Spoor trijn IV

Door 29 oktober 2010

? van de rest van je leven’, maakt mij wat kwetsbaar. Alles van waarde maakt mij kwetsbaar en zolang je kwetsbaarheid je niet overvalt noch confronteert, is dit slechts een uitspraak. Tenminste, een relatieve uitspraak. Gedachten, overwegingen en afwegingen. Daarnaast een vleugje ‘mispel’ en de daaraan te koppelen ‘rottigheid’. Het krijgt op deze manier iets van een recept onder de noemer: ‘Men neme…’, ‘lardeer dit’, ‘vervolgens’…en ‘blus dit geheel af met…’

Nu weet ik niet of dit vooronderstelde recept slechts op mij van toepassing is of ook voor anderen opgaat, maar vrij dwingend wordt de gedachte even terug te kijken en me meer te richten op dit NU!

Nu, wat de gelegenheid biedt stil te staan, het teruggenieten’, het bewust worden van zaken die er echt toedoen en zaken die ‘mooi meegenomen’ zijn. Meer gelachen dan gehuild, meer gedacht dan geuit, meer gewezen dan gesteld, meer gegidsd dan voorgeschreven. En echt genoten als ik speelde, rollen die wegvielen in ons huis, gewoon mezelf kunnen zijn, me onbespied gevoeld en mij bewust te zijn met wie en waarom ik leef en wij leven. Het klinkt als een necrologie; zo dient dit fragment zeker niet gelezen te worden.

Ik leg liever voor dit moment vast wat me nu bezighoudt, opdat ik me straks weer kan richten op dat andere moment. Moet toch eens gaan beginnen om mijn ‘rugzakje te gaan legen’, de oude momenten ‘digitaal’ vast te leggen (wat weegt nu 1 chip met X-veel giga?!) en het ‘gedenk’ en (de doden, een titel van de schrijven Ian Rankin, pontificaal op mijn nachtkastje!) wat ik nu regelmatig doe.

De rest van mijn leven laat nu nog onverbloemde sporen na. Ik sta dan ook stil bij vandaag. En laat geregeld na het een dan wel het ander te plukken. Laat dit aan de ander over. Want wat ik nalaat kan ik dan de ander doen toekomen. Opdat er sprake kan zijn van een evenredig evenwicht. Hoewel ook dat een punt van discussie kan zijn. En discussies ga ik somtijds uit de weg of laat ik na om aan de orde te stellen. Waardoor ik, in zekere zin, mijn vacu?m weet te bestendigen. En daar ook wel weer de rust van ondervind.

Loop ik mijn rondje, loop ik onderweg. Niet zo zeer onder weg maar meer op de weg. Lastig om het woord als zodanig te gaan plaatsen. Ik ben onderweg. Vanwaar waarheen en Mieke T. laat, indirect, van zich horen. Niet dat dit om een antwoord vraagt. Want antwoorden doen denken aan de vragen die ik nalaat te stellen. Niet omdat mijn nieuwsgierigheid het af laat weten, veel meer om mijn bezigheden wat in een ander kader te kunnen plaatsen. Om mijn plaats in het totaal wat duidelijker voor mezelf te krijgen. Want ik ben niet geheel afgeschreven. Dat maakt Trudy mij wel duidelijk. ‘Je mag hem of je mag hem niet.’? Andere mogelijkheden zijn praktisch ondenkbaar. Dus denk ik praktisch niet. Dan lieg ik. Want ik denk dat ik juist wel denk. Hetgeen weer doet denken aan Rodin en juist dan ben ik in staat de cirkel rond te breien. Geen recht, laat staan averecht.

Ooit liep ik rondjes. 235 stappen. En overtrad de regels. Om dat oude gevoel weer op te roepen. Want wat is niet spannender dan dat verboden toegang bordje aan de laars te lappen. Door het struweel te banjeren en een mogelijke koddebeier op te zien duiken. Gewapend met een jachtgeweer. Zijn jagershoedje voorzien van een veer. En met een zwaar doorrookte stem zijn afkeuring naar voren te laten brengen. Gewapend met een bonnenboekje dat hij langzaam tevoorschijn tovert. Waar hij uitgebreid te tijd voorneem. In de wetenschap dat een dag slechts vierentwintig uur duurt. 1440 minuten.

Klooi wat op mijn kamertje. Lees wat. Kom een stapel kaarten tegen. Uit de tijd van toen. Ik mij in de rol van ziekte wentelde. De wereld in zekere zin ging kantelen. En ik meekantelde.

Onzekerheid. Wat toen direct mijn toekomst was. Niet veel later werd achterhaald. Doordat een dag aan de andere dag werd geregen. En de ketting langzaam langer werd.

En ik lees weer jullie wensen, jullie oprechte ‘sterktes’ en geniet van de ‘tussen de regels’ door. Ja, er was sprake van humor, soms wat zwartgallig, soms wat ‘morbide’, vaak wat ‘gewaagd’ maar in alle gevallen recht doend aan de mens die ik ben.

En reken dat ik daar van genoot! En nu weer voor een deel geniet. Anders geniet. Door de tijd tussen toen en nu. Nog steeds geen zekerheid, maar de onzekerheid iets minder. En op mijn manier kan ik zelfs nu nog recht doen aan het volgende: ‘de helft van jullie ken ik niet half zo goed als ik zou willen’ en ‘van de helft van jullie houd ik niet half zoveel als jullie verdienen!’

Ja, gejat van Bilbo Balings*! Ik ben die hobbit. Ik heb weinig eigens maar voldoende eigens om mijn eigen weg in te slaan. Wikswegen.nl doet denken aan een blijvertje. Een heel klein blijvertje, maar toch…

Het blijft ook nog Willen Is Kunnen en als ik kan, kan WIK ook!

En zonder iemand tekort te willen doen, wat Quotes die mij toen wel aanspraken:

‘Een eend met een zwembroek aan….. Met een infarct op de fiets naar het MCA…..’

‘Tsja jongen, soms hangt het leven aan een ijzig dun draadje.’

‘… verschrikkelijk oubollig fantastische van harte beterschapskaart…..’

‘….laten schrikken, dit wordt een lange BAPO!’

‘… ik, … schrik, … hik! Sterkte hoor met je rikketik.’

‘? in deze rotperiode.’

‘Veel beterschap, doe rustig aan, en denk vooral niet aan ons.’

En dat laatste… beelden die ik achter laat en de sporen waarmee ik momenteel blijf stoeien…

*J.R.R. Tolkien: In de ban van de ring

Tags: , , ,

Dit bericht was geplaatst op vrijdag, 29 oktober 2010 om 00:29 en opgeslagen in Overigen. Je kunt reacties op deze vermelding volgen via RSS 2.0 feed. Je kunt een reactie achterlaten, of trackback vanaf je eigen site.

Laat een reactie achter

Je moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.