Schuld en zo…

Sommigen genieten er maximaal van, anderen hullen zich in stilte. De een geniet van het feit dat hij de kluit heeft weten te bedonderen, de andere weet niet goed om te gaan met de schaamte die hij op zich heeft geladen. De een speelt mooi weer over de ruggen van anderen en de ander is er alles aan gelegen om zijn echec te gaan vergoeden. En altijd blijft er wel iets van dat debacle hangen. Failliet gaan, de schuldsanering in en de hoop dat de drie jaar dat deze situatie zal gaan duren, geen andere en verdere kosten met zich meebrengt. Het heeft wat weg van de krekel en de mier, die uiteindelijk aan het kortste eindje trokken. De wanhoop nabij en de voedselbank in het vooruitzicht. Maar gelukkig valt het niet van het voorhoofd af te lezen. Gelukkig is de last die op de schouders terecht is gekomen, niet zichtbaar. En zijn de benen in de regel nog goed te hanteren. Het moeten nu eenmaal sterke benen zijn die deze last weten te dragen, een kromme rug is uit den boze en de fierheid van het verleden gaat achter een masker schuil. Althans dat stil ik me voor wanneer ik een bericht krijg omtrent een schuldsanering. Waar banken de mazzel hebben gehad dat de overheid via de belastingdienst kon ingrijpen, is het voor de burger die dit treft niet zo eenvoudig om zijn of haar leven weer op de rails te krijgen. De afkoop een schijntje van de gelden die ten gelde zijn gemaakt en zijn het de schuldeisers die de blaren dienen door te prikken dan wel op het verzamelde vocht bij zichzelf te rade zullen gaan. En waar het goedschiks niet is gegaan, kan het hooguit kwaadschiks gaan geschieden. Want stel nu eens dat ik van hetzelfde taal gebruik als de eerste van ons land, dan kom ik niet verder dan ‘doe eens normaal man of van een pleur op.’ En dat klinkt in mijn oren momenteel als onwelvoeglijk. Dan kan mij verwijtbaar taalgebruik worden verweten. En daar wens ik me in de regel niet schuldig aan te maken. Neen, wat dat betreft ben ik nog steeds een ordentelijk burger, weet wat mijn plichten zijn en daar ook navenant naar te handelen. Ik kom nu eenmaal uit de tijd dat de diensttijd een plicht behelsde, dat ik als militair onder de krijgstucht ben gevallen en dat ik daarna ook weer de normale burgerrechten en plichten op mijn schouders alle jaren heb meegezeuld. In zekere zin een lastenverzwaring die door mij gelukkig goed is gaan uitpakken. En toch… zijn er momenten geweest dat ik in mijn rekensommen rekening heb gehouden dat ook een failliet van ons gezin mogelijk van toepassing zou kunnen zijn, in een tijd dat er meer uitging dan er binnenkwam. Er absoluut geen sprake was van een dertiende maand, laat staan dat het vakantiegeld toereikend was om toch met z’n allen op vakantie te kunnen gaan. En de banken heel graag gelden ter beschikking stelden, de doorlopende kredieten in opmars waren en de leningen waren gebaseerd op een onderpand. En van dat onderpand plukken wij nog steeds de vruchten, een dak boven het hoofd, voorzien van gas, licht en water, afvoer door middel van het riool om de stortbui die zich zelden voordoet het hoofd te kunnen bieden. Het effect van het digitale tijdperk, waarbij verzekeraars niet schromen om hier optimaal gebruik van te maken. Laat staan de verschillende energieleveranciers. Gelijk we deze maand alreeds voorbereidingen treffen om van de een naar een ander over te gaan stappen. En in de regel merk ik hier weinig van, behalve wanneer ze weer om de eindstanden gaan vragen. Dan is hoog dag en laag bij nacht en mogelijk ontij. Dan zijn de schattingen niet in overeenstemming met het daadwerkelijk gebruik en kan het gebeuren dat… in maart alsnog een bijbetaling dient te gaan plaatsvinden!