Sombermansen

Voor trendsetter ben ik nu niet direct in de wieg gelegd. Ik ben meer een trendvolger. Nu weet ik niet meteen een voorbeeld te bedenken, maar allicht dat een ander die mijn schrijfsels voor een belangrijk deel volgt, mij meer informatie hieromtrent zou kunnen doen toekomen. Terzijde echter. Maar hoeveel terzijde is in deze de vraag. Wanneer Simpelman en Somberman het levenslicht aanschouwden ligt momenteel in de schoot van het verleden verborgen. Dat zij het levenslicht hebben aanschouwd, is een vergelijkbare vraag. Maar dat Somberman de krant zou halen, lag niet direct in de lijn der verwachtingen. Gelijk zo vaak alter ego’s een kortstondig leven kunnen leiden. Heel anders indien er sprake is van een pseudoniem. Die gaan geregeld levenslang mee. Zie een Multatuli in deze dan wel een Bernlef. Ook dit zijn terzijdes. Neen, dan Somberman!
SOMBERMANSEN
Sombermansen onder ons houden er rekening mee dat het tegen het eind van 2012 wel eens afgelopen zou kunnen zijn met onze planeet. Iets met een allesverzengende zonnestorm treft ons dan. En het lijkt onwaarschijnlijk dat Alkmaar zich op een miraculeuze wijze aan deze Apocalyps kan onttrekken.
EINDE DER TIJDEN
Deze gedeprimeerde geesten baseren zich op de Mayakalender. 2012 is wereldwijd uitgeroepen tot Mayajaar. Edoch, aan gesomber hebben rasoptimisten-tegen-beter-weten-in geen enkele boodschap!
En dat is weer koren op de molen van Simpelman. Simpelman die, op zijn manier, probeert het waterpas van een belangrijk evenwicht te voorzien. Simpelman ook, die zich niet door deze dan wel gene in de luren laat leggen. Eenvoudig gezegd: Simpelman laat zich noch de kaas dan wel de worst van de boterham nemen. Want Simpelman heeft nog steeds brood met beleg. Simpelman is nog steeds in staat de hond voor te zijn: zijn kliekjes raken wereldwijd bekend. Hij is zelfs in staat van het restje zuurkool een volledige maaltijd te brouwen. Nu weet ik wel dat maaltijd in een brouwketel slaat als ooit die tang op Dirk, dat neemt niet weg dat een wit sneetje brood met daarop de ietwat aangebakken zuurkool met een restantje spek, niet te versmaden is. Tenminste, voor de liefhebbers. En ik voorspel U dat, met de regering die dit land toekomt steeds meer en steeds vaker een aardappel of wat meer geschild zullen worden om aan het einde van de week, met een lege bodem in zicht, ook de wentelteefjes, de broeders, de uitgebakken spekjes dan wel de zelfgestampte aardappelpuree hun opwachting zullen gaan maken. Haal ze maar ui grootmoeders kast! Zoek ze maar weer op! Probeer in een achteraf boekhandeltje maar eens te gaan snorren! Zoek naar bladen als de Margriet. De Libelle. Niet recente exemplaren, maar bladen waar vrolijk lachende damesgezichten met een hoofddoek de plumeau staan te zwaaien. Een spons in de hand en een zeem die over de rand van een zinken emmer hangt. Juist ja, de jaren vijftig! Met zeer smakelijke recepten en de gewone gestampte pot. In een periode waarin cholesterol geen boventoon voerde.
Waarin de biologische producten het kenmerk van je ware was. Waarin de groenteman een belangrijke rol mocht spelen: ‘ja, ja, ja, wat zullen we eten”! Tsja, tsja, tsja, wie kan dat weten”! Wie is de man die ons dat zeggen kan…”! De groenteman, cha, cha, cha!’
Woorden waarin Simpelman zich kan vinden. Woorden ook die zowaar bij Somberman enige herkenning oproepen. Waar Somberman zijn wenkbrauwen fronst, haalt Simpelman eenvoudig weg zijn schouders op. De waarheid van deze tekst zal daar ook wel ergens eindigen: aan de einder van het begin!