Spiegel beeld ig

20100104-1262634177N0301geest761

Want hoe jezelf te plaatsen in een wereld wit en stil. Of waar dooi overgaat in regen en het niet veel
later ijzelt. Een auto, voorzichtig slippend, probeert zich een weg te banen.
Een wandelaar, links en rechts een tas in de hand, houdt zich heldhaftig staande op het beijzelde voetpad.
Geruimd voor een deel, dan weer bevroren, dan weer door het zout weggevreten, gepekeld en een plas
waar een bus doorheen raast. Het kan niet anders dan dat een vloedgolf zich van de wandelaar meester
maakt. Gelaten loopt hij door. Niet alleen de kou trotserend, maar nu ook zijn doorweekte schoenen
vervloekend. Een paar laarzen had hem misschien…
Een fietser. Niet eenzaam maar meer proberend om zich tussen de massa door een weg te banen.
En met massa wordt in dit geval de sneeuwmassa bedoeld. Aan de kant geschoven door een
sneeuwruimer, een strooiwagen en daar weer dat flinterdunne afdeklaagje overheen. Maagdelijk wit.
Daaronder flirt het grijs en bruin met het zwart van zijn band. Aan de kettingkast klontert de sneeuw
zich vast. Nog even en de wielen stokken. Een ijsmassa die zich niet direct laat wegpoetsen.
Bikken kan een optie zijn. Maar daar is de fietser niet op toegerust. Hij begon vanochtend dan ook
met een eerste spoor door diezelfde witte wereld. En liet op dat moment zijn gedachten gaan.
Maar op kantoor werd hij direct in de realiteit ondergedompeld.
‘De beste wensen’ werden hem van alle kanten toegewenst en hij kon niet meer dan diezelfde
wensen beamen. Maar onderwijl dacht hij:
ERGO

Egotripperij
het zij mij
gegeven

de anderen
vergeven
zij stonden

erbij.

De ware aard
van de ander
blijft
voor de een
verborgen

laat staan
voor die
ander.

Altru”sme,
een verkapte
vorm.

20100104-1262633680N0301bokkies14

Denk ik dat dat zijn gedachten waren. Omdat ook hij voor een zoveelste keer met die omwenteling
werd geconfronteerd. Terugdacht aan de tijd dat een grote mate van onschuld dan wel na”viteit een
rol in zijn leven speelde. Hij de wereld in al zijn charme uitbundig omarmde. Waarin oprechtheid en
eerlijkheid standaarden waren. En waarin zijn onbevangenheid hem later als een zotte dwaas werd
kwalijk genomen. Waarin hij geen weet had van de ratrace, die zich links en recht van hem voordeed.
Waarin de ruggen van de ander als bokkies werden gebruikt. En waarin ‘Jobrotation’ werd vervangen
door ‘Jobhoppen.’ En waarin zijn zorg opeens een betaalde zorg werd.
Geld een wezenlijke rol gaat spelen. Er wordt gesproken over DBC’s. En er steeds meer afspraken op
papier komen te staan. Dat bijkans iedere ‘scheet’ ergens geadministreerd dient te worden.
En waarin meer tijd verloren gaat in het gemak van de computer, dan dat er nog oog is voor de ander.
Zijn ego verandert in…

Hij staart uit het raam. Ziet daar een wandelaar. In een witte, grijs en grauwe wereld.

Er nadert een bus: niet veel later huivert hij even en ziet de wandelaar onderuit.

20100104-1262633990N0301geestachter760

Over het trottoir verspreidt zich langzaam een rode vlek…