Sinterklaas (je)

Ik maak deel uit van ‘het systeem.’ Bewust kies ik voor ‘het’ omdat ik geen idee heb wie waar aan welke touwtjes trek. Maar dat er aan niet zichtbare touwtjes wordt getrokken, daar ben ik me in de regel niet altijd van bewust. Het is dan ook een proces dat zich sluipenderwijs in de maatschappij voordoet en het feit dat niet alleen ik, maar ook jij daar deelgenoot in bent, maakt het zo onzichtbaar. Neem nu bijvoorbeeld woorden als ‘zelfregulerend’, koppel dit aan ‘marktwerking’ en zet daarbij de nodige vraagtekens bij een ‘terugtrekkende overheid’ en kijk dan eens in wat voor landschap jij je vervolgens bevindt. Het heeft verdomd veel weg van een zee die zich terugtrekt en alles wat voor die tijd aan land is gebracht achterlaat voor de wandelaar die zich op dat strand begeeft. De rotzooi die is aangespoeld met zo her en der een schelp, wat wier dat zieltogend ligt te wachten tot het moment waarop de laadschop zich over die bergen ontfermt. Een vis die teveel PCB’s heeft verschalkt, een meeuw slachtoffer is geworden van de olie die overboord werd gedumpt en de vraag wie daar uiteindelijk verantwoordelijk voor is. De plastic soep die er zorg voor draagt dat wij op termijn… en dan stop ik even met denken. Voorheen was er sprake van een ecologische kringloop. Het een stond als het ware ten dienste van het ander. De keten kende ook geregeld onderbrekingen, maar liet zich redelijk snel weer lijmen. Tegenwoordig is er nog steeds sprake van een kringloop, alleen heb ik geen enkel idee meer hoe of deze kringloop er uitziet. We zijn aan het opwarmen, vinden het gewoon dat er stroom uit een stopcontact komt, gaan ervan uit dat wanneer er sprake is van groene stroom daar geen milieuvervuilende centrale een rol in speelt en maken ons verder druk om de uitstoot die, naar meters ons laten weten, de uitlaten verlaten. Rijden desondanks gewoon verder op de weg die ons voorstaat. Laten ons leiden door de tijd, vullen de agenda’s zodanig dat er geen tijd verloren gaat en ploegen voort op weg naar de doelen, de ‘targets’ die anderen voor ons hebben bedacht en waar we op afgerekend kunnen worden. We verdwalen in abstracties en het aantal miljarden dat ons wordt voorgehouden heeft geen enkele invloed op de hoeveelheid munten die zich nog in de eigen knip bevinden. We worden overstelpt met cijfers, zetten de recessie om in percentages van verschillen met het jongste verleden en drukken ons uit door beperkt wat knoppen in te drukken. Een enkele letter kan ervoor zorgen dat het gewenste woord verschijnt en we ‘appen’ ons niet alleen wezenloos maar verwachten ook nog eens een directe reactie, staan garant voor een 24-uurs economie en staan te kijken wanneer een volgende thuiszorgorganisatie op de afgrond van een faillissement is komen staan. Want het moest nu eenmaal groter, het moet nu eenmaal met minder meer en wanneer iemand stelt dat wanneer wij op deze voet doorgaan willen wij een dreigend maatschappelijk faillissement voorkomen, dat het principe van ieder voor zich maar weer van stal dient te worden gehaald. Wederom zal menig Pensioenfonds niet gaan indexeren, waardoor de nullijn wordt verlaten en het alleen maar minder zal zijn. Je zou bijna weer de neiging krijgen om wat gelden in ouwe sokken te gaan bewaren maar de vraag of dit op termijn enig gewin zal gaan opleveren is aan de analytici van de banken die garant staan om… Economen staan te dringen om hun idee wereldkundig te gaan maken en de burgers die deel uitmaken van ‘het systeem’ doen niet veel meer dan ja te knikken en het pad dat hen wordt voorgehouden te gaan volgen. Ook ik laat me verleiden om mee te gaan in die stroom in het besef dat wanneer ik in staat ben om mijn situatie ten goede te gaan veranderen, ik tot dat moment mee blijf hobbelen. Neen, ik ben geenszins beklagenswaardig moest dit gewoonweg even kwijt! En wanneer een band van Zwarte Pieten Sinterklaas-liedjes naar voren brengt… doe ik net zo vrolijk mee!


IMG_0670


IMG_0673


IMG_0674


IMG_0668