spijt

EMOTIES zijn gevoelens die bewust worden waargenomen, in tegenstelling tot *affect waarbij het gaat om zowel bewuste als driftmatige gevoelens. *Affect is een (psych.) gemoedsbeweging; de uiterlijk waarneembare (wisselende) uitdrukking van emoties.
Maar affect is ook de eerste waarneembare specifieke afwijking van een infectieziekte.
Zo is affectie een ziekelijke aandoening. Er kan sprake van genegenheid. En bij affectiebeperking wordt een vermindering of verlies van interpersoonlijke contacten, bijvoorbeeld in gevangenschap verstaan. Zie ook deprivatie hetgeen beroving, berooid zijn dan wel gemis kan gaan inhouden…


iGer.nl
Lekker bezig, niet”! De vraag waarom zo bezig te zijn laat zich wat lastig beantwoorden. Want…
Waar sta ik met mijn emoties als ik een foto neem”! Waar dwalen mijn gedachten als ik gedachteloos fiets”! Waar wens ik te vertoeven zo er sprake zou kunnen zijn van een vertoeven”! Waar wens ik te zijn”! En hoe”!
Want ook vandaag ben ik zomaar onderweg! Wederom in een overzichtelijk geheel, maar toch.
Van A naar K, van B naar E en dan weer terug. Niet getelde minuten op de fiets. Ongetelde uren door de tijd. En meestal via variabele paden. Anders wordt het weer zo voorspelbaar. Laat ik draden na. Om weer wat later draden op te pikken. En nog weer later het een weer aan het ander te gaan koppelen. De poging althans. Het wagen waard. En koppel ik het ander.


iGer.nl
Gelijk een trein wordt samengesteld. Een locomotief en de wagons. Gemengde of bloktreinen. Sneltreinen of boemeltjes. Nationaal dan wel internationaal. De keuze voor stoom, diesel of elektriek… En allen leveren spanning op. Allen moeten knokken met een onbepaalde weerstand, de één wat meer, de ander veel minder. Stoom slechts bij gelegenheid.
Allen kennen een bepaalde bestemming. Zullen een bepaalde bestemming kennen. Leren kennen. En mogelijk zonder enige traagheid die bestemming weten te bereiken. Niet in die halfwereld die Johan Daisne in zijn boek tot leven wekt. Tot leven wekte, na alweer jaren geleden. In een periode dat de Grote oorlog door die andere oorlog werd weggevaagd. Er een tweede oorlog voor nodig was om de rouw uit dat verleden weer tot leven te wekken. Het stilstaan bij de doden. Het onbeschrijflijk leed wat zich bij overlevenden voordeed. En het opnemen van het nieuwe leven, wat de gemeenschappelijkheid, in eerste instantie, leek te waarborgen. De schouders eronder wat een nieuw elan deed vermoeden. En het vermoeden dat bewaarheid werd. Door juist die tijd. Door de beperkingen die zich toen voordeden. Het mannetje dat schuil ging in de radio. Het klokje van zeven uur. En Jean Dulieu die zijn stem niet alleen aan Paulus leende, maar net zo goed Kras Kras, Eucalypta en Oehoeboeroe van een eigenheid wist te voorzien. Iets in de tijd wat nu uit de tijd lijkt vanwege de omstandigheid. Zoals ook in het echte leven de factor tijd slijt. Tijd die ik nu, in zekere zin, minder belangrijk acht. Omdat de tijd achter mij in de tijd is verdwenen. En ik niet veel meer kan constateren dat alles wat achter mij ligt als het ware in een notendop te vangen valt. Want voor mijn gemak sta ik stil bij de hoogtepunten. Althans, daar heeft het veel van. Maar in relatieve zin zijn daar al die vergeten momenten geweest. En zou ik mezelf kunnen verliezen in alle fouten die ik op mijn levenspad heb laten gebeuren. Niet altijd even bewust. Niet altijd even onbewust. Niet altijd even doordracht. Niet altijd even ondoordacht. Tenminste, noch in absolute dan wel in zekere zin. Echter in relatieve zin durf ik daar geen antwoord op te geven. Ik heb het leven!
Zo af en toe word ik overvallen door spijt. En realiseer ik me gelijktijdig dat dit weinig oplost richting mogelijke vraag naar verbetering. En kan ik wel een poging doen om mijn verontschuldigingen aan te bieden, maar zou ik niet weten aan wie te doen. Dus houd ik het maar simpelweg bij mezelf. En door dit te doen ontstaat er ook weer iets anders. Zo zie ik een aantal dingen van mezelf wel een beetje opbloeien. Tenminste als ik om me heen kijk! Als ik in de spiegel kijk! Mijn haar maar weer laat groeien. Het verkeerde moment waarop ik in contact kwam met mijn tondeuse. Voor tegen de kou mijn petje draag. Dit afzet als ik binnen ben. Bij de HEMA. In de bibliotheek. Bij de DEKA. Of bij Deen.
Ik ben er nog niet uit! Ik sta mezelf toe om nog maar weer wat te verruigen. Om uiterlijk nog steeds iets van innerlijk zichtbaar te maken. Zoals ik ooit mijn baard liet staan en dit in ‘Afscheid’ heb beschreven. Omdat het toen juist een ander nadrukkelijk opviel. En zij daar een levenslange opmerking over plaatste. Zoals oude herinneringen en het feit dat ik die beschreven heb nu weer terug op mijn netvlies komen.
Ach, ik kijk wat om me heen en blik wat terug. Ik noem dit mijmeringen. En ik sta stil! … en ga even laten gewoon weer door… zolang mij dit gegeven is.


iGer.nl
Met ademhalen. Met eten en drinken. Met wat je deed en doet. Met wat je denkt en dacht. Met wat je wist en weet. Met wat je leest en voelt…

spijt uit het verleden, spijt het toen naar heden en splijt het heden straks!