scylla en Charybdis.’
Het wordt, in eerste instantie, afgekeurd. Niet voldoende wetenschappelijk onderbouwd. In tweede instantie, met alle vormen van hulp. Goedgekeurd. Ik kan er punten mee verwerven, maar laat dat zitten. Want ik had mij vergist. In te vinden literatuur. Er werd verwacht dat ik een stuk zou schrijven op (semi-) wetenschappelijk niveau. Aan dat niveau kan ik niet tippen.
Wist ik veel dat je juist dan op zoek dient te gaan naar twee uitersten. Dat je die twee uitersten grondig ontleed, fileert, analyseert en dan nog eens onder het lamplicht houdt”! Ik ging ook toen liever voor mijn eigen dansje en voelde mij geroepen om mijn eigen polonaise in te zetten.” Ik dacht dat ik een paar handen op mijn schouders voelde”


iGer.nl Nu is het 2009. Er wordt gelegenheid op een symposium in Haarlem gelegenheid geboden om dit beladen onderwerp op de agenda te krijgen. Maar dat zal momenteel, politiek gezien, mogelijk minder gevoelig liggen. De crisis, weet JU wel. Ook daar kun je velerlei vervelende dan wel lastige zaken aan ‘ophangen”.’
Humanistisch Verbond Haarlemmerland en de Nederlandse Vereniging voor Vrijwillig Leveneinde (NVVE) trekken gezamenlijk op en weten een zaal vol psychiaters, verpleegkundigen, mensen van cli”ntenraden uit de GGZ, familieleden van mensen die zelfmoord hebben gepleegd, een overlevende die op de rand van de afgrond toch geen zelfmoord durfde te plegen en weer uit zijn depressie kwam en een treinmachinist te boeien. Tenminste, dat maak ik op. Zoals voorheen de dwangbuis ook beperkingen met zich meebracht.
Psychiater Johan Huisman, tevens bestuurslid van de NVVE, was in 2008 betrokken bij twee zelfdodingen. Allebei vrouwen van boven de zestig jaar die waren uitbehandeld. De een dreigde van een hoog gebouw te springen, de ander wilde zich su”cideren voor de trein. Huisman was blij dat deze vrouwen wel geholpen konden worden om menswaardig te sterven bij hun naasten.
Het drankje moesten ze zelf opdrinken, precies zoals dat in de richtlijn voor psychiaters staat. “Want de patiënt moet tot het laatst over zijn leven kunnen beschikken”, aldus Huisman.
Huisman. Te Huisman. Exit. Thuisman. En als er dan geen thuis meer is” Geen tehuis zich openstelt” En de dood weer doodgewoon moet zijn, zoals de zaal vond” Erover praten is voor de meesten al genoeg.” Slechts een heel klein deel voert het ook echt uit.
De uitsmijter kwam van de Hoogleraar neurobiologie Dick Swaab:
‘waarom bieden we niet iedereen die dood wil een uitburgerings-contract aan”‘
Haarlem. Provinciehoofdstad. Omgeven door geestgronden. De Geestgronden, voorheen Vogelenzang.” En tegenwoordig Ingeest. Dr. Frank van Ree. Was dat niet de man””! Ja, dat was die man. Geen athe”st maar agnost. Ook hij hield lezingen. Voerde ook pleidooien. Had de tijd nog niet mee. En mogelijk de omstandigheid tegen, want Vogelenzang kende een bepaalde signatuur. Het Pest en Dolhuys. Een museum om gekte te verbeelden. Daar is over nagedacht.
En daar wordt nu over geschreven. Jacques Sens was treinmachinist. Hij belandde zelf op een gesloten afdeling, nadat hij eerst zes mensen tegen zijn trein uiteen had zien spatten. Van het smartengeld dat hij van zijn oude werkgever – de Nederlandse Spoorwegen – kreeg, schreef hij het boek ‘De Dood Als Erfenis.’ Het boek gaat over zijn ervaringen.
Hij deelt het boek her en der uit want verkopen doet het niet erg, vertelt hij. Tegenwoordig is Sens kunstenaar.
Huisman. Sens. Sensitivity-trainingen. Empathie tot op zekere hoogte. En als mensen dan die hoogte zoeken worden ze tegengehouden. Of springt vrouw vriend dood. Zoals die man in China. Zij sprong, na een ruzie van de zevende verdieping om zelfmoord te plegen en belandde op haar vriend die haar met uitgestrekte armen probeerde op te vangen. Ligt nu zwaargewond in een ziekenhuis, maar niet in levensgevaar”


iGer.nl
En die andere ‘one-liner’: Vrouw valt op auto, man op uiterlijk. Cardiff: Vrouwen vinden mannen in dure auto’s aantrekkelijker. Mannen kijken naar het uiterlijk van de bestuurster. Daarbij telt het gezicht en het figuur van de vrouw: één van de meest aantrekkelijke automobielen is en blijft voor mij de AC Cobra:
als je die goed aanschouwt blijf je leven slang beschouwen!
Alles is relatief. Ieder voorkant kent een achterkant en als je tijd over hebt: kijk eens om je heen in plaats van weer een portie navel te gaan staren!
TIJDING
Te lang stond ik stil
en liet de tijd
de keuze
Nu de keuze is gemaakt
staat de tijd stil
Waar ben ik
gebleven.

LEVEN

op een planeet

de eeuwigheid

aanschouwend

vernietigt

de nieuwe dag

het eeuwig

leven.

MARMER

Eenzaam is hij, zijn verdriet

trotserend, koestert hij zijn

koude hart, de kilte versteent

zijn broze huid, marmer

dat het beeld versterkt.

Morgen maar weer!
Met de woorden van die andere Sonja: ‘” weer op!’
Belgi”. Zelfmoordenares doodt passant.
Een depressieve vrouw is in Brussel van de twaalfde verdieping van een gebouw gesprongen en heeft daarbij een voorbijganger gedood. Het 72-jarige slachtoffer wandelde over een voetpad langs een flatgebouw in de deelgemeente OUDERGEM, toen de 67-jarige vrouw zich van haar balkon stortte. Beiden waren op slag dood.
Het is nu 2010. In een kelder van een voormalige inrichting in zijn Limburgse woonplaats doet een 50-jarige inwoner van Venray een schokkende ontdekking. Hij vond menselijke lichaamsdelen in een voormalig mortuarium in het gebouw van het huidige GGZ-hoofdkwartier. Na jaren doet hij aangifte bij de politie.
De man, Peter Swinkels, zegt daar, in het bijzijn van enkele getuigen, emmers met afgehakte ledematen, hersenen, afgeknipte tenen en andere organen gevonden te hebben.
De inwoner van Venray kon na vier jaar niet langer aan de hem door de werkgever opgelegde zwijgplicht voldoen. “Ik kon er niet meer van slapen”, zei hij kortgeleden. “Oneerbiedig hoe daar met doden is omgegaan.” “De indrukken van die bewuste dag in 2006 ebben maar moeilijk weg”, weet Peter Swinkels.
“Laten we het verhaal van zijn mythes ontdoen”, zegt de inmiddels 76-jarige voormalige locatiemanager Twan van Els. “Obducties zijn van alle tijden. Door de schedel van overleden patiënten te lichten en de hersenen te laten onderzoeken aan de Nijmeegse Radboud universiteit, hoopte men erachter te komen waar het fout zat in het hoofd.” Van Els vervolgt met: “De mening van een patiënt daarover deed niet ter zake. Dat is geen verwijt; je moet dat gewoon binnen de tijdgeest zien. patiënten werden weliswaar goed en integer verzorgd, maar ze werden wel als volstrekt wilsonbekwaam beschouwd. Hun burgerrechten werden afgenomen. Tegen het einde van de jaren zeventig kwam de omslag in de psychiatrie. Grote gestichten met patiënten maakten plaats voor instellingen met bewoners, met rechten. Dat betekende het einde van de ongevraagde obducties. Alleen na toestemming werd de schedel nog gelicht, en dat gebeurde dan in het ziekenhuis.”


iGer.nl
Dat Frankenstein ooit nog het licht zal zien, is daarmee uitgesloten!
Een jaar voorheen en dit moment daarna. Of er in de tussentijd nu echt zoveel veranderd is”