Sentimental Journey

‘Alles naar wens”!’ En ik houd mijn reactie nog even voor mij. De volgende vraag laat zich raden: ‘heeft het u gesmaakt”!’ En ook dit keer besluit ik mijn reactie nog even voor mij te houden. Niet veel later loop ik naar de uitgifte balie. Ik kom tot de volgende formulering: ‘die pizza was niet goed!’ En ik zie twee hogelijk verbaasde gezichten. Geniet voor even van dit moment en vervolg dan met de woorden;, ‘neen, die pizza was voortreffelijk!’Grote opluchting wordt mijn deel. Laat zich vertalen naar twee lachende gezichten. Ook ik geniet hiervan. Want wederom blijkt hier uit dat het voorspelbare zich toch weer leent voor de variatie. En om die variatie draaide het dit keer. Met Jan van H. in Haarlem. Mijn voorganger als het gaat om het gegeven van pensionado. Maar ook de man die ik, na mijn gedwongen afscheid in Haarlem, jarenlang node moest missen. En het was wel goed om, vandaag alsnog, die ‘sentimental journey’ als de ooit gemiste kans alsnog af te kunnen sluiten.
We oog in oog kwamen te staan met de restanten van het Damiatecollege. De tweede en derde etage die het veld hebben moeten ruimen voor, bijzonder dure, woningbouw. De restanten van de toneelzaal die, door bijzonder werk van een mij niet bekende kunstenaar de slopershamer zijn ontsprongen. En alle plussen en minnen die het Europacollege en vervolgens de Academie voor Psychiatrie voor mij in petto hadden. De Moloch die Amarantis heet en de bodemloze put die nu tot gevolg heeft dat zo’n tweehonderdvijftig tot driehonderd man hun baan verliezen. Waar Koos Breur zijn Waterloo vond en Drs. E. Veenemans op een bijzondere manier haar scepter liet zwaaien. Waar Martijn Bilars ooit, letterlijk van de ene op de andere dag manager afwas. Zijn cursus ‘Time Management’ ten spijt. En waar ik de macht van het gezag mocht ervaren…
Van dat geheel heb ik vandaag afscheid genomen. Een ander afscheid dan ik ooit met ‘Afscheid’ voor ogen had. En dat het bier in de Roemer op de Botermarkt voortreffelijk smaakte is, met de nodige verschuldigde dank, aan Jopen te wijten. Wij dronken een glas, deden een plas en constateerden dat niets meer was…
Jan, bijzonder namens mezelf, maar hartstikke bedankt om dit met jou te mogen delen!