Som der delen: Pauline, Ruud & Rick.


IMG_5641
De vraag of ik recht doe aan mijn top drie van locale favorieten, valt eigenlijk buiten beschouwing. In wezen pleeg ik, in niet onbelangrijke mate, inbreuk op het geheel. De regel dat het geheel meer is dan de som der delen speelt echter een niet onbelangrijke rol. Want ook nu weer blijkt dit geheel der delen een totaal beeld voor zijn rekening te nemen. Of, in dit speciale geval, het beeld dat haar in beeld heeft gebracht. Pauline Bakker, kunstenaar. Ruud Schmitz, journalist. Rick Akkerman, fotograaf. Een soort van drie-eenheid, waarbij ik het in mijn kop heb gehaald om die veronderstelde drie-eenheid als het ware in stukken te hakken. Hetgeen mij waarschijnlijk niet direct in dank zal worden afgenomen. Toch neem ik deze vrijheid, zal woorden van Ruud gebruiken om het beeld dat vandaag onder mijn ogen kwam, van de nodige kleur te voorzien. Juist door het gebruik van het zwart-wit en het rauwe ‘aan den volke’ te tonen. Ruud dook in het zijn van Pauline, terwijl Rick heeft geprobeerd het oorspronkelijke van Pauline vast te leggen. Geslaagd”! Welzeker! Voor herhaling vatbaar”wel degelijk! En juist door die degelijkheid slaagt hij er iedere keer opnieuw in om juist de lezer en de kijker te confronteren met zijn interpretatie van een andersoortige werkelijkheid, gelijk Ruud in staat is om de mens Pauline neer te zetten in een woordkeus die mij niet geheel onberoerd laat. Wanneer hij stelt dat zij een indrukwekkend lang curriculum vitae heeft en schuil gaat achter de bevallige leeftijd van 48 jaar, graag gezien wordt in de kunstenaarswereld, wat kan dan welzal komen door haar vriendelijke uitstraling, komt een schets naar voren die ik van harte onderschrijf. Ik heb dan ook het genoegen mogen smaken haar van zeer dichtbij mee te mogen maken. Ben zelfs in het bezit van een drietal werken van haar, die ergens op zolder in een verdekte opstelling te vinden zijn, maar… dat is een geheel ander verhaal. Wanneer Ruud stelt dat ‘Pauline Bakker veel’ is, heel veel komt Ruud niet veel later tot de conclusie dat ‘Pauline Bakker toch vooral… Pauline Bakker is. En, als eerder, zo heb ik Pauline ook leren kennen!


IMG_5642
Mijn besluit om Pauline in stukken te hakken heeft eenvoudig weg te maken met het gegeven van dat eerder genoemde deel. Waarbij licht en schaduw en de wegen die zij in haar leven bewandeld heeft, een niet onbelangrijke rol spelen. En daarbij doel ik ook op de werken die zij tot leven heeft weten te wekken. Kinderen in zekere zin. Elementen die doen denken aan Hopper, maar waar zij die eigen ‘touch’ aan heeft weten te geven. Landschappen die iets van de oneindigheid dan wel een gevoel van desolaatheid weten op te roepen. Maar ook de krijgshaftigheid dewelke zich voordoet in het drieluik wat in de Groote Kerk in Alkmaar te vinden valt. Het steeds maar weer ‘onderweg’ zijn hetgeen heeft geresulteerd niet alleen in een beperkt aantal zeefdrukken naar aanleiding van het schilderij dat zij maakte, maar ook in een boekwerk dat in 2012 met Thomas Verbogt het levenslicht zag. Een ander kindje als het ware. En juist uit dat kindje pluk ik het volgende citaat.
‘Je bent niet alleen wie je bent. Je bent ook iemand anders, iemand die in je zit maar die je niet kent, maar die zich ooit uit je losmaakt en met jou verder gaat in een nieuwe tijd waarin jij langzaam verdwijnt.’
Ik mocht ooit de overgebleven omslagen van dit boekwerk van haar ontvangen en heb daar een eigen draai aan gegeven. Onderweg, met foto’s van mijn hand, met interpretaties van mijn kant aan mensen die ik onderweg mocht tegenkomen. Maar sta geregeld stil bij het moment waarop ik haar aansprak, dat eerste exemplaar mocht ontvangen. Er staat een getal in: 28-10-2012. En dat getal doet niet alleen denken aan die som der delen, maakt ook nu weer duidelijk deel uit van het geheel! Dank Pauline, dank Ruud, dank Rick. Nog steeds onderweg en niet wetend wanneer een volgende ontmoeting zich voordoet…


IMG_5643 (1)