spielerei

20090601-1243886080N0106parkhof337

Pink pop. Voor de veertigste keer. Met allemaal een gekleurd mutsje. Of petje. Hoofddeksel.
Waardoor uniciteit toch weer de aandacht weet te vangen. En Anouk voorbijtrekt.
Met haar veranderde band. Jonge honden die weten te dwepen met het publiek.
Of Anouk met het publiek weet te dwepen. Nog beter gezegd weet op te zwepen.
Want wat een strot heeft zij tot haar beschikking.
Het maakt ook niet uit of zij in een studio dan wel op een podium staat: haar strot staat fenomenaal!
En dat zij uitdaagt…

Muziek. Juist haar muziek spreekt mij zeer aan. Omdat zij de uitersten weet te vangen.
Met haar eindeloze stem. En haar uitstraling. Maagd en hoer.
Terwijl het een noch het ander op haar van toepassing is. De rollen die zij weet te vertolken.
En dan de wetenschap dat zij, tussendoor, ook dat moederschap nog aan haar zijn heeft hangen.
Achter de wagen wandelt. Of misschien wel kuiert.
En dan het liefst de anonimiteit koestert. Omdat…

Die show met die monstertrucks.
Die ettelijke honderden naar het evenemententerrein in Alkmaar wist te lokken.
Stunts, spanning en sensatie wat op de borden wordt beloofd.
Spektakel in optima forma. En het publiek dat blijft binnenstromen.
Net als in die film…

En ik wat rondloop op een verlaten volkstuintjescomplex.
Waar een bord staat dat er weer tuintjes te huur zijn.
En zo’n 06 nummer de mogelijkheid van contact opnemen aangeeft.
Verboden voor onbevoegden bij de hoofdingang. Maar ik nam de zij/ingang.
Wat terug de uitgang werd. Na een vriendelijk gedag van een dame.
Die daar wel degelijk bevoegd was.
Althans die indruk maakte.

20090601-1243885959N0106ui327

En wat door de stad heen dwaalde. Het pad rond de Molen van Piet beklom. Mijn eigen Mont Ventoux.
Maar dan slechts van een tiental meters en zo’n drie meter de lucht in. Pedalerend.
Naar beneden suizend. De wind die rond mijn oren ruist.
Voorzichtigheid gebied mij de remmen in te knijpen.
Want voor je het beseft ligt daar een wandelaar…
Door mijn banden overreden…

Ik drie banden scoorde. Van een truck. Een Scania met een Schmitz oplegger.
Die van dat olifantje. Schmitz cargo bull.
De chromen bouten en de moeren. De haai op de cabine.
En de Italiaan die voor zijn Scania de resten van zijn maaltijd in de zon liet staan.
Een wat verwaterde spaghetti. In een wat rode vloeistof. Een simpel gastoestelletje.
Een eenvoudige klapstoel. Maar de zon scheen!
En hij in zijn cabine bleef zitten…

De stad doorging. De Friesebrug wat later overstak. Maar eerst naar Parkhof was gereden.
Want stel JU nu eens voor…
En dat deed zich ook voor. Een drietal graffiti artiesten was aan het werk.
Om de kunst van de ander te verbergen.
Onder een achttal spuitbussen. De opmerking niet op de foto te willen.
En het pleidooi van die andere artiest om dit juist wel te doen. Al was het alleen maar om…

Maar ook die woorden gingen verscholen achter zijn blikje bier.
De sigaret die hij opstak. De broek die op half twaalf bleef hangen.
En zijn gespierde tengere lijf waarbij zijn kaalgeschoren hoofd een ander verhaal
vertelt als zijn lichaam doet vermoeden.
Een ladder om op hoogte te gaan werken.
En de kleur die hij gebruikte. Mogelijk afgekeken van die ui”

Dinsdag alweer. Tijd om
FURORE

Ik ben er een
van velen
moeizaam
het papier
volkrabbelend
met een simpele
overdenking
een herinnering
een terugblik
opdat men

mijn simpel zijn
vergeve.

Niet zo zeer
om hier
furore door
te maken.

20090601-1243886202N0106parkhofartiest330

Of juist niet. Meer om even een afleiding te geven.
In een dagelijks bestaan.
Van mogelijke kommer en onmogelijke kwel. Voor wat het is…