shocking grey


iGer.nl

STILSTAAN

Stilaan kruip ik

uit mijn hol

een jaar waarin

ik stil moest staan

de prikkels zag

maar ze liet liggen

wachtend,

op die andere dag

mijn leven dwong

de keus te maken

bewust voor mij

de ruimte schiep

waarop ik nu

weer een jaar later

nieuwe impulsen

jou tegen je

godvergeten lijf

liep.

Ik koester je

gelijk de liefde

diep in mij

gevoeld

maar straks

wanneer de droom

voorbij is

ben ik misschien

in een ander

jaar.


iGer.nl
Nogal een stevige tekst. Bijna aandoenlijk hoe hierop valt te reageren. En als hier niet op wordt geregeerd, dreunen mogelijk de woorden na. Want ik schreef ze ooit in een emotie. Ik zag ze ooit onder ogen en vergreep me mogelijk weer aan de fles. Sherry. Maar dan droge. Mogelijk ook niet. Ik ontlaadde me op een wijze die nu niet zo goed meer voor te stellen is. Ik schreef in woede. Nu schrijf ik in gelatenheid. De tijd is dan ook zomaar achttien jaar later. 18 jaar. Een leeftijd die nu goed is voor een jong volwassene. Dan opgaat naar de 21. En tot het zevenentwintigste jaar terug kan vallen op de ouders. Want Nederland is een land van regels. Nederland let goed op zijn zaak. Nederland: uitvinder van het poldermodel. En iets van Gods water dat over akers heen kan lopen. De worstelpartij die afgewisseld wordt met een prutrace. Iets wat doet denken aan des Heren wegen. Landerigheid alom.


iGer.nl
Ongetwijfeld had ik een beeld voor ogen. Toen. En vanochtend had ik een ander beeld. In een helikopter ontbrak het aan een view. De Viewmaster uit een grijs verleden hield mij een stilstaand beeld voor ogen. Ik zat dan ook in een hoek en had het gordijn opzij geschoven. Klaar met mijn digitale camera. Om het ander te gaan vereeuwigen. Iets te doen.
Iets te doen hebben. Een wandeling. Een afspraak om naar een spreekuur te komen. Bij een Hart- en Vaat- verpleegkundige. Haar gisterochtend alreeds 17 minuten gesproken. Lammy. Hetgeen meteen een andere Lammy oproept. Ambagtsheer. Ooit de opleiding tot B-verpleegkundige gevolgd. Toen. Op Duin & Bosch. Toen ook dat Duin & Bosch zich kwalificeerde als Provinciaal Ziekenhuis. Als enige nog overgebleven. Geen Medemblik, geen Santpoort meer.
En nu” Vandaag een rondje Bloemendaal. Eens kijken wat daar nog te bedenken valt. Eens kijken hoe het is om in die vertrouwde omgeving wat rond te snuffelen. Of desnoods naar Haarlem. Toe. Tenslotte liggen ook daar nog wortelen. In het Pest & Dolhuys.


iGer.nl
Daar ook zijn de foto’s van vandaag geschoten. Levende verhalen van smensens waardigheden. Hun kijk op hun ziekzijn. Verhalen over de dood. Want dat de zeis reeds heen en weer zwaait…