silver ghost

De weg van heen naar weer biedt niet veel meer dan zinneloze zinnen.

Toch wil ik haar beminnen! En zal haar dan bezingen.


iGer.nl 

‘t Zou een beginregel kunnen zijn van iets. Een ontdekking die zich ergens voordoet, de tocht naar het vragende niets. Zoals ik ‘s ochtends steeds maar weer verwonderd om mij heen kijk. Weer een nacht overleefd. Een dag die voor mij komt te liggen. En de tijd. Regelmatig alle tijd. Want aan iemands zijn valt niet te tornen. Althans…
 


iGer.nl
Dat zou ik mij heel goed voor weten te stellen. Omdat het niet altijd even makkelijk is om het gedachtespoor van de ander te volgen. Door wegwijzers die ontbreken. Of omdat de vraag waarheen niet door Mieke te beantwoorden valt. De oorsprong zich laat raden. Laat staan het doel. De middelen die ontbreken. De ANWB die verstek laat gaan…
of juist niet! Tenslotte is het niet iedere dag gegeven dat een stoet ‘Ghosts’ zich in Alkmaar manifesteert. Als de naam van de host in dit geval Klaas de Boer is, kan het haast niet anders dan dat een vermogen rond de Grote of St. Lourenskerk in Alkmaar is neergestreken. Zelfs de ‘Roi de Belges Silver Ghost’ uit 1910 maakt, uiteindelijk, zijn opwachting. Of is het haar opwachting, gelijk een schip altijd vrouwelijk zal zijn” Nooit geweten dat een Majesteit die nu ruim een eeuw oud is, in zo’n perfecte staat haar opwachting weet te maken. Of zijn. Tenslotte was deze auto ooit bedoeld voor de Koning de Belgen.
 


iGer.nl
Of die andere momenten die ik onderweg tegenkwam. Mensen in de stad. Mensen aan het werk. Priegelen met een klein kwastje. Of Bertje Doperwtje die dit keer geen schare mensen rond zich zag staan. Wel publiek wat zich aan de veilige kant bleef verpozen. Van een bijzonder ruime afstand het gehos en gezang van een voetnoot wilden voorzien. Zonder de kans het slachtoffer te worden van een lied wat voor haar mogelijk bedoeld was. Want zo is onze Bert dan wel. De mogelijkheid om het publiek bij zijn voorstelling te betrekken is een gave die hij met volle overgave naar voren brengt. Een kleinkunstenaar die zijn bestaan aan deze gave ophangt. Een BA’er. Zoals ik ‘Kees Kaggel’ wederom trof. Dit keer aan het einde van de grote kaasdragershow. De terrassen die overbezet raakten. En veel Japanners die hun land zijn ontvlucht. Wel in het bezit van de meest uitgebreide digitaaltjes. Leuk voor straks. Leuk voor later. Een berrie met een kaas en een kop voor de lens. De verkoper die, in het Nederlands, om een geldelijke bijdrage vroeg. Want voor niets gaat nog steeds de zon op. En als je niet oppast voor hetzelfde geld weer onder.
 


iGer.nl
Toch kan ik me heel goed voorstellen in welk een verwarring je zo nu en dan terecht kan komen. Omdat de praatjes niet altijd corresponderen met de plaatjes. De poppenkraam van het leven niet altijd uitsluitsel kan bieden. Want neem nu die dames die niet weten te kiezen. Een hoofddoekje dat verboden wordt, een pet die ons niet allen zal passen. Dan is de oplossing heel simpel. Een doekjespet. Of een petdeksel. Daar hoeft geen PVV’er dan meer zijn oordeel over uit te spreken. En zo blijkt dan weer dat de mens nog steeds creatiever is dan dat de politiek denkt te weten. Of weet te denken. Want bij ongepaste vragen horen daarbij gepaste antwoorden…


iGer.nl 
Zo dwalend door de stad en de herinneringen aan diezelfde stad zichtbaar makend, kan het niet anders dan dat de bruggen zich lenen voor de diepe buiging die toeristen voor de bruggen van Alkmaar dienen te maken. Gewelfde bruggen die zich niet allen kenmerken door de vele spinnenwebben die hier hun vertier weten te vinden, maar ook om de kopzorgen ziet om te zetten in kopstoten. En buigen deden zij. Want aan barsten viel niet te denken. En dat roept nog steeds die bijzondere plaatjes op. Ook dat doet denken aan die poppenkraam. En ik dacht mijzelf daar weer voor. Zoals ik op de meest krankzinnige momenten op de meest ongedachte plekken weet te vertoeven. In mijn geest.
 


iGer.nl
Waar ik afdwaal in die onaantrekkelijke krochten. De zin zoek als ik op zoek ga naar de zin. En alles wat met het niets te maken heeft. De koude van mijn handen. De wind die zich nergens iets van aantrekt. Of toch ook weer wel: de bloesem van de bomen weet te blazen. En de opmerking van de passanten: dat zij het als zonde vinden… En zonde in zekere zin is het dan ook. Een bloesem moet de kans geboden worden om te gaan verdorren, van kleur te veranderen zoals ik ook bij fouten van kleur weet te verschieten. Als een kameleon. Pas ik mij aan. Of doe dit juist bewust weer niet. Het amen wat zich dan weer voordoet…
 


iGer.nl
Ik reik iets aan wat mogelijk een bepaalde snaar weet te raken.
En ook al klinkt deze niet naar behoren in een zekere context dient deze juist in die kontekst te worden geplaatst. Opdat de valse noot wordt opgemerkt. Het niet altijd koek en ei kan zijn.
Misschien alleen aan de vooravond van Pasen…