Slijtage…

Hallo daar!
Het begint ernaar uit te zien dat het systeem wat haperingen laat zien… Het moet welhaast komen door de bijdrage van vandaag, als gezegd slijtage, wat een rol speelt in deze omstandigheid. Nu weet ik niet of ik zelf in staat zal zijn dit euvel op te lossen, maar mocht dit zo zijn dan zie ik dit met blijdschap tegemoet, en anders…
in ieder geval: TOT genoegen!
wik
Mijn sokken slijten. Zo ook mijn schoenen. Om over de rest maar te zwijgen. Het leven is geregeld een slijtageslag. En aan slijtage is alles onderhevig. Alles”! Nou, dat valt geregeld te bezien. Neem nu eens iets voor ogen wat je ooit als jongeling mocht aanschouwen. Waar je je maagdelijke hand over heen hebt laten gaan. Een muur waarin de steensoort glansde in het warme zonlicht. Waar duizenden lichtjes in te ontdekken waren. Waarin jij je fantasie verloor. En geen weet had van de strijd die zich, ver daarna, zou kunnen voordoen. De strijd om het dagelijks bestaan. De slijtageslagen die zich voordeden tijdens de processen waarin je terecht kwam. Voornemens die verdwenen door de tijd en de omstandigheid. Het verleden dat veel rooskleuriger was, dan je ooit kon gaan bevroeden. De oorzaken en de gevolgen, het causale verband wat geregeld zoek was. Of zoek is gegaan. Slijtage in engere zin. En in die zin kwam ik een verhaal tegen. Uit 2011. 150 woorden voor 28 december ter attentie van verslaggeving NHD. Waarom wordt 2011 een bijzonder jaar voor u” Wat gaat u doen” Welke goede voornemens heeft u” Welke hoogte- of dieptepunten liggen er voor u in het verschiet”
Wie kan geen verhaal vertellen” Iedereen op een aantal na. Ik noem ze niet groepsgewijs, omdat dat kunstje aan de huidige telefoon is voorbehouden. Voor je het goed en wel beseft weet heel de wereld wanneer en hoe laat je bijvoorbeeld naar het watercloset bent geweest… Hoelang, hoe veel en onder welke omstandigheden…
Daar gaat het echter niet om. Het gaat vandaag meer om de indruk die ik heb of die ik heb opgedaan. Tijdens mijn vrijdagse avonturen. Of een reden te meer had om mijn digitale apparaat weer eens uit de hoes te halen. Het heden voor de toekomst vast te leggen in het kader van zaken die verdwijnen. Letterlijk uit beeld geraken. Omdat afbraak veelal gevolgd wordt door opbouw. En de afbraak zich mogelijkerwijze in het Jaar des Heren twee duizend en acht voordoet. En ook dat geeft de mogelijkheid om iets te overdenken. Dus ter overdenking…
Tijd vraagt aandacht. Tijd vraagt bezorgdheid. Tijd van komen zie ik veelal weer gaan. Tijd van vrolijkheid. En tijd van mistroostigheid. Tijd van weemoed en euvele moed. Tijd van vastberadenheid. Tijd van besluitvorming. Tijd van rijpheid.
Maar meestal stroomt tijd tussen de vingers door. Gelijk een handvol water zich niet laat vangen. Laat staan bewaren. Misschien wel opslubberen. Of liever gezegd: opslobberen. Want slubberen kent dit apparaat natuurlijk niet. Zo loop ik op de zaken vooruit, terwijl ik even achterom keek. En valt de tijd kwijt. Of tenminste, als omschrijving vind ik dit wel een aardig. Of grappig desnoods.
Een soort van slobborowoskigevoel. Iets wat zich weer niet laat benoemen, maar wel laat doorvoelen. Zoiets waarvan je denkt dat het goede, per definitie discutabel, van een simpele eenvoud kan worden voorzien. Omdat het simpelweg goed is.
En wat goed is hoef je alleen maar tot je te nemen. Net zoiets als dat ik mijn alpinopet afneem voor die belangstellenden die ook hier weer tijd aan wensen te spenderen…
Dus
Het was een zonovergoten roeitocht, toen. En wij waren in het kader van een kennismaking met een grotere groep onderweg. Een groep uit Castricum, die als laatste een zogenaamde ‘oude stijl’ opleiding tot B(ijzonder)-verpleegkundige mocht volgen.
En ook die groep kenmerkte zich door de grote toppen en diepe dalen waar het individu doorheen mocht gaan. Vandaar ook deze keuze. Omdat Duin & Bosch nu Dijk & Duin opgaat in een nog grotere organisatie: de Parnassia groep. Voor ik en jij het weet, gaat weer een naam verloren.
Wat afbraak” Slijtage in een pogen tot vergankelijkheid. Alles van waarde blijft weerloos. Zeker als ik het werk van Jopie Huisman aanschouw…