Sjeng!

Eigenlijk is het veelal onzin wat ik verkoop. Het woord wauwelen is dan ook regelmatig van toepassing. Daarnaast train ik mijn geest in springlevende oefeningen. Maak er geen geheim van wanneer ik weer eens een inval heb, die bij mij de mondhoeken doet krullen en bij de ander hoog uit de wenkbrauwen doet fronsen. Een vorm van stil genieten en onder het genot van die glimlach gaan mijn gedachten schuil. Tenminste, dat maak ik mezelf wijs. En daar de wijsheid met de jaren komt, kan ik nog wel een tijdje zo doorgaan. Ik heb de indruk dat ik daar niemand kwaad mee doe. Maar zelfs die indruk zou weleens niet zo kunnen uitpakken. Misschien richt ik, onbedoeld, wel enige schade aan. Voelen mensen zich gekwetst en ben ik me van de prins geen kwaad. Nu zijn er echter prinsen in het verleden, maar die doen tegenwoordig ook al geen kwaad meer. Liggen in Delft. Liggen ergens misschien op te wachten. Op een mogelijk DNA-onderzoek. Want zowel Hendrik als Bernhard lustten er ooit wel pap van. Waar Thomas Ross dan weer zijn faction verhalen oplos heeft gelaten. Wat is waar en wat is onwaar” Wat is illusie en wat het feit” Ik heb geen idee, maar huldig de stellingname dat, zonder daar een oordeel aan te gaan hangen, de feiten ook in een bepaalde context dienen te worden geplaatst. Zonder context geen feit, geen feit zonder verhaal en zonder schrijver wordt het geheel geregeld krankzinnig banaal. Ik ging weer eens met een stilleven aan de haal. En het doet mij deugd om je daarvan op de hoogte te brengen. Al was het alleen maar door het feit dat mijn herinnering aan de MULO Snaarmanslaan vandaag veelvuldig door onbekende anderen is gelezen…
Stil leven.
Men zegt dat ik stil leef! Alsof ik constant aan het krentenieren ben! Ja, JU leest het goed! Krentenieren! Alsof op je krent zitten synoniem aan rentenieren zou zijn! Neen, ik heb een hard en niet zo’n uitbundig leven achter de rug. Heb me altijd dienstbaar opgesteld. Werd nergens warm noch koud van. Zag bubbels over mijn rand heengaan, verslikte me weleens in de azijn, vergiste me geregeld in de vloeistoffen die met een onbekend goedje werden aangelengd en de twijfelachtigheid van water. Hield me echter veelal aan die niet uitgesproken afspraak: dienen. Mijn dienstbaarheid is dan ook boven alle twijfel verheven. Daarnaast hield ik mij geregeld koest. Vooral wanneer er sprake was van mijn vervanger: die onmogelijke kroes. Om van de tumblers maar te zwijgen, wat waren die ongenaakbaar verheven! Maar, zoals het er nu naar uitziet moet ik het straks gaan afleggen. Tegen zo’n slank soort glas. Waarbij men dan de kans krijgt om juist dat glas tot op de bodem te ledigen. En daar zit het venijn: ik was niet te beroerd om een bodempje vol slijk in het putje te laten verdwijnen. Ik leef mijn leven stil! Tot het moment waarop ik, in een oogwenk, in beweging werd gebracht. Ik viel… net niet en ben daardoor in dit moment gevangen! Hulde aan de schilder Z.T. van Rogier Alleblas, die juist mijn horizon wist te verbreden!
Een verhaal bij een kunstwerk. De noemer is nog steeds beeldtaal & taalbeeld. Wat dat betreft blijf ik mezelf pijnigen om iedere keer weer iets anders uit de kast te toveren. En dat getover kreeg een impuls uit Limburg dan wel Limland. Van mijn vriend Sjeng. En het behoeft ook dit keer geen twijfel dat ik je graag deelgenoot maak van de woorden die, door TNT dit keer bezorgd, tot mij kwamen.
Allereerst al de kaart zelf. Gefeliciteerd met je communie! Komediant. En dan de inhoud: Mosterdpap / Kerosine rock / Picallilly raggae / Zuurvlees Soul / Zigeuner punk / Limburg heeft het!!! Van Komediant naar Communicant. Gegroet en je weet het
alle zegen komt uit Beek schrijft Sjeng. En Sjeng kan het weten! Hij komt nu eenmaal uit Beek!