Smart lap in delen zes

Zaterdag, 16 juli 2016.
Het onechte sentimentele gedoe was de basis voor onze volkskunst. Commercieel gezien was dit ook het enige repertoire dat het volk naar de schouwburgen kon lokken, die zich hoofdzakelijk met smart-laptoneel bezighielden. Voor een grijpstuiver stond het arme publiek op het schellinkje en uitte vaak zeer luid zijn misnoegen of genoegen over de gebeurtenissen, die daar beneden op het toneel plaatsvonden. Acteurs en actrices brachten hun rollen met enorm veel pathos, overtuigd dat een schurk nooit schurkachtig genoeg kon zijn. Hele forse, middelbare actrices speelden onschuldige meisjes en vrouwtjes, duidelijk weerloos de dupe van een schurkengroep, waardoor ze omringd werden. Hoe had dit geestelijk misleide volk ooit begrip kunnen krijgen voor een Shakespeare-voorstelling, voor knappe klassieke stukken van het franse en engelse repertoire” De artistieke ontplooiing van het volk kwam in Nederland veel later op gang dan in andere landen; cultuur was bepaald geen gemeengoed. Al in de 17e eeuw speelde Shakespeare zijn stukken op straat en dat werd de basis voor de engelse toneelcultuur, en misschien wel de basis voor geheel Europa. Tegenwoordig is er sprake van een totaal andere toneelcultuur. Men denke eenvoudigweg aan het Europees Parlement en zijn of haar vertegenwoordigers. Ook hier wordt vandaag de dag nog steeds toneel gespeeld, al zijn de rollen over het geheel genomen niet altijd even duidelijk. En wanneer er sprake is van een nog groter toneel: de wereld is een strijdtoneel, eenieder buigt en krijgt zijn deel. Al was het alleen al door de miljarden waar heden ten dage de grote verleiders staan te wachten…


IMG_2529


IMG_2550